Maksymilian Linda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Eugeniusz Linda
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 22 października 1860
Działoszyn
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1945
Zakopane
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Bataliony Celne
Stanowiska dowódca pułku, dowódca brygady, dowódca dywizji, komendantem głównym Batalionów Celnych
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa

Maksymilian Eugeniusz Linda (ur. 22 października 1860 w Działoszynie, zm. 25 kwietnia 1945 w Zakopanem) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1892 roku, po ukończeniu Szkoły Junkrów w Warszawie, rozpoczął służbę zawodową w piechocie Armii Imperium Rosyjskiego. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 dowodził batalionem piechoty. Ranny w walkach, Odznaczył się i awansował na podpułkownika. W 1911 roku awansował na pułkownika. W czasie I wojny światowej dowodził pułkiem, brygadą i dywizją piechoty. Ponownie ranny. W 1917 roku był podany do awansu na generała majora.

Po rewolucji lutowej 1917 roku działał na rzecz Wojska Polskiego na Ukrainie. Był szefem sztabu 4 Dywizji Strzelców Polskich i dowódcą brygady piechoty w II Korpusie Polskim w Rosji. W okresie od kwietnia do czerwca 1918 roku służył w III Korpusie Polskim w Rosji[1]. Później dotarł do Polski.

W lutym 1919 roku został przydzielony do Departamentu Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Potem przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej w Departamencie Personalnym M.S.Wojsk. 25 maja 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika[2]. Od czerwca 1919 roku do kwietnia 1921 roku był dowódcą miasta Lwowa. W międzyczasie (22 maja 1920 roku) został zatwierdzony w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[3]. 30 lipca 1920 roku Naczelny Wódz, na wniosek Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej, nadał mu tytuł generała podporucznika[4]. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu tytularnego generała podporucznika[5]. Ponownie powołany do czynnej służby. Od czerwca 1921 roku do października 1922 roku był komendantem głównym Batalionów Celnych. Od lutego 1923 roku w stanie spoczynku. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu rzeczywistego generała brygady[6].

Na emeryturze osiadł w Warszawie, a później w Chełmnie[7][8]. Zmarł 25 kwietnia 1945 roku w Zakopanem. Pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ochał 2017 ↓, s. 161.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1939.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 1 kwietnia 1920 roku, poz. 527.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 8 września 1920 roku, poz. 799.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, poz. 30.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
  7. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1577.
  8. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 880.
  9. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 348)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]