Jan Rulewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Rulewski
Jan Rulewski
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1944
Bydgoszcz
Zawód polityk, działacz związkowy
Alma Mater Akademia Techniczno-Rolnicza w Bydgoszczy
Stanowisko poseł na Sejm I, III i III kadencji (1991–2001), senator VI i VIII kadencji (od 2007)
Partia Platforma Obywatelska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Jan Rulewski podczas 13. posiedzenia Senatu VIII kadencji (2012)

Jan Rulewski (ur. 18 kwietnia 1944 w Bydgoszczy) – polski polityk i związkowiec, poseł na Sejm I, II i III kadencji, od 2007 senator VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres PRL[edytuj | edytuj kod]

Studia rozpoczął w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Został z niej wydalony w 1965 z uwagi na odmowę udziału w wyborach do Sejmu PRL i rad narodowych. Został powołany karnie do wojska, podjął próbę ucieczki z kraju, został zatrzymany w Czechosłowacji i deportowany. W marcu 1966 skazano go na karę 5 lat pozbawienia wolności za rzekomą dezercję, zwolnienie uzyskał w lipcu 1969 w związku z amnestią.

W 1979 ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy. W latach 70. pracował w Zakładach Rowerowych w Bydgoszczy.

W latach 1980–1981 oraz powtórnie od 1990 przewodniczył Regionowi Bydgoskiemu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W czasie wydarzeń bydgoskich (19 marca 1981) został pobity przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej podczas sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy. Po ogłoszeniu stanu wojennego w dniu 13 grudnia 1981 został zatrzymany w sopockim Grand Hotelu i następnie internowany. W ośrodkach odosobnienia w Strzebielinku i Warszawie-Białołęce przebywał do grudnia 1982. Jako jeden z nielicznych opozycjonistów został następnie tymczasowo aresztowany – zwolnienie na mocy amnestii uzyskał w sierpniu 1984. Do 1985 był zatrudniony Zakładach Rowerowych Romet (przywrócony do pracy w 1989), później do końca lat 80. pracował jako taksówkarz

III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991–2001 pełnił funkcję posła na Sejm I kadencji (z listy związkowej), II kadencji (z listy Unii Demokratycznej) i III kadencji (z listy Unii Wolności). Pod koniec urzędowania był posłem niezrzeszonym. Przystąpił do Ruchu Społecznego AWS i z listy AWSP bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[1]. W 1993 jako jeden z nielicznych posłów „Solidarności” sprzeciwiał się decyzji kierownictwa związku dążącego do obalenia rządu Hanny Suchockiej, a następnie przeszedł do Unii Demokratycznej.

Po zakończeniu pracy w parlamencie rozpoczął prowadzenie firmy naprawiającej kserokopiarki, sąsiadującej z Instytutem Geografii UKW. Był wiceprzewodniczącym partii Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość. W 2005 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora (z własnego komitetu). W 2006 ogłosił, że wystartuje w wyborach na prezydenta Bydgoszczy. Kandydował z hasłem „Polubić Bydgoszcz”. Uzyskał szósty wynik (6676 głosów, tj. 6,01% poparcia)[2].

W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia Platformy Obywatelskiej został wybrany senatorem VII kadencji w okręgu bydgoskim, otrzymując 142 054 głosy. W 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, w nowym okręgu jednomandatowym dostał 61 026 głosów[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

28 sierpnia 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy

  1. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2015-08-02].
  2. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2015-08-02].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-02].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2006 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2006 r. Nr 80, poz. 807).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]