Mieczysław Kawalec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Kawalec
ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1916
Trzciana
Data i miejsce śmierci 1 marca 1951
Więzienie mokotowskie w Warszawie
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Marian Kawalec ps. „Iza”, „Żbik”, „Psarski”, „Stanisławski” (ur. 5 lipca 1916 w Trzcianie, zm. 1 marca 1951) – major Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, pełniący obowiązki ostatniego prezesa IV Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.

Życiorys[edytuj]

Popiersie Mieczysława Kawalca w ramach Pomnika Żołnierzy Wyklętych w Rzeszowie

Absolwent i asystent na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1937 i 13. lokatą korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1939 walczył w obronie Lwowa. Od 1940 w stopniu majora w ZWZ-AK: oficer wywiadu, zastępca komendanta i komendant w Obwodzie Rzeszów.

Od 1945 był kierownikiem wywiadu Okręgu Rzeszowskiego WiN; zastępca kierownika Okręgu Krakowskiego. Kierował Wydziałem Informacji i Propagandy IV Zarządu Głównego WiN. Po aresztowaniu ppłk. Łukasza Cieplińskiego i mjr. Adama Lazarowicza – działał jako p.o. (ostatniego) prezesa IV Zarządu Głównego WiN.

Aresztowany 1 lutego 1948 w Poroninie, podobnie jak wcześniej reszta Zarządu, wskutek zdrady Stefana Sieńko, „Wiktora” (alias Andrzej Kazimierowicz), szefa Biura Studiów IV ZG WiN.

Wraz z pozostałymi członkami Zarządu Głównego WiN został poddany nadzorowanemu przez NKWD śledztwu. Jednym z przesłuchujących go był Jerzy Kędziora.

Sąd skazał go na czterokrotną karę śmierci w pokazowym procesie 5-14 października 1950. Został zabity strzałem w tył głowy 1 marca 1951. Symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze „Na Łączce”.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

W 2010, wraz z trójką innych „Żołnierzy Wyklętych” straconych tego samego dnia co on, Józefem Batorym, Franciszkiem Błażejem, Adamem Lazarowiczem, został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1][2].

Upamiętnienie[edytuj]

1 marca 2013 z okazji obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych Minister Obrony Narodowej Tomasz Siemoniak awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[3][4].

W ramach odsłoniętego 17 listopada 2013 Pomnika Żołnierzy Wyklętych w Rzeszowie zostało ustanowione popiersie Mieczysława Kawalca[5][6][7][8].

Przypisy

  1. M.P. z 2010 r. Nr 31, poz. 461
  2. Ordery dla Żołnierzy Wyklętych straconych 1 marca 1951 r. prezydent.pl, 2010-03-01. [dostęp 2012-05-11].
  3. Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. wp.mil.pl, 1 marca 2013. [dostęp 3 marca 2013].
  4. Pośmiertne awanse dla Żołnierzy Wyklętych.
  5. Pułkownik Łukasz Ciepliński i jego żołnierze mają swój pomnik w Rzeszowie. umwp.podkarpackie.pl, 17 listopada 2013. [dostęp 13 czerwca 2014].
  6. Pomnik żołnierzy wyklętych w Rzeszowie. tvp.pl, 17 listopada 2013. [dostęp 13 czerwca 2014].
  7. W Rzeszowie odsłonięto pomnik płk. Łukasza Cieplińskiego [WIDEO] (pol.). nowiny24.pl, 2013-11-17. [dostęp 13 czerwca 2014].
  8. Odsłonięcie pomnika prezesa IV Zarządu Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" płk. Łukasza Cieplińskiego (pol.). pomniksmolensk.pl, 2013-11-19. [dostęp 13 czerwca 2014].

Bibliografia[edytuj]