John Parrott

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Parrot
Ilustracja
Pseudonim The Entertainer
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1964
Liverpool
Gra zawodowa 1983-2010
Najwyższy ranking #2 (przez 3 sezony)
Najwyższy break 147 (1992)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 9
Nierankingowe 9

John Parrott MBE (ur. 11 maja 1964 w Liverpoolu) – angielski snookerzysta. Plasuje się na 35 miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 221[1].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Występuje jako zawodowiec od 1983. Wygrał w karierze 9 turniejów rankingowych (ostatni w 1996), w 2000 razem z Ronniem O’Sullivanem, Jimmym White'em i Stephenem Lee zdobył jako reprezentant Anglii Puchar Narodów.

Dwukrotnie wystąpił w finale mistrzostw świata. W 1989 był tłem dla Steve’a Davisa, któremu uległ 3:18. Znacznie lepiej poradził sobie dwa lata później; w 1991 pokonał „wiecznie drugiego” White’a 18:11 i zdobył swój jedyny tytuł mistrza świata. Jako jedyny w historii MŚ wygrał 10:0 w pierwszej rundzie w roku 1991 w meczu z Eddiem Charltonem.

W 1996 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

W 2010 roku zapowiedział swoje odejście z profesjonalnego snookera[2]. Po 2 latach powrócił w kwalifikacjach do mistrzostw świata w 2012 roku, ale odpadł w pierwszej rundzie kwalifikacji[3].

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w turniejach rankingowych[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w turniejach nierankingowych[edytuj | edytuj kod]

  • Pontins Professional (1988)
  • Norwich Union European Grand Prix (1990)
  • Humo Masters (1990)
  • Malta Grand Prix (1994)
  • German Masters (1998)

Zwycięstwa w turniejach drużynowych[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w turniejach amatorskich[edytuj | edytuj kod]

  • Pontins Open (1982)
  • Junior Pot Black (1982,1983)

Porównanie z innymi mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

 Główny artykuł: Mistrzowie świata w snookerze.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Do końca sezonu 2009/2010 na swoim koncie zanotował 221 breaków stupunktowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  2. Parrott could call it a day, Sky Sports, 4 marca 2010 [dostęp 2020-08-20] (ang.).
  3. Betfred.com World Championship Q Results, World Snooker, 26 kwietnia 2012 [dostęp 2020-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2012-04-26].