Magnus Haraldsson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: Magnusem II Haraldssonem, XI-wiecznym królem Norwegii.
Magnus Haraldsson
król Norwegii
Okres od 1142
do 1145
Dane biograficzne
Dynastia Ynglingowie
Data urodzenia ok. 1135
Data śmierci 1145
Ojciec Harald IV Gille
Matka nieznana

Magnus Haraldsson, norw. Øystein II Haraldsson (ur. ok. 1135, zm. 1145) – król Norwegii z dynastii Yngling w latach 1142—1145, współpanujący razem z przyrodnimi braćmi Inge I Garbatym, Sigurdem II Gębą i Eysteinem II. Postać o niepewnej historyczności, wymieniona w Sadze o Inge i Eysteinie, synach Haralda autorstwa Snorre i sagach Einara Skulesona.

Urodził się po 1130, kiedy to jego ojciec Harald IV Gille przybył do Norwegii, a przed 1136, kiedy to Harald IV zmarł. Nie jest znana jego matka, był wychowywany przez Kyrpingaorma w okolicach dzisiejszej gminy Stord. Najprawdopodobniej nie objął władzy od razu po śmierci ojca. W sadze jest wymieniany jako współwładca po raz pierwszy dopiero w 1142, gdy jego przyrodni brat Eystein II przybył do Norwegii i objął władzę[1]. Otrzymał prawdopodobnie jedną z czterech dzielnic. Według sag cierpiał na deformację stóp i zmarł w młodym wieku w swoim łóżku w roku 1145[1]. Po jego śmierci kraj pozostał podzielony pomiędzy jego trzech braci. Najczęściej nie jest uwzględniany jako król Magnus (V), a ten numer porządkowy przypisuje się panującemu od 1161 Magnusowi Erlingssonowi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]