Mniszka hawajska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mniszka hawajska
Neomonachus schauinslandi[1]
(Matschie, 1905)
Mniszka hawajska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina fokowate
Rodzaj Neomonachus
Gatunek mniszka hawajska
Synonimy
  • Monachus schauinslandi Matschie, 1905
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mniszka hawajska[3] (Neomonachus schauinslandi) - gatunek ssaka płetwonogiego z rodziny fokowatych (Phocidae).

Systematyka[edytuj]

Na podstawie badań molekularnych i biologicznych taksony M. schauinslandi i M. tropicalis umieszczono w rodzaju Neomonachus; drogi rozwojowe Monachus i Neomonachus rozeszły się w miocenie około 6,3 mln lat temu, zaś drogi rozwojowe M. schauinslandi i M. tropicalis w pliocenie, 3,67 mln lat temu[4].

Zasięg występowania[edytuj]

Północno-zachodnia część Archipelagu Hawajskiego[5].

Charakterystyka[edytuj]

Opis: Osiąga długość ciała 183–240 cm; masa ciała 136–272 kg; samica jest nieco większa i cięższa od samca[6]. Skóra ubarwiona na szaro lub brunatno, na brzuchu jaśniejsza. Samiec jest ciemniejszy od samicy; noworodki pokryte są czarną skórą i wełnistą sierścią.

Środowisko życia: Laguny i strefy wody płytkiej wokół atoli. Żyją także na otwartym morzu. Młode zazwyczaj wychowywane są na piaszczystych plażach.

Pożywienie: ryby, skorupiaki i głowonogi.

Struktura społeczna: Przeżywają życie samotnie, brak trwałych struktur między osobnikami obu płci.

Rozwój: Okres rozrodczy u tych fok trwa od lutego do listopada. Po kopulacji, samica jest w ciąży przez około 10,5 miesiąca. Zazwyczaj rodzi jedno młode, choć czasami zdarzają się porody bliźniacze. Masa ciała noworodka waha się w przedziale 16-18 kg. Dojrzałość płciową samce osiągają w wieku 5 lat, natomiast samice w wieku 7 lat. Dożywają do 30 lat.

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Gatunek krytycznie zagrożony wymarciem[2]. W latach 70, XX wieku, gdy stan populacji spadł do 500-600 zwierząt podjęto działania w celu zachowania gatunku. Obecnie populacja w przybliżeniu liczy 1750 osobników.

Przypisy

  1. Monachus schauinslandi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2017-05-16]
  2. a b C. Littnan, A. Harting & J. Baker 2015, Neomonachus schauinslandi [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-05-16] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 154. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Dirk-Martin Scheel, Graham J. Slater, Sergios-Orestis Kolokotronis, Charles W. Potter, David S. Rotstein, Kyriakos Tsangaras, Alex D. Greenwood i Kristofer M. Helgen. Biogeography and taxonomy of extinct and endangered monk seals illuminated by ancient DNA and skull morphology. „ZooKeys”. 409, s. 1–33, 2014. DOI: 10.3897/zookeys.409.6244 (ang.). 
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Monachus schauinslandi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 22 września 2009]
  6. B. Stewart: Family Phocidae (Earless Seals). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 4: Sea Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2014, s. 169. ISBN 978-84-96553-93-4. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Dzikich Zwierząt: Wybrzeża morskie.