Mark J. Williams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy snookerzysty. Zobacz też: inne osoby nazywające się Mark Williams.
Mark Williams
Ilustracja
Mark J. Williams (2014)
Pseudonim Welsh Potting Machine
(ang.: Walijska Maszyna Do Wbijania),
Borsuk
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1975
Cwm pod Ebbw Vale
Gra zawodowa od 1992
Najwyższy ranking 1 (3 lata)
Najwyższy break 147

Mistrzostwa Świata 2005, EPTC Rüsselsheim am Main

Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 22
Nierankingowe 4
Mistrz świata 2000, 2003, 2018
UK Championship 1999, 2002
Grand Prix 1996, 2000, 2003
Welsh Open 1996, 1999
China Open 2002, 2006, 2010
Masters 1998, 2003

Mark James Williams MBE (ur. 21 marca 1975) – walijski snookerzysta, trzykrotny mistrz świata, zwycięzca 18 turniejów rankingowych oraz dwóch turniejów Masters, były numer 1 światowej listy rankingowej, w sezonie 2011/2012 numer 2.

Jest jednym z trzech snookerzystów, którzy zdobyli tzw. Potrójną Koronę, czyli zwycięstwa w trzech najbardziej prestiżowych turniejach (UK Championship, Masters i Mistrzostwach Świata), w ciągu jednego sezonu. Ta sztuka udała się Williamsowi w sezonie 2002/2003. Pozostali zawodnicy to Stephen Hendry i Steve Davis. Plasuje się na 10 miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 478[1].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalny snookerzysta od 1992, jeden z najbardziej utytułowanych zawodników przełomu XX i XXI wieku. Trzykrotnie zdobył mistrzostwo świata (w 2000 pokonał w finale Matthew Stevensa 18:16, w 2003 Kena Doherty’ego 18:16, a w 2018 Johna Higginsa również 18:16; w 1999 przegrał w finale mistrzostw świata ze Stephenem Hendrym), był także liderem rankingu światowego. Na mistrzostwach świata 2005 osiągnął po raz pierwszy w karierze maksymalny break snookerowy (147 punktów). Jest pierwszym w historii leworęcznym snookerzystą, który zdobył mistrzostwo świata. W lutym 2011 wygrał turniej German Masters, pokonawszy w finale Marka Selby’ego 9-7. 15 kwietnia 2014 przegrał w kwalifikacjach do mistrzostw świata 8:10 z Alanem McManusem, tym samym zakończył passę występów w Crucible Theatre rozpoczętą w 1997 roku (17 występów z rzędu).

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Williams preferuje agresywny, ofensywny styl gry. Przez wielu jest uważany za jednego z najlepszych wbijających w historii dyscypliny, skąd wziął się przydomek Welsh Potting Machine. Charakterystyczną cechą jego gry jest częste niedbałe pozycjonowanie białej bili oraz widowiskowa gra przy czyszczeniu stołu po zapewnieniu zwycięstwa w partii. Chętnie wówczas się popisuje bardzo trudnymi wbiciami oraz niekonwencjonalnym prowadzeniem białej bili. Inna wyjątkowa cecha Walijczyka to umiejętność zagrywania białej bili kijem prowadzonym pod tułowiem, co wykorzystuje w przypadku niezbyt dogodnej pozycji lub konieczności użycia przyrządu. Jest także znany ze względu na wyjątkową ekspresję w czasie meczów. Zdarza mu się zażartować bądź wyładować gniew poprzez różne gesty, z reguły odbierane jako żartobliwe. Wśród takich zachowań są m.in. uderzenie w stół w czasie ustawiania bili przez sędziego, by go wystraszyć[2], zamachnięcie się kijem nad stołem po nieudanym zagraniu, żartowanie z innymi zawodnikami w czasie przerw czy prześmiewcze komentowanie gry swojej i rywala w czasie przerwy za pośrednictwem Twittera[3].

Zestawienie osiągnięć[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w rankingu światowym[edytuj | edytuj kod]

Williams 4 razy zajmował pierwsze miejsce w rankingu.

Miejsca w światowym rankingu snookerowym
Sezon Miejsce Sezon Miejsce Sezon Miejsce Sezon Miejsce Sezon Miejsce
1993/94 119 1999/00 3 2005/06 9 2011/12 1 2017/18 15
1994/95 58 2000/01 1 2006/07 8 2012/13 3 2018/19 3
1995/96 39 2001/02 1 2007/08 12 2013/14 15 2019/20 3
1996/97 16 2002/03 2 2008/09 22 2014/15 18
1997/98 4 2003/04 1 2009/10 15 2015/16 14
1998/99 5 2004/05 2 2010/11 8 2016/17 13

Porównanie z innymi mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

 Główny artykuł: Mistrzowie świata w snookerze.

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Rankingowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwa świata 2000, 2003, 2018
  • UK Championship 1999, 2002
  • LG Cup 2003
  • Regal Welsh Open 1996, 1999
  • Grand Prix 1996, 2000, 2003
  • British Open 1997
  • Irish Open 1998
  • Northern Ireland Open 2017
  • Thailand Masters 1999, 2000, 2002
  • China Open 2002, 2006, 2010
  • German Masters 2011, 2018
  • Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 1

Nierankingowe[edytuj | edytuj kod]

  • Masters 1998, 2003
  • B&H Championships 1994
  • Pot Black 2006
  • Finnish Snooker Challenge 2010
  • Mistrzostwa świata na 6 czerwonych (6-red snooker) 2017

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Do końca sezonu 2011/2012, na swoim koncie zapisał 284 breaków stupunktowych.
  • Pierwszego breaka maksymalnego wbił podczas Mistrzostw Świata w 2005 roku[4][5]
  • 23 października 2010 w trzecim turnieju Euro Players Tour Championship w Rüsselsheim am Main wbił swojego drugiego i dotychczas ostatniego oficjalnego breaka maksymalnego[6]. Jest to pierwszy w historii oficjalny break maksymalny wbity kobiecie – jego przeciwnikiem była Niemka Diana Schuler, oraz pierwszy oficjalny break maksymalny w meczu, w którym sędzią był Polak – Tomasz Jaskuła[7].
  • Po zdobyciu Mistrzostwa Świata w 2018 roku zgodnie z obietnicą pojawił się nagi na konferencji prasowej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]