Moc zasady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Moc zasady – ilościowa miara chemicznej „siły działania” zasad. Miarą tej mocy jest minus logarytm dziesiętny ze stałej dysocjacji zasady w danych warunkach temperatury i ciśnienia, oznaczany skrótem pKb.

pKb = −log[Kb]

gdzie Kb to stała dysocjacji zasady. Im pKb jest mniejsze, tym moc zasady jest większa.

Przykładowo dla NaOH:

NaOH → Na+ + OH (dysocjacja w wodzie)

Moc zasad organicznych[edytuj]

Równanie dysocjacji dla zasad organicznych ma postać[1]:

B + H
2
O ⇄ BH + OH

Dla zasadowych związków organicznych zamiast pKb współcześnie podaje się wartości pKa[1] (oznaczane czasem jako pKBH+) dla kwasu sprzężonego BH+ danej zasady B[2]:

B + H
3
O+
⇄ BH+
+ H
2
O

Obie wartości skorelowane są wzorem:

pKa + pKb = pKH2O = 14

Np. dla amoniaku pKb = 4,7, a pKa = 9,3, która to wartość odpowiada dysocjacji (jonizacji) kwasowej jonu amonowego NH4+, a także reakcji hydrolizy tegoż jonu.

Przykładowe wartości pKa:

dietyloamina[1]: 10,8
amoniak: 4,7
mocznik[1]: 13,9

Mocne zasady[edytuj]

Wartości Kb mocnych zasad w wodzie są na tyle duże (powyżej 1014), że nie daje się ich zmierzyć żadnymi znanymi metodami, dlatego trudno jest porównywać ich moc i zazwyczaj przyjmuje się, że wszystkie silne zasady posiadają jednakową moc. Dopiero w przypadku słabszych zasad jest sens porównywać ich moc, jednak relacja między ich mocą i strukturą chemiczną jest dość złożona.

Mocne zasady:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Dissociation constants of organic acids and bases. W: CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 91. Boca Raton: CRC Press, 2010, s. od 8-40 do 8-46.
  2. D.D. Perrin: Dissociation constants of organic bases in aqueous solution. Londyn: Butterworths & Co., 1965, s. 393, seria: IUPAC.

Bibliografia[edytuj]