Maciej Wierzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Wierzyński
Ilustracja
Maciej Wierzyński (Warszawa 1992 r.)
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1937
Warszawa
Zawód dziennikarz, publicysta
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa „Bene Merito”

Maciej Roman Wierzyński (ur. 3 kwietnia 1937 w Warszawie) – polski dziennikarz telewizyjny, publicysta, syn Stanisława Wierzyńskiego, wnuk Hieronima Wierzyńskiego. W maju 1960 r. ukończył Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1960–1962 uczęszczał do dwuletniego Studium Dziennikarskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od grudnia 1961 r. do czerwca 1963 r. pracował w „Przeglądzie Kulturalnym”, od połowy 1963 r. do 1965 r. w „Polityce”, a następnie od 1965 r. do maja 1980 r. w „Kulturze”. Od maja 1980 r. zatrudniony był w Telewizji Polskiej, najpierw w redakcji sportowej TVP, a następnie w Studio 2. Po wydarzeniach z 13 grudnia 1981 r. (wprowadzenie stanu wojennego w Polsce) został zwolniony z Telewizji Polskiej. Następnie pracował jako taksówkarz[1] oraz asystent korespondenta The Washington Post. 25 maja 1984 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie również był taksówkarzem. Początkowo został stypendystą Uniwersytetu Stanforda w Palo Alto (Kalifornia), a następnie w Penn State (Pennsylvania State University). Później przeniósł się do Chicago i powrócił do dziennikarstwa. Pisał artykuły do „Dziennika Związkowego” w Chicago, a w październiku 1987 r. założył pierwszy wielogodzinny, polskojęzyczny kanał Polvision w telewizji kablowej „Group W”[1] w USA.

W grudniu 1989 r. powrócił do Polski (na ok. trzy lata) i został szefem pierwszego wschodnioeuropejskiego biura Radia Wolna Europa w Warszawie[1] (przy ul. Ursynowskiej). Jesienią 1990 r. poprowadził wraz z Michałem Komarem telewizyjną debatę między Lechem Wałęsą a Stanisławem Tymińskim (wybory prezydenckie 1990 – „czarna teczka” Tymińskiego). Od 1992 r. do lata 2000 r. był szefem Polskiej Sekcji Głosu Ameryki w Waszyngtonie[1].

W sierpniu 2000 r. został redaktorem naczelnym nowojorskiego „Nowego Dziennika”[2]. Zastąpił na tym stanowisku Bolesława Wierzbiańskiego, założyciela i długoletniego wydawcę gazety. Pełnił tę funkcję do 2004 r.

Od stycznia 2005 r. został zastępcą dyrektora ds. strategii w telewizji TVN24. Od 7 stycznia 2006 prowadzi także własny magazyn Horyzont o sprawach międzynarodowych.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Insygnia Orderu otrzymał w dniu 21 marca 2011 roku z rąk Prezydenta Bronisława Komorowskiego[4].

13 listopada 2009 w uznaniu za popularyzację problematyki międzynarodowej w środkach masowego przekazu minister Radosław Sikorski nadał mu Odznakę Honorową „Bene Merito”[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Maciej Wierzyński, Spokój olimpijski, czyli Od Monachium do Montrealu, Iskry, Warszawa 1976
  • Jan Mulak (słowo wstępne Maciej Wierzyński), W służbie sportu, Iskry, Warszawa 1978
  • Jan Karski, Maciej Wierzyński, Emisariusz. Własnymi słowami, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Noty biograficzne – Maciej Wierzyński (pol.). polskanapierwszejstronie.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-27)].
  2. Stanisław Wierzyński „KLARA”.
  3. M.P. z 2010 r. Nr 29, poz. 390
  4. Prezydent uhonorował zasłużonych dziennikarzy. prezydent.pl, 21 marca 2011. [dostęp 19 września 2012].
  5. Wręczenie przez ministra Radosława Sikorskiego odznaki Bene Merito. msz.gov.pl, 14 listopada 2009. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-05)].