Mieczysław Gil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Gil
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1944
Gace Słupieckie
Zawód działacz związkowy, polityk
Stanowisko poseł na Sejm X i I kadencji (1989–1993), senator VIII kadencji (2011–2015)
Partia PZPR (1968–1982)
PChD (1996–1999)
PPChD (1999–2002)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Mieczysław Władysław Gil (ur. 9 stycznia 1944 w Gacach Słupieckich) – polski działacz związkowy, opozycjonista w okresie PRL, poseł na Sejm X i I kadencji, senator VIII kadencji, przewodniczący Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1963 Technikum Hutniczo-Mechaniczne w Nowej Hucie, w tym samym roku podjął pracę w stalowni Huty im. Lenina. W latach 1968–1982 był członkiem PZPR. Od 1977 redagował gazetę zakładową „Głos Nowej Huty”, zaangażował się w działalność związkową. W Sierpniu 1980 został rzecznikiem strajku hutników, następnie przewodniczył Komisji Robotniczej Hutników NSZZ „Solidarność” w Hucie im. Lenina. Pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego i przewodniczącego zarządu Regionu Małopolska związku. Brał udział w negocjacjach związku z rządem na temat ustawy o samorządzie i przedsiębiorstwie państwowym, był delegatem na I Krajowy Zjazd „Solidarności” w Gdańsku-Oliwie.

Organizował strajki w Hucie im. Lenina i regionie po wprowadzeniu stanu wojennego. W styczniu 1982 został aresztowany i skazany na 4 lata pozbawienia wolności. Zwolniono go w listopadzie 1983, stracił pracę w hucie, pracował następnie w rolnictwie, prowadząc jednocześnie działalność w podziemiu. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu (w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej oraz podzespole ds. polityki mieszkaniowej) i ponownie został szefem zakładowej „Solidarności” w Nowej Hucie. W czerwcu 1989 został wybrany do Sejmu kontraktowego z ramienia Komitetu Obywatelskiego w okręgu wyborczym Kraków-Nowa Huta - uzyskał najlepszy indywidualny wynik w tych wyborach (89,3%)[1]. Był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, a po wyborach prezydenckich w 1990, kiedy klub opuściła część działaczy związana z Tadeuszem Mazowieckim, objął stanowisko przewodniczącego OKP. W tym samym roku zakładał krakowski dziennik „Czas”, w 1993 był redaktorem naczelnym „Nowej Gazety”.

W 1991 po raz drugi uzyskał mandat poselski z wspierającej Lecha Wałęsę listy Solidarni z Prezydentem w okręgu krakowskim. Od 1996 działał w Partii Chrześcijańskich Demokratów, następnie od 1999 w PPChD (jako przewodniczący struktur małopolskich). W latach 1998–2002 był radnym sejmiku małopolskiego z ramienia AWS. W 2001 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy AWSP. W 2005 został przewodniczącym Stowarzyszenia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, w tym samym roku bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Partii Centrum.

W wyborach parlamentarnych w 2011 był kandydatem Prawa i Sprawiedliwości do Senatu, został wybrany na VIII kadencję tej izby liczbą 45 526 głosów[2]. W 2015 nie uzyskał senackiej reelekcji.

Jest członkiem Kapituły Medalu „Niezłomnym w słowie”[3]. Wraz z Markiem Garzteckim, Mirosławem Chojeckim, Arturem Świergielem, Janem Rulewskim i innymi działaczami opozycji demokratycznej współzałożyciel Fundacji Dobrego Państwa[4].

Odznaczenia[edytuj]

W 1980 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi[5]. W 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy

  1. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. Nr 21, poz. 149).
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-18].
  3. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 2015-08-18].
  4. Fundacja Dobrego Państwa. krs-online.com.pl. [dostęp 2017-08-09].
  5. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2015-08-18].

Bibliografia[edytuj]