Martine Aubry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Martine Aubry
Martine Aubry - avril 2012 (3) crop.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1950
Paryż
I sekretarz Partii Socjalistycznej
Okres od 25 listopada 2008
do 17 września 2012
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik François Hollande
Następca Harlem Désir
Minister spraw socjalnych Francji
Okres od 4 czerwca 1997
do 18 października 2000
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Jean-Claude Gaudin
Następca Elisabeth Guigou
Minister pracy Francji
Okres od 15 maja 1991
do 29 marca 1993
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Jean-Pierre Soisson
Następca Michel Giraud
Martine Aubry w trakcie swojej kampanii (Aubervilliers, 2008)

Martine Aubry (wym. [maʁtin obʁi]; ur. 8 sierpnia 1950 w Paryżu) – francuska polityk, od 2008 do 2013 pierwszy sekretarz Partii Socjalistycznej, mer Lille, była minister pracy i spraw socjalnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Paryżu jako Martine Delors. Jej ojciec, Jacques Delors, był francuskim ministrem finansów w czasie prezydentury François Mitterranda, przewodniczącym Komisji Europejskiej oraz niedoszłym kandydatem na prezydenta Francji[1]. Martine Aubry w 1972 została absolwentką Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu (Sciences Po.). Od 1973 do 1975 studiowała w École nationale d'administration. Pracowała później w administracji rządowej.

W 1974 wstąpiła do Partii Socjalistycznej. 15 maja 1991 została mianowana ministrem pracy w rządzie premier Édith Cresson. Zajmowała to stanowisko także w gabinecie Pierre'a Bérégovoy do 29 marca 1993, kiedy to kolejne wybory parlamentarne wygrała koalicja gaullistów i centrystów.

W 1995 objęła stanowisko zastępcy mera Lille. W 1997 została posłanką do Zgromadzenia Narodowego XI kadencji[2]. Zrezygnowała jednak wkrótce z mandatu, obejmując urząd ministra spraw socjalnych w rządzie Lionela Jospina. Jej główną reformą było wprowadzenie 35-godzinnego tygodnia pracy, prawa nazwanego od jej nazwiska Loi Aubry ("Prawo Aubry"). Reforma redukowała tygodniowy czas pracy z 39 do 35 godzin[3]. Zrezygnowała z pracy w rządzie w związku z wyborem w 2001 na stanowisko mera miasta Lille. W 2008 i w 2014 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję.

W 2008 Martine Aubry wzięła udział w wyborach na funkcję I sekretarza Partii Socjalistycznej. W pierwszej turze głosowania (20 listopada) zajęła drugie miejsce z wynikiem 34,5% głosów, za Ségolène Royal (popartą przez 42,9% delegatów). W drugiej turze wyborów z 22 listopada pokonała swoją konkurentkę, zdobywając 50,02% głosów (różnica 42 głosów). Wyniki te zostały zakwestionowane przez Ségolène Royal, która zażądała powtórnego przeliczenia głosów[4]. 25 listopada 2008, po powtórnym przeliczeniu głosów, Martine Aubry została oficjalnie ogłoszona nowym przewodniczącym Partii Socjalistycznej. Jednocześnie okazało się, iż pokonała Ségolène Royal różnicą 102 głosów na około 135 tys. głosujących[5].

W 2010 w obliczu wyborów prezydenckich zaplanowanych na 2012 zawarła układ z Dominique'em Strauss-Kahnem, który w przypadku wygranej socjalistów miał zostać prezydentem Francji, ona zaś premierem[1]. Po aresztowaniu Dominique'a Strauss-Kahna wysunęła własną kandydaturę w wyborach prezydenckich. Prawybory prezydenckie w PS wygrał jednak François Hollande. 17 września 2012 zakończyła kierowanie Partią Socjalistyczną.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wawrzyniec Smoczyński. Wyrwany rywal. „Polityka”, s. 50–52, 7 września 2011. [dostęp 17 września 2011]. 
  2. Martine Aubry na stronie Zgromadzenia Narodowego XI kadencji (fr.). [dostęp 17 września 2011].
  3. Profile: Martine Aubry (ang.). bbc.co.uk, 22 listopada 2008. [dostęp 17 września 2011].
  4. Royal demands French vote re-run (ang.). bbc.co.uk, 22 listopada 2008. [dostęp 17 września 2011].
  5. Martine Aubry wins France's Socialist opposition party battle (ang.). timesonline.co.uk, 26 listopada 2008. [dostęp 17 września 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]