Mikołaj Romanow (1831–1891)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mikołaj Mikołajewicz Romanow
Николай Николаевич Старший
Ilustracja
feldmarszałek feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1831
Carskie Sioło
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1891
Ałupka
Przebieg służby
Lata służby 1851 – 1880
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Pułk Ułanów Jej Cesarskiej Mości, 1 Dywizja Kawalerii Gwardii Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy Wojna krymska, Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878)
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – I klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Federacja Rosyjska) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Ludwika (Hesja) Order Słonia (Dania) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Order Domowy Hohenzollernów Order Orła Czarnego (Prusy) Pour le Mérite Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Grobu Świętego Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Daniły I (Czarnogóra) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii Order św. Huberta (Bawaria) Order Zasługi Wojskowej (Wirtembergia) Krzyż za 25 Lat Służby (Austria) Bravery Medal Milos Obilic, 1913 rib.png

Mikołaj Mikołajewicz Romanow (starszy) (ur. 8 września/27 lipca 1831, w Carskim Siele, obecnie Puszkin – zm. 13 lub 25 kwietnia 1891, w Ałupka na Krymie) – wielki książę, generał adiutant – 1856, generał feldmarszałek – 1878. Trzeci syn cara Mikołaja I i carycy Aleksandry Fiodorowny, urodzonej jako Charlotta – księżniczka pruska. Jego starszymi braćmi byli: car Aleksander II i wielki książę Rosji Konstanty Mikołajewicz.

Uczył się w I Korpusie Kadetów. W służbie wojskowej od 1851 w konnym pułku lejb-gwardii. Od 1852 dowódca brygady, od 1856 dowódca Dywizji Kawalerii Gwardii. Od 1852 (faktycznie od 1856 do 1891) generalny inspektor jednostek inżynieryjnych. Od 1855 członek Rady Państwa. Od 1859 dowódca Rezerwowego Korpusu Kawalerii Gwardii, a od 1861 dowódca Samodzielnego Korpusu Kawalerii Gwardii. Od 1861 do 1880 dowódca Wojsk Kawalerii Gwardii, dowódca Petersburskiego Okręgu Wojskowego jednocześnie w latach 1864–1891 generalny inspektor kawalerii.

W czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877-1878) naczelny dowódca Armii Dunajskiej. Nie posiadał zdolności dowódczych, tym samym jego wpływ na działania wojenne nie był pozytywny. Od 1880 ciężko chory, tym samym nie odegrał większej roli w państwie.

Małżeństwo i potomstwo[edytuj]

Mikołaj Mikołajewicz wbrew swojej woli poślubił swoją kuzynkę Aleksandrę Oldenburg, która po przejściu na prawosławie przyjęła imię Aleksandry Piotrowny (1838-1900). Jej babką ze strony ojca była córka cara Pawła I. Ślub miał miejsce w Petersburgu, 6 lutego 1856. Małżeństwo to nie należało do udanych, ponieważ para znacznie się od siebie różniła. Mikołaj i Aleksandra mieli dwóch synów:

Cztery lata po zawarciu małżeństwa, Mikołaj zaczął romansować z Katarzyną Czisłową, tancerką w teatrze Krasnoje Sieło. Mikołaj nie ukrywał tego związku i miał z niego pięcioro dzieci:

  • Olgę Nikołajewną Nikołajewą (1868-1950), żonę księcia Michała Cantacuzene,
  • Włodzimierza Nikołajewicza Nikołajewa (1873-1942),
  • Katarzynę Nikołajewną Nikołajewą (1874-1940),
  • Mikołaja Nikołajewicza Nikołajewa (1875-1902),
  • Galinę Nikołajewną Nikołajewą (1877-1878).

Odznaczenia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija t. 18 Moskwa 1974