John Higgins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Higgins
John Higgins
Pseudonim Wizard of Wishaw
The Haggis
Maximum Man
Urodzony(-a) 18 maja 1975
Wishaw, North Lanarkshire, Szkocja
Gra zawodowa od 1992
Najwyższy ranking 1 (4 sezony)
Najwyższy break 147 (7 razy)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 25
Nierankingowe 13
Mistrz świata 1998, 2007, 2009, 2011
UK Championship 1998, 2000, 2010
Grand Prix 1994, 1999, 2005, 2008
Welsh Open 2000, 2010, 2011
Scottish Masters 2001
Shanghai Masters 2012
Irish Masters 2000, 2002
John Higgins w Warszawie, w przerwie ćwierćfinału World Series of Snooker 2008

John Higgins (ur. 18 maja 1975) – szkocki snookerzysta. Mistrz świata w snookerze w latach 1998, 2007, 2009, 2011. Nie jest spokrewniony z Alexem Higginsem, innym znanym snookerzystą, pochodzącym z Irlandii Północnej. Od 2 maja do 2 listopada 2010 był zawieszony po prowokacji łapówkarskiej dziennikarzy[1]. Odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Higgins rozpoczął profesjonalną grę w wieku 17 lat, a więc w 1992 roku. Pierwsza wygrana przypadła na rok 1994, kiedy to w finale Grand Prix pokonał Dave'a Harolda 9-6. W ciągu jednego sezonu (1994/95) odniósł zwycięstwo aż trzy razy: w Grand Prix (snooker) (1994), British Open (1995) i Scottish Open (1995). Był pierwszym nastolatkiem, który dokonał czegoś takiego.

Sezon 1995/1996 rok przyniósł Higginsowi zwycięstwa w German Open i Scottish Open (obroniony tytuł), i drugie miejsce w Skoda Grand Prix, Malta Grand Prix, Liverpool Victoria Charity Challenge i British Open. Osiągnięcia te poskutkowały awansem z 11. na 2. pozycję w światowym rankingu snookerowym na sezon 1996/1997.

W 1996 roku, Higgins razem ze Stephenem Hendrym i Alanem McManusem zdobyli historyczne, bo pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach drużynowych znanych pod nazwą Puchar Narodów.

Zdobył tytuł mistrza świata w 1998, eliminując kolejno Jasona Fergusona, Anthony'ego Hamiltona, Johna Parrotta i Ronniego O'Sullivana, a w finale pokonując obrońcę tytułu Kena Doherty'ego 18:12. John Higgins jest jednym z 5 graczy, którym udało się wygrać Mistrzostwa świata i UK Championship w tym samym roku (1998). Poza nim dokonali tego Steve Davis, Stephen Hendry, John Parrott i Ronnie O'Sullivan.

Higgins, począwszy od roku 1998, pozostał na pierwszym miejscu w rankingu snookerowym przez dwa lata. Do umocnienia tej pozycji przysłużyło się zwycięstwo nad Markiem Williamsem w Grand Prix (1999). Pomimo wygranej w UK Championship w 2000 roku (drugi raz w karierze, z Markiem Williamsem 10-4 w finale), pod koniec sezonu został zepchnięty przez Walijczyka na drugą pozycję w rankingu. W tym samym roku ożenił się z Denise.

W 2001 roku John Higgins doszedł do finału Mistrzostw świata, tym razem ulegając tam Ronniemu O'Sullivanowi 14-18. Na początku sezonu 2001/2002 Higgins – po wygranej w trzech pierwszych turniejach indywidualnych (The Champions Cup, Scottish Masters i British Open) – powrócił na pierwsze miejsce. Warto zaznaczyć także zwycięstwo drużynowe w Pucharze Narodów razem ze Stephenem Hendrym i Alanem McManusem. Od tego czasu jednak Szkot zanotował spadek formy i nie odniósł żadnego znaczącego zwycięstwa przez trzy kolejne lata aż do wygrania po raz czwarty British Open w 2004 roku. Kłopoty z grą zbiegły się w czasie z narodzinami pierwszego syna Higginsa, Pierce'a, w 2001 roku. Wpłynęło to na Szkota, który ograniczył ilość i intensywność treningów. Pod koniec 2004 roku, żona Johna – Denise – urodziła ich drugiego syna – Oliviera.

W październiku 2005 w finale Grand Prix (snooker) w Preston pokonał Ronniego O'Sullivana 9:2, jako pierwszy zawodnik w historii turniejów rankingowych osiągając cztery breaki powyżej 100 punktów z rzędu; zdobył po kolei 494 punkty bez odpowiedzi ze strony rywala. Higgins pokazał się jeszcze w dwóch finałach w sezonie 2005/2006, nieznacznie przegrywając z Kenem Dohertym w Malta Cup i z Markiem Williamsem w China Open.

W 2007 roku, na drodze do pierwszego od sześciu lat finału Mistrzostw świata, eliminował kolejno Michaela Holta, Fergala O'Briena, Ronniego O'Sullivana i Stephena Maguire'a. W finale pokonał Marka Selby'ego 18:13 zdobywając drugi w karierze tytuł mistrza świata. 5 maja 2007 roku w meczu półfinałowym Mistrzostw świata ze Stephenem Maguire'em wbił tysięcznego breaka stupunktowego w historii rozgrywania tego turnieju w Crucible Theatre.

Po wygranych mistrzostwach John Higgins współorganizował Warsaw snooker Tour – turniej, który odbył się w Polsce w czerwcu 2007 roku. W pierwszej rundzie szkot zagrał z kilkukrotnym mistrzem polski Rafałem Jewtuchem, którego pokonał 4:2. W półfinale pokonał Steve'a Davisa 5:3. W finale spotkał sie z Markiem Selbym, który miał okazję i zrewanżował się za przegraną w mistrzostwach pokonując szkota 5:3. W następnym roku turniej przekształcił się w imprezę o szerszym zasięgu World Series of Snooker, jest ona również organizowana i formowana przez Higginsa.

W sezonie 2008/2009 Higgins powiększył swój dorobek o kolejne tytuły. W sezonie tym doszedł do ćwierćfinału UK Championship oraz półfinałów Masters i Northern Ireland Trophy. Zagrał też w dwóch finałach – China Open, przegrywając z Peterem Ebdonem i Grand Prix, gdzie zwyciężył pokonując Ryana Daya. Najważniejszym jednak osiągnięciem tego sezonu była dla Higginsa wygrana w snookerowych Mistrzostwach świata w 2009 roku. Po raz trzeci wygrał finał tych rozgrywek. Na drodze do tytułu mistrza świata pokonał kolejno Michaela Holta 10:5, Jamiego Cope'a 13:12, Marka Selby'ego 13:12, Marka Allena 17:13, pokonując w finale Shauna Murphiego 18:9.

2 maja 2010 roku ujawniono nagranie z prowokacji jaką przeprowadził brytyjski tabloid The News of The World w Kijowie[2][3]. Na nagraniu widoczny jest Higgins wraz ze swoim menedżerem Patem Mooney na spotkaniu z dwoma innymi osobami, które miały przeprowadzić prowokację podając się za ukraińskich biznesmenów. W rozmowie Higgins zgadza się na przegranie czterech frejmów rozgrywanych w ramach World Series of Snooker w zamian za 300 tysięcy euro łapówki. Podczas rozmowy poruszane są szczegóły dotyczące płatności oraz ukrycia przychodu w zeznaniach podatkowych. Po uzgodnieniu szczegółów strony podają sobie ręce, a następnie wspólnie wznoszą toast. Prezes WPBSA Barry Hearn w specjalnym oświadczeniu ogłosił, że Pat Mooney złożył rezygnację z zarządu WPBSA, która została przyjęta ze skutkiem natychmiastowym. Udział Higginsa w przyszłych turniejach został zawieszony i wszczęte zostało śledztwo, które wg Hearna powinno zostać zakończone w ciągu następnych tygodni[4]. Higgins w swoim oświadczeniu wydanym tego samego dnia stwierdził m.in., że nie spodziewał się takiego przebiegu spotkania w Kijowie i w obawie o swoje życie postanowił wówczas grać swoją rolę, a jego sumienie jest czyste[4][5].

8 września 2010 firma arbitrażowa Sports Resolution wydała wyrok w sprawie prowokacji dotyczącej łapówki[1]. Dwa najcięższe zarzuty zostały wycofane przez WPBSA, która wcześniej zgłosiła sprawę do arbitrażu. Do dwóch pozostałych zarzutów Higgins sam się przyznał tj. do „Świadomego sprawiania wrażenia względem innych osób wyrażenia zgody na działania naruszające zasady zakładów sportowych” oraz do „Nie zgłoszenia bezzwłocznie do federacji pełnej informacji o próbie nakłonienia go do działania z naruszeniem zakładów sportowych”. Szkot został ukarany przez sześciomiesięczne zawieszenie (licząc od 2 maja 2010) oraz 85 tysięcy funtów grzywny.

2 maja 2011 roku zdobył czwarty w swojej karierze tytuł mistrza świata, pokonując w finale 21-letniego Judda Trumpa 18:15.

Dnia 23 września, podczas pierwszej sesji finału Shanghai Masters 2012 przy stanie 0:5 wbił swojego 6 breaka maksymalnego w meczu przeciwko Judd'owi Trumpowi.

5 grudnia, podczas turnieju UK Championship 2012, w meczu przeciwko Markowi Davisowi wbił siódmego w karierze breaka maksymalnego.

John Higgins (2013).

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce w światowym rankingu
1993/94 122
1994/95 51
1995/96 11
1996/97 2
1997/98 2
1998/99 1
1999/00 1
2000/01 2
2001/02 3
2002/03 4
2003/04 4
2004/05 5
2005/06 6
2006/07 4
2007/08 1
2008/09 5
2009/10 4
2010/11 1/3/1/1
2011/12 2/3/3/6
2012/13 5/7/3/3

Turnieje rankingowe[edytuj | edytuj kod]

Odniósł 25 zwycięstw w turniejach rankingowych:

Turnieje rankingowe mniejsze[edytuj | edytuj kod]

Turnieje nierankingowe[edytuj | edytuj kod]

Zwyciężał także w innych turniejach:

  • European Open 1996
  • The Masters 1999, 2006
  • Irish Masters 2000, 2002
  • Scottish Masters 2001
  • Premier League Snooker 1999
  • Liverpool Victoria Charity Challenge 1998, 1999
  • Champion's Cup 2001
  • Euro-Asia Masters Challenge 2007
  • Scottish Open Championship 2008
  • Hainan Classic 2011

Turnieje drużynowe[edytuj | edytuj kod]

Udział w MŚ[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

1998 – pierwszy triumf w MŚ[edytuj | edytuj kod]

W roku 1998 John Higgins po raz pierwszy wygrał Mistrzostwa świata. W drodze po trofeum wyeliminował:

1999 – obrona tytułu[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku John Higgins nie obronił tytułu mistrza świata. Udało mu się jednak dojść do półfinałów tych zawodów:

Tę edycję mistrzostw wygrał Stephen Hendry, pokonując w finale M. Williamsa 18:11.

2007 – drugi triumf w MŚ[edytuj | edytuj kod]

W roku 2007 Higgins po raz drugi w karierze został Mistrzem świata w snookerze. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

2008 – obrona tytułu[edytuj | edytuj kod]

W roku 2008 John Higgins nie obronił tytułu mistrza świata. W pierwszej rundzie tego turnieju spotkał się z walijskim zawodnikiem – Matthew Stevensem (który był w tej edycji MŚ nierozstawiony, jako iż po sezonie 2006/07 wypadł z czołowej 16). Mecz zakończył się wynikiem 10:5 na korzyść Szkota.

W drugiej rundzie tego turnieju Higgins spotkał się ponownie z reprezentantem Walii Ryanem Dayem. Pierwszą sesję wygrał 5:3 (do przerwy 4:0), drugą przegrał 3:5. Ostatnia odsłona tego pojedynku rozpoczęła się w porannej sesji 26 kwietnia 2008 roku od stanu 8:8. W niej jednak John Higgins zwyciężył tylko w jednej partii i przegrał ostatecznie mecz 9:13 a więc tym samym zakończył swój udział w turnieju.

2009 – trzeci triumf w MŚ[edytuj | edytuj kod]

W roku 2009 Higgins po raz trzeci w karierze został Mistrzem świata w snookerze. Wbił wówczas najwięcej (11) breaków stu punktowych. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

2010 – obrona tytułu[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku Higginsowi ponownie nie udało się obronić tytułu mistrza świata. Po wygranej 10:6 z Barrym Hawkinsem, w drugiej rundzie uległ Steve'owi Davisowi 11:13. W trakcie tego meczu Higgins wbił także swojego setnego stupunktowego breaka w mistrzostwach świata.

2011 – czwarty triumf w MŚ[edytuj | edytuj kod]

W 2011 roku Higgins zdobył czwarty tytuł mistrza świata. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

Inne informacje związane z grą w snookera[edytuj | edytuj kod]

  • 5 maja 2007 roku, John Higgins wbił tysięcznego breaka stupunktowego w historii rozgrywania Snookerowych Mistrzostw świata.
  • Do końca sezonu 2009/2010 grając zawodowo w snookera zarobił £5 080 000 (ponad 25 mln zł).
  • Do końca sezonu 2011/2012, na swoim koncie zapisał 486 breaków stupunktowych.
  • 24 kwietnia 2010 roku John Higgins wbił swojego setnego breaka stupunktowego w Mistrzostwach świata.

Porównanie z mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela obejmuje mistrzów świata w snookerze, którzy nie zakończyli snookerowej kariery.

Imię i Nazwisko T. rank UK MT B. Maks
Steve Davis 6 28 4 3 1
Ken Doherty 1 6 0 0 1
Graeme Dott 1 2 0 0 1
Peter Ebdon 1 9 1 0 2
John Higgins 4 25 3 2 6
Shaun Murphy 1 5 1 0 4
Ronnie O’Sullivan 5 26 4 5 12
John Parrott 1 9 1 0 1
Neil Robertson 1 6 1 1 2
Mark Williams 2 16 2 2 2
Legenda
  • MŚ – liczba tytułów Mistrza Świata
  • T. rank – liczba zwycięstw w turniejach rankingowych
  • UK – liczba zwycięstw w rankingowym turnieju UK Championship
  • MT – liczba zwycięstw w turnieju Masters
  • B. Maks – liczba turniejowych breaków maksymalnych


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy