Manfred Lachs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manfred Lachs
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1914
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 14 stycznia 1993
Haga
Prezes Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości
Okres od 1973
do 1976
Poprzednik Muhammad Zafrullah Khan
Następca Eduardo Jiménez de Aréchaga
Sędzia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości
Okres od 1967
do 1993
Poprzednik Bohdan Winiarski
Następca Géza Herczegh
Dyrektor Instytutu Nauk Prawnych PAN
Okres od 1961
do 1967
Poprzednik Cezary Berezowski
Następca Adam Łopatka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Manfred Lachs (ur. 21 kwietnia 1914 w Stanisławowie, zm. 14 stycznia 1993 w Hadze) – polski prawnik i dyplomata światowej sławy pochodzenia żydowskiego[1][2], sędzia i przewodniczący Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzicami byli adwokat Ignacy Lachs i nauczycielka angielskiego Sophie Lachs[3]. Urodził się w Stanisławowie, który w tym czasie należał do Austro-Węgier. W latach 1932–1934 uczył się dyplomacji w Akademii Konsularnej w Wiedniu. W latach 1934–1936 studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1937 uzyskał stopień doktora praw Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1838–1939 uzupełniał wykształcenie w Wiedniu i na Uniwersytecie w Nancy, gdzie w 1939 uzyskał kolejny tytuł doktora nauk[3]. Następnie przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie studiował na Uniwersytecie Cambridge[4] i w London School of Economics[4][3]. Lata II wojny światowej przeżył w Wielkiej Brytanii[3]. Oprócz polskiego znał biegle w mowie i piśmie również angielski, francuski, niemiecki i rosyjski[3]. Był współpracownikiem Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w Londynie[3]. W latach 1946-1947 był radcą prawnym delegacji polskiej na Konferencję Pokojową w Paryżu, przygotowującą traktaty pokojowe z Bułgarią, Finlandią, Rumunią, Węgrami i Włochami[4]. Od 1952 był profesorem prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Warszawskim. Wniósł duży wkład w rozwój prawa międzynarodowego po II wojnie światowej. Był członkiem polskiej delegacji na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ oraz sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w latach 1967–1993 (najdłużej w historii). W okresie od 1973 do 1976 pełnił funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Przewodniczący Komisji Prawnej Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych oraz specjalnej komisji do spraw pokojowego wykorzystania energii jądrowej. Wiceprezydent Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego. Członek Rady Konsultacyjnej.

W 1960 roku został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. W latach 1961–1967 był dyrektorem Instytutu Nauk Prawnych PAN[5]. W 1973 roku został członkiem rzeczywistym PAN.

W 1988 Uniwersytet Śląski przyznał mu tytuł doktora honoris causa[6]. Poza tym doktor honoris causa uniwersytetów w Algierze, Brukseli, Budapeszcie, Bukareszcie, Halifax, Helsinkach, Londynie, Nowym Delhi, Nowym Jorku, Nicei, Southampton, Sofii, Waszyngtonie i innych.

Laureat nagrody ONZ dla wyróżniającego się w świecie prawnika (1975).

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A3 tuje-1-24)[7].

Grób na Wojskowych Powązkach

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • War Crimes (Londyn 1945)
  • Umowy wielostronne (Warszawa 1958)
  • The Law of Outer Space (1972)
  • Rzecz o nauce prawa międzynarodowego (Wrocław 1986)

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mirosław Szumiło. Protegowani Jakuba Bermana jako przykład klientelizmu i nepotyzmu w elicie władzy PRL. „Pamięć i Sprawiedliwość”. 2 (34) 2019. s. 470-471. 
  2. Żydzi w MSZ. W: Stefan Korboński: Polacy, Żydzi i Holocaust.
  3. a b c d e f Stephan Hobe, Steven Freeland, Ram Jakhu: About the Author. W: Manfred Lachs: The law of outter space. Martinus Nijhoff Publishers, czerwiec 2010, s. ix. ISBN 978-9004-18667-5. (ang.)
  4. a b c Kim był Manfred Lachs. wpia.uw.edu.pl. [dostęp 2021-10-25].
  5. Strona główna Instytutu Nauk Prawnych PAN. inp.pan.pl. [dostęp 2011-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-26)].
  6. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. www.us.edu.pl. [dostęp 2010-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-07-25)].
  7. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  8. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1484
  9. M.P. z 1952 r. nr 9, poz. 77
  10. M.P. z 1948 r. nr 69, poz. 543
  11. M.P. z 1955 r. nr 42, poz. 415

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]