Mieczysław Augustyniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Augustyniak
Ilustracja
Mieczysław Augustyniak w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1895
Poturzyn
Data śmierci po 1939
Poseł V kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 6 listopada 1938
do 2 listopada 1939
Przynależność polityczna Obóz Zjednoczenia Narodowego
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi,
Odznaka 1 Kompanii Kadrowej

Mieczysław Sylwester Augustyniak, ps. „August Czarnecki” (ur. 31 grudnia 1895 w Poturzynie, zm. po 1939) – polski osadnik na Kresach i samorządowiec, poseł na Sejm IV i V kadencji (1935–1939), podporucznik rezerwy żandarmerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Sylwester Augustyniak urodził się w Poturzynie, w powiecie tomaszowskim ówczesnej guberni lubelskiej, w rodzinie Franciszka i Kazimiery z Sosnowskich. W młodości kształcił się w Progimnazjum Wyrzykowskiego w Warszawie oraz gimnazjum w Płocku, odbywał praktyki w zakładach mechanicznych Konarzewskiego w stolicy.

W 1914 ukończył wojskowy kurs instruktorski Polskich Drużyn Strzeleckich w Nowym Sączu. 6 sierpnia 1914 wymaszerował z Oleandrów w szeregach II plutonu Pierwszej Kompanii Kadrowej. Następnie w 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie i Łomży. W 1918, po zwolnieniu z internowania, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W latach 1918–1921 służył w Wojsku Polskim, awansując na chorążego w żandarmerii.

Po demobilizacji osiadł w Łyszczycach na Polesiu jako osadnik wojskowy. Działał społecznie w powiecie brzeskim, m.in. jako prezes Towarzystwa Domu Ludowego. Od 1929 do 1937 pełnił obowiązki wójta gminy Motykały. Pracował też jako instruktor Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego.

9 lipca 1928 awansował na podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 57. lokatą w korpusie oficerów rezerwy żandarmerii[1]. 29 stycznia 1932 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 i 15. lokatą w korpusie oficerów rezerwy żandarmerii[2]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Brześciu nad Bugiem z przydziałem mobilizacyjnym do 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu nad Bugiem[3].

W 1935 został wybrany do Sejmu IV kadencji z ramienia BBWR w okręgu Brześć nad Bugiem. Trzy lata później uzyskał reelekcję z okręgu Pińsk z ramienia OZN.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928, s. 197.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 1 lutego 1932 roku, s. 115.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 191, 723.
  4. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  5. Odznaczenia. „Życie Polityczne”, s. 4, Nr 220 z 11 sierpnia 1938. 
  6. 6 sierpień: 1914–1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]