Radosław Sikorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Radosław Sikorski
Sikorski.jpg Radoslaw Sikorski - signature.svg
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1963
Bydgoszcz
Minister obrony narodowej
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 7 lutego 2007
Poprzednik Jerzy Szmajdziński
Następca Aleksander Szczygło
Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
Poprzednik Anna Fotyga
Odznaczenia
Zasłużony dla Kultury Polskiej Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Gwiazda Tysiąclecia Litwy (Litwa) Narodowy Order Zasługi Republiki Malty II Klasy Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Order Księcia Jarosława Mądrego III klasy (Ukraina) Order "Za Zasługi" I Stopnia (Ukraina)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Radosław (Radek) Tomasz Sikorski (ur. 23 lutego 1963 w Bydgoszczy) – polski polityk, politolog, dziennikarz, minister obrony narodowej w latach 2005–2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, senator VI kadencji, poseł VI i VII kadencji, od 2007 minister spraw zagranicznych w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska, od 1 stycznia 2010 również przewodniczący Komitetu do Spraw Europejskich, od 2010 wiceprzewodniczący PO.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1981 w I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, wówczas noszącym imię Ludwika Waryńskiego, pełnił funkcję przewodniczącego uczniowskiego komitetu strajkowego, będącego odpowiedzią na tzw. wydarzenia bydgoskie.

W czerwcu 1981 wyjechał do Wielkiej Brytanii w celu nauki języka angielskiego. Po pół roku, kiedy w Polsce wprowadzony został stan wojenny, wystąpił o azyl polityczny, który przyznano mu w 1982[1]. W Anglii podjął studia w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie. Był członkiem Klubu Bullingdona[2], ekskluzywnego stowarzyszenia zrzeszającego studentów-mężczyzn z rodzin angielskiej prawicy. Po trzyletnim pobycie na tej uczelni Radosław Sikorski ukończył studia, uzyskując tytuł zawodowy Bachelor of Arts (anglosaski odpowiednik licencjata) na kierunku PPE (Politics, Philosophy, Economics – politologia, filozofia, ekonomia)[3]. Później, zgodnie z tradycją, uniwersytet ten na wniosek Radosława Sikorskiego wystawił mu także dyplom Master of Arts, uzyskiwany bez pobierania dalszej nauki po co najmniej siedmiu latach od immatrykulacji. Radosław Sikorski wskazywał w debacie publicznej na ten dyplom jako podstawę posiadania tytułu zawodowego magistra[4].

W 1999 ukończył Wyższy Kurs Obronny na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1986–1988 pracował jako freelancer dla różnych tytułów prasy brytyjskiej („The Spectator”, „The Observer”). W 1986 pojechał do Afganistanu, początkowo – jak sam stwierdził – aby przyłączyć się do Mudżahedinów[5]. Jako korespondent „The Sunday Telegraph”, obserwował odpalenie przez islamskich bojowników rakiet Stinger, potwierdzając, że USA dostarczały Afgańczykom uzbrojenie oraz że amerykańscy doradcy z CIA szkolili ich w Pakistanie[6][7]. W 1987 przebywał w Heracie[5]. W 1987 otrzymał pierwszą nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w bombardowaniu[8]. W 1989 został współpracownikiem amerykańskiego czasopisma „National Review” odpowiedzialnym za korespondencję z zapalnych rejonów świata[9]. Początkowo pisał o Afganistanie, później o Angoli. W latach 1990–1991 pełnił funkcję warszawskiego korespondenta „The Sunday Telegraph”.

Był redaktorem cyklu publikacji analitycznych pt. European Outlook, a także organizatorem konferencji międzynarodowych. Jest autorem książek wydanych w kilku językach, m.in. Prochy Świętych (nt. wojny w Afganistanie), The Polish House – an Intimate History of Poland. Publikował także w „Rzeczpospolitej” i „The Wall Street Journal”. Występował jako ekspert w sprawach stosunków międzynarodowych w telewizjach polskich (TVP, TVN24) i zagranicznych (CNN, Fox News, BBC World, Voice of America). W TVP prowadził program Wywiad Miesiąca, w którym rozmawiał ze znanymi politykami światowymi.

Od 1988 do 1992 doradzał magnatowi prasowemu Rupertowi Murdochowi i reprezentował interesy należącej do niego News Corporation w Polsce, w tym przy nieudanej próbie utworzenia komercyjnej stacji telewizyjnej[10][11].

Od 2002 do 2005 był członkiem liberalno-prawicowego think tanku American Enterprise Institute (AEI) w Waszyngtonie i dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej przy AEI.

Działalność polityczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

Min. Sikorski podczas spotkania z Donaldem Rumsfeldem, 7 grudnia 2005 w Pentagonie
Radosław Sikorski i jego następca w MON Aleksander Szczygło, 7 lutego 2007
Od lewej: minister spraw zagranicznych Portugalii Luís Amado, Radosław Sikorski, Donald Tusk, Lech Kaczyński i premier Portugalii José Sócrates; Lizbona, 13 grudnia 2007
Radosław Sikorski z sekretarz stanu USA Hillary Clinton

Lata 1992–2001[edytuj | edytuj kod]

W 1992 w rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej, opowiadał się za szybką integracją Polski ze strukturami NATO. W późniejszych latach związany był ze zorganizowanym przez Jana Olszewskiego Ruchem Odbudowy Polski. W wyborach do Sejmu w 1997 kandydował z listy ROP w okręgu bydgoskim, jednak nie uzyskał mandatu i wkrótce potem rozstał się z tym ugrupowaniem.

Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne zainteresowane podwójnym obywatelstwem inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim „Szpak”. Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji „Szpak” została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego w 2006[12].

W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem spraw zagranicznych. Zajmował się utrzymywaniem kontaktów z Polonią oraz relacji z krajami Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej. W tym samym okresie sprawował funkcję przewodniczącego Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Zasiadał w prezydium Ruchu Społecznego AWS[13].

Działalność od 2005[edytuj | edytuj kod]

25 września 2005 został wybrany do Senatu jako kandydat bezpartyjny z ramienia Komitetu Wyborczego Prawa i Sprawiedliwości w okręgu bydgoskim. Kadencję rozpoczął 20 października tego samego roku, w Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych.

31 października 2005 został zaprzysiężony na ministra obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

5 lutego 2007 podał się do dymisji. W mediach jako przyczynę dymisji wskazywał na konflikt z szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem[14]. Została ona przyjęta przez premiera Jarosława Kaczyńskiego[15].

12 września 2007 ogłosił, że będzie kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej z okręgu bydgoskiego. W wyborach, które odbyły się 21 października tego samego roku, otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła na Sejm VI kadencji. Z powodów zdrowotnych nie był obecny na inauguracji Sejmu w dniu 5 listopada 2007, ślubowanie poselskie złożył dzień później. W grudniu 2007 wstąpił do Platformy Obywatelskiej, w marcu 2008 został członkiem zarządu krajowego PO, a 8 października 2010 wiceprzewodniczącym partii[16].

Wcześniej, 16 listopada tego roku, został powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w pierwszym rządzie Donalda Tuska.

W 2010 był jednym z dwóch (obok Bronisława Komorowskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. Przegrał rywalizację stosunkiem głosów 31,5% do 68,5%[17].

11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

W wyborach w 2011 ponownie uzyskał mandat poselski jako lider bydgoskiej listy Platformy Obywatelskiej, dostał 91 720 głosów[18]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra spraw zagranicznych.

14 grudnia 2013 ponownie wybrany wiceprzewodniczącym PO.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem założycielem Związku Wyzwolenia Narodowego, został członkiem Klubu Polskiej Rady Biznesu, członkiem rady Klubu Atlantyckiego oraz rady Nagrody im. Jana Karskiego.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia państwowe
Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Teresy z domu Paszkiewicz. Dziadek Kazimierz Paszkiewicz był kierownikiem szkoły w Łochowie, wuj Stefan Paszkiewicz był uczestnikiem powstania wielkopolskiego i uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Brat babki ks. prałat Roman Zientarski był więźniem obozów koncentracyjnych w Dachau i Buchenwaldzie, drugi brat babki ks. infułat Władysław Zientarski był kustoszem biblioteki archidiecezjalnej w Gnieźnie, brat ojca Klemens Sikorski zajął się rusznikarstwem.

Jego żoną jest amerykańska dziennikarka i pisarka Anne Applebaum. Mają dwóch synów: Alexandra i Tadeusza. Wraz z rodziną mieszka w Chobielinie, w dworze odbudowanym w latach 1989–1999[28].

Od połowy lat 80. posiadał również obywatelstwo brytyjskie, którego zrzekł się w 2006[29].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Moscow’s Afghan war. Soviet motives and western interests, 1987
  • Prochy Świętych – Podróż do Heratu w czas wojny, 1995
  • Full circle. A homecoming to free Poland, 1997
  • The Polish House. An Intimate History of Poland, 1998
  • Strefa zdekomunizowana, 2007 (wywiad rzeka przeprowadzony przez Łukasza Warzechę)

Przypisy

  1. Krzysztof Bobiński: The pretender (ang.). europeanvoice.com, 10 stycznia 2009. [dostęp 21 marca 2010].
  2. Denis Macshane: Britain can help to shape a new Europe (ang.). independent.co.uk, 6 czerwca 2006. [dostęp 21 marca 2010].
  3. Pembrokian is new Foreign Minister of Poland (ang.). live.pmb.ox.ac.uk, 26 listopada 2007. [dostęp 13 czerwca 2011].
  4. Radosław Sikorski: Odpowiedź ministra spraw zagranicznych – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na zapytanie nr 2281 – w sprawie formalnego poziomu wykształcenia ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego. sejm.gov.pl, 10 września 2008. [dostęp 25 marca 2010].
  5. 5,0 5,1 Radek Sikorski. Afghanistan; A Pole reports; DUST OF THE SAINTS. „The Economist”, 2 grudnia 1989 (ang.). 
  6. Afghans get Stinger missiles. „Sydney Morning Herald”, 3 listopada 1986 (ang.). 
  7. Edward Girardet. Afghanistan: bleak scene for mujahideen. „Christian Science Monitor”, 22 grudnia 1986 (ang.). 
  8. 1987, Radek Sikorski, 1st prize, Spot News (ang.). World Press Photo. [dostęp 22 marca 2010].
  9. Charles Truehart. Reagan Joins Board Of National Review; Journal’s Directors to Help Set Conservative Agenda. „The Washington Post”, 28 lutego 1989 (ang.). 
  10. Patricia Clough. Briton’s defence role angers Poles. „The Independent”, 27 lutego 1992 (ang.). 
  11. Julian Borger. Defence post for British journalist raises ire of Polish opposition. „The Guardian”, 27 lutego 1992 (ang.). 
  12. Sikorski ujawnia dokumenty na hasło „Szpak”. gazeta.pl, 30 czerwca 2006. [dostęp 21 marca 2010].
  13. Radek Sikorski – gość Krakowskiego Przedmieścia 27 – o Emilu Wąsaczu. rmf24.pl, 20 stycznia 2000. [dostęp 2 sierpnia 2011].
  14. Sikorski: Macierewicz powodem mojego odejścia. wp.pl, 23 marca 2007. [dostęp 21 czerwca 2011].
  15. Premier przyjął dymisję ministra Sikorskiego. wp.pl, 5 lutego 2007. [dostęp 21 marca 2010].
  16. Schetyna, Kopacz, Gronkiewicz-Waltz i Sikorski wiceszefami PO. gazeta.pl, 8 października 2010. [dostęp 6 czerwca 2011].
  17. Komorowski kandydatem PO na prezydenta. Klęska Sikorskiego. newsweek.pl, 27 marca 2010. [dostęp 27 marca 2010].
  18. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  19. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  20. Applebaum otrzymała „Gwiazdę Millenium Litwy”. rp.pl, 23 października 2008. [dostęp 11 grudnia 2012].
  21. Gazzetta tal-Gvern ta' Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 2013-11-19]. s. 1311. – omyłkowo jako Radislaw Sikorski
  22. Tak się bawi wielki świat. fakt.pl, 12 grudnia 2011. [dostęp 17 października 2012].
  23. Указ Президента України № 502/2011 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 28 kwietnia 2011].
  24. II Narada Kierownictw Ministerstw Spraw Zagranicznych RP i Ukrainy. msz.gov.pl, 17 grudnia 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
  25. Radek Sikorski, 1st prize, Spot News (ang.). worldpressphoto.org. [dostęp 21 marca 2010].
  26. Sikorski uhonorowany Złotą Odznaką. rp.pl, 13 października 2010. [dostęp 13 października 2010].
  27. FP Top 100 Global Thinkers (ang.). foreignpolicy.com. [dostęp 23 stycznia 2013].
  28. Radosław Sikorski: Rodzina. radeksikorski.pl. [dostęp 23 marca 2010].
  29. Sikorski udowadnia, że zrzekł się obywatelstwa. interia.pl, 16 marca 2010. [dostęp 25 marca 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikinews
Zobacz kategorię wiadomości w serwisie Wikinews na temat Radosław Sikorski