Międzynarodówka (pieśń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy pieśni. Zobacz też: inne pojęcia o takiej nazwie.
L’Internationale
pol. Międzynarodówka
The International - Marching Song of the Revolutionary Proletariat, 1911.pdf
Ruch polityczny lewica, socjalizm, marksizm, anarchosyndykalizm
Tekst Eugène Pottier, 1871 (oryginał francuskojęzyczny)
Muzyka Pierre Degeyter, 1888

Międzynarodówka (fr. L’Internationale, ros. Интернационал) – pieśń rewolucyjna, hymn socjalistów. Jej słowa napisał Eugène Pottier w roku 1871, a muzykę w 1888 roku skomponował kompozytor-amator Pierre Degeyter.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tekst muzyczny Międzynarodówki

Międzynarodówka powstała w czasie Komuny Paryskiej, w 1871. Aż do 1888 śpiewano ją jednak do melodii Marsylianki[1].

Od końca XIX wieku pieśń stała się nieformalnym hymnem międzynarodowego ruchu socjaldemokratycznego, skupionego w II Międzynarodówce. W Polsce spośród licznych, powstałych na początku dwudziestego wieku, przekładów upowszechniła się ostatecznie wersja oparta na przekładzie autorstwa poetki Marii Markowskiej (działaczki Polskiej Partii Socjalistycznej).

Rosyjska wersja utworu była w latach 1918-1922 hymnem Rosji Radzieckiej, a w latach 1922-1944 – hymnem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. W roku 1944 z rozkazu Józefa Stalina zastąpił ją nowo skomponowany Hymn Związku Radzieckiego. Międzynarodówka stała się wtedy hymnem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików), a więc drugą pod względem znaczenia pieśnią państwową. Pierwszego tłumaczenia Międzynarodówki na język rosyjski dokonał Aron Kots (Koc, Арон Коц), ukazało się ono drukiem w 1902 w Londynie w piśmie rosyjskich emigrantów pt. Żyzń (ros. Жизнь).

W czasach PRL Międzynarodówka była powszechnie nauczana w szkołach oraz śpiewana na corocznych pochodach pierwszomajowych, a także podczas zjazdów Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Śpiewano ją w zmienionej w okresie stalinowskim wersji („Bój to jest nasz ostatni” zamiast oryginalnego „Bój to będzie ostatni”)

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodówka jest obecnie – tak jak i kiedyś – śpiewana w wielu krajach nie tylko przez komunistów, ale także przez socjalistów, socjaldemokratów i anarchistów.

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodówka została przetłumaczona na 117 języków[2].

Wersja oryginalna w języku francuskim Wersja polska

L'Internationale

Debout! les damnés de la terre!
Debout! les forçats de la faim!
La raison tonne en son cratère,
C'est l'éruption de la fin.
Du passé faisons table rase,
Foule esclave, debout! debout!
Le monde va changer de base:
Nous ne sommes rien, soyons tout!

Refrain:
C'est la lutte finale
Groupons-nous, et demain,
L'Internationale,
Sera le genre humain.
C'est la lutte finale
Groupons-nous, et demain,
L'Internationale,
Sera le genre humain.

Il n'est pas de sauveurs suprêmes,
Ni Dieu, ni César, ni tribun,
Producteurs sauvons-nous nous-mêmes!
Décrétons le salut commun!
Pour que le voleur rende gorge,
Pour tirer l'esprit du cachot,
Soufflons nous-mêmes notre forge,
Battons le fer quand il est chaud!

Refrain: C'est la lutte finale...

Ouvriers, Paysans, nous sommes
Le grand parti des travailleurs;
La terre n'appartient qu'aux hommes,
L'oisif ira loger ailleurs.
Combien de nos chairs se repaissent!
Mais si les corbeaux, les vautours,
Un de ces matins disparaissent,
Le soleil brillera toujours!

Refrain: C'est la lutte finale...

Międzynarodówka

Wyklęty powstań, ludu ziemi,
Powstańcie, których dręczy głód.
Myśl nowa blaski promiennymi
Dziś wiedzie nas na bój, na trud.
Przeszłości ślad dłoń nasza zmiata,
Przed ciosem niechaj tyran drży!
Ruszymy z posad bryłę świata,
Dziś niczym – jutro wszystkim my!

Refren:
Bój to będzie ostatni[3],
Krwawy skończy się trud,
Gdy związek nasz bratni
Ogarnie ludzki ród.

Nie nam wyglądać zmiłowania
Z wyroków bożych, z pańskich praw.
Z własnego prawa bierz nadania
I z własnej woli sam się zbaw!
Niech w kuźni naszej ogień bucha,
Zanim ostygnie – przekuj w stal,
By łańcuch spadł z wolnego ducha,
A dom niewoli zniszcz i spal!

Refren: Bój to...

Rządzący światem samowładnie
Królowie kopalń, fabryk, hut
Tym mocni są, że każdy kradnie
Bogactwa, które stwarza lud!
W tej bandy kasie ogniotrwałej
Stopiony w złoto krwawy pot
Na własność do nas przejdzie cały,
Jak należności słusznej zwrot!

Refren: Bój to...

Dziś lud roboczy wsi i miasta
W jedności swojej stwarza moc,
Co się po ziemi wszerz rozrasta,
Jak świt, łamiący wieków noc...
Precz, darmozjadów rodzie sępi!
Czyż nie dość żeru z naszych ciał?
Gdy lud wam krwawe szpony stępi,
Dzień szczęścia będzie wiecznie trwał.

Refren: Bój to...

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Brécy, La Chanson de la Commune : chansons et poèmes inspirés par la Commune de 1871, Éditions de l'Atelier, 1991, 273 p., p. 245.
  2. Antiwar Songs (AWS) - L'Internationale, www.antiwarsongs.org [dostęp 2019-05-03] (ang.).
  3. W czasach Polski Ludowej śpiewano Bój to jest nasz ostatni

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Marsylianka (1917-1918)
Hymn RFSRR
1918-1922
Następca
brak (Rosja Sowiecka weszła w skład ZSRR)
Poprzednik
Hymn Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich
1922-1944
Następca
Hymn Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (1944-1991)