Majer Szapira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Majer Szapira
Ilustracja
rabin Majer Szapira
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1887
Suczawa
Data i miejsce śmierci 27 października 1933
Łódź
Przyczyna śmierci tyfus
Miejsce spoczynku początkowo Lublin, w 1958 prochy przeniesiono do Jerozolimy.
Zawód rabin (w Glinianach, Sanoku i Piotrkowie Trybunalskim), założyciel i dyrektor jesziwy w Lublinie, poseł na Sejm I kadencji (1922–1927)
Partia Agudat Israel
Wyznanie chasydyzm
Rodzice Jakób Samson z Suczawy, Margula z domu Schorr
Partnerka Malka Toba Shapiro
Krewni i powinowaci Pinkas Szapira z Korca (zm. 1791), Józef ben Izaak Bekhor Shorr

Majer Szapira, hebr./jid.: רבי מאיר יהודה שפירא, pol.: Rabin Majer Jehuda Szapira[a] (ur. 3 marca 1887 w Suczawie na Bukowinie, zm. 27 października 1933 w Łodzi) – rabin, w latach 1922–1927 pierwszy ortodoksyjny poseł żydowski na Sejm II Rzeczypospolitej (I kadencji). Wyznaczony jako chasydzki przywódca Rashei yeshiva oraz autor szkoły nauczania Talmudu Daf Jomi.

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako syn Jakóba Samsona i Marguli z domu Schorr (z obu stron rodziców pochodzili sławni rabini). Nazwisko Szapira przyjął jeden z przodków ocalałych z zagłady Żydów w Spirze podczas wypraw krzyżowych. Pradziadem Majera był Pinkas Szapira z Korca (zm. 1791).

Od wczesnych lat młodości, był zauważony jako przywódca ruchu chasydzkiego oraz wyśmienity mówca. Początkowo uczył się w Suczawie, następnie w Monasterzyskach (już w wieku dziecięcym i nastoletnim publikował w zakresie nauk judaistycznych oraz miał odczyty w synagodze). Odebrał wykształcenie rabinackie i w 1911 w wieku 24 lat został wyznaczony na rabina w miejscowości Gliniany. Założyciel jesziw w Sanoku (gdzie został rabinem w 1921) i Piotrkowie Trybunalskim (od 1924). Był również rabinem w Lublinie, gdzie założył rabinacko-talmudystyczną Jeszywas Chachmej Lublin (Lubelską Szkołę Mędrców) przy zbiegu ulic Unickiej i Lubartowskiej – największą na świecie religijną szkołę żydowską. Od 1912 stronnik kierunku politycznego Agudat Israel, od 1922 przewodniczący tej partii na wschodnią Małopolskę, a później jej prezes. Pozostając przypisany do Sanoka, kandydował w wyborach do Sejmu RP (początkowo anonsowany jako kandydat w okręgu nr 19 Radom, Końskie, Opoczno[1] i w okręgu nr 12 Błonie / Grodzisk, Skierniewice, Rawa, Grójec[2], ostatecznie zgłoszony w okręgu Warszawa miasto[3][4]) i uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji (1922-1927). W 1923 został członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego wszechświatowej Agudy. W 1926 członkiem prezydium Związku Rabinów w Polsce. W Piotrkowie wydawał tygodnik Unser Leben. Pod koniec życia był rabinem w Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim (1924–1933). Zmarł tuż przed planowanym wyjazdem do Izraela w 1933. Pierwotnie został pochowany w Lublinie[5]. W 1958 prochy Majera Szapiry spoczęły na cmentarzu w Jerozolimie. Jego prace i publikacje przyniosły mu sławę na całym świecie.

Publikacje[edytuj]

  • Imrej Daat (Słowo wiedzy, 1910)
  • Ohr HaMeir (Światło jasności, 1926)
  • Halacha
  • Aggada

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. Czasem spotykana jest błędna polska pisownia: Meir Szapiro bądź Szpiro lub Szpira.

Przypisy

  1. Lista kandydatów do Sejmu. „Nowiny Codzienne”, s. 2, Nr 6 z 17 października 1922. 
  2. Kronika wyborcza. „Nowiny Codzienne”, s. 2, Nr 19 z 30 października 1922. 
  3. Kronika wyborcza. „Nowiny Codzienne”, s. 2, Nr 23 z 3 listopada 1922. 
  4. Ogłoszenie wyborcze. „Nowiny Codzienne”, s. 1, Nr 24 z 4 listopada 1922. 
  5. Na pogrzeb rabina Szapiry. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 2, Nr 415 z 27 października 1933. 

Bibliografia[edytuj]