Namie Amuro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Namie Amuro
安室奈美恵
Ilustracja
Namie Amuro 25 lecie kariery Okinawa, Japonia 2017
Imię i nazwisko Namie Maruyama
Pseudonim Queen of Hip-Pop,
Queen of J-pop
Data i miejsce urodzenia 20 września 1977
Naha, Okinawa, Japonia
Gatunki Klasyfikacja: J-pop Obejmuje: Hip-hop, Pop-rap, R&B, Pop, Urban, House, Dance, Electro, EDM, Rock. Gospel, Rhythm and blues, Muzyka klubowa, Dance-pop, Muzyka elektroniczna, Electronica, Funk, Disco rhythm, Eurobeat, Acid house[1][2]
Zawód Piosenkarka,
Aktorka,
Producent muzyczny
Aktywność 1992-nadal
Wydawnictwo EMI Music Japan,
avex trax
Powiązania Super Monkey's
Strona internetowa

Namie Amuro (jap. 安室奈美恵 Amuro Namie?, ur. 20 września 1977 w Naha)japońska gwiazda muzyki pop z Okinawy. Jest jedną z najpopularniejszych piosenkarek w Japonii. Do tej pory sprzedała ponad 34 miliony płyt, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się artystek w historii japońskiej muzyki[3][4]. Debiutowała w zespole Super Monkey's. W 1996 r. rozpoczęła karierę jako solowa piosenkarka. 20 września 2017 roku piosenkarka zapowiedziała, że 16 września 2018 roku, zakończy karierę muzyczną, trwającą dwadzieścia pięć lat[5].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Namie Amuro urodziła się w Naha, Okinawa, Japonia. Gdy była mała jej rodzice rozwiedli się. Namie jest ostatnim dzieckiem sprzed rozwodu rodziców. W wieku 12 lat Amuro została dostrzeżona przez Masayuki Makino – dyrektora Okinawa Actors' School. Jej dziecięcym marzeniem było zostanie stewardesą, jednak rozpoczęła karierę muzyczną[6]. Gdy miała 14 lat trafiła do zespołu Super Monkey's wraz z Minako Ameku, Nanako Takushi, Hisako Arakaki i Anna Makino. 15 września 1992 wytwórnia EMI Music Japan wydała debiutancki singel grupy – Koi no Cute Beat / Mister USA (przez pięć tygodni trwania rankingu Oricon sprzedano 36 610 kopii płyty). Rok po wydaniu singla Namie Amuro wraz z zespołem przeniosła się do Tokio.

1995–1997: Sweet 19 Blues i Concentration 20[edytuj | edytuj kod]

Namie Amuro wydała swój pierwszy singel Body Feels Exit w tym samym miesiącu, w którym opuściła wytwórnię EMI Music Japan. Przy powstawaniu płyty po raz pierwszy współpracowała z producentem Tetsuya Komuro. Komuro poznał Namie Amuro w 1993 po obejrzeniu reklamy jej grupy muzycznej. Drugi singel pod kierunkiem Komuro w avex trax ukazał się w dwa miesiące później, 4 grudnia 1995. Chase the Chance był ostatnim singlem przed przeformowaniem jej byłego zespołu Super Monkey's i zarazem pierwszym z milionową sprzedażą.

Pod koniec 1995 Amuro zdobyła nagrodę Golden Arrow Award 1995 (Złotą Strzałę). Po sukcesie Chase the Chance Amuro wydała single Don't Wanna Cry i You're My Sunshine, które znalazły się na 1. miejscu w Oriconie oraz przekroczyły milion sprzedanych egzemplarzy.

22 lipca 1996 Namie wydała swój debiutancki album w wytwórni avex traxSweet 19 Blues. Album znajdował się na pierwszych miejscach w rankingach i został wykorzystany w dwóch wielkoekranowych filmach. Sprzedaż wyniosła ponad 3 mln egzemplarzy. W końcu 1996 Namie została nominowana i zdobyła nagrodę Grand Prix Award (równoważna z nagrodą Grammy's Best Song Award) za piosenkę Don't wanna cry. Namie Amuro jest najmłodszą zdobywczynią tej nagrody.

Następnym singlem artystki był Can You Celebrate? , który jest najlepiej sprzedającym się singlem solowej artystki w historii japońskiej muzyki, z 2,3 mln kopii. W maju 1997 wydano singel How to Be a Girl oraz w lipcu album Concentration 20. Wszystkie single z Concentration 20 znajdowały się na pierwszych miejscach list i w rankingów. 3 sierpnia 1997 Amuro osiągnęła w Japonii sprzedaż w wysokości 20 mln kopii. Singel Dreaming I was Dreaming był ostatnim przed ciążą i ślubem Namie Amuro z wokalistą grupy TRF (Tetsuya Komuro Rave Factory) – Masaharu Maruyama, znanego także jako Sam. Po występie na Kōhaku Uta Gassen Amuro zniknęła na rok ze sceny muzycznej.

1998–2001: Genius 2000 i Break the Rules[edytuj | edytuj kod]

W 1998, po urodzeniu syna o imieniu Haruto, Amuro wróciła do show biznesu, wydając singel I Have Never Seen. 17 marca 1999 wypuściła kolejny singel – Respect the Power of Love. W tym samym dniu Amuro otrzymała informację o śmierci matki, przerwała promocję singla i wróciła na Okinawę w celu identyfikacji ciała matki. Emiko Taira, matka Namie Amuro, została zamordowana przez swojego szwagra[7].

Respect the Power of Love znalazł się na 43. pozycji najlepiej sprzedających się singli w 1999. W lipcu tego samego roku Amuro wydała singel Toi et Moi oraz we wrześniu Something 'bout the Kiss. Producent Komuro Tetsuya wraz z amerykańskim producentem Hip-Pop/R&B Dallasem Austinem wydali pierwszy po dużej przerwie album – Genius 2000, który został wypuszczony na rynek na początku 2000.

Singel Never End wydany w lipcu 2000 został wykorzystany w czasie szczytu G8, mającego miejsce na Okinawie. W grudniu Amuro wydała swój kolejny album Break the Rules. Sprzedano tylko 334 520 kopii, co w porównaniu z poprzednim albumem (802 740 kopii) było porażką. Pojawiły się spekulacje, że Amuro zbytnio pośpieszyła się z wydaniem kolejnego albumu i nie był on wystarczająco dopracowany. W styczniu w sklepach pojawił się kolejny singel – Think of Me / No More Tears. Był ostatnim, wchodzącym w skład albumu Break the Rules.

W sierpniu 2001 Amuro wydała singel Say the Word, do którego po raz pierwszy sama napisała słowa piosenek. W grudniu po raz ostatni współpracowała z Tetsuya Komuro przy singlu lovin' it. Singel został wydany przez avex trax, jako projekt dobroczynności narodu. VERBAL, członek grupy m-flo, który śpiewał wraz z Amuro Lovin' It pomógł jej przejść z popu do R&B.

2002–2006: Style i Queen of Hip-Pop[edytuj | edytuj kod]

W 2002 Amuro stała się w pełni piosenkarką R&B. Pracowała nad wspólnym projektem z grupą Suite Chic[8]. Przed zakończeniem projektu wydała dwa single i dwa albumy. Powróciła do kariery solowej w 2003, kiedy wydała singel Shine More. Pod produkcją Dallasa Austina i Full Force wydała single Put 'Em Up i So Crazy/Come, które znalazły się później na wydanym w grudniu albumie Style.

Od 29 listopada 2003 do 15 maja 2004 Amuro występowała w Azji podczas trasy koncertowej Namie Amuro So Crazy tour featuring Best singles 2003-2004[9]. Po wydaniu DVD z trasy koncertowej Amuro wypuściła singel z balladami All for You. 14 października 2004 wydano singel Girl Talk / The Speed Star z podwójną stroną A. Singel znajdował się w dniu wydania na 1. pozycji i utrzymywał się jako #2 przez pierwszy tydzień. 31 grudnia Amuro miała wystąpić na Kōhaku Uta Gassen, lecz z niego zrezygnowała. Wcześniej pojawiała się na konkursie dziewięciokrotnie.

Namie Amuro podczas MTV Asia Aid

Amuro w lutym 2005 uczestniczyła, jako jedyny reprezentant Japonii w MTV Asia Aid (pomoc ofiarom trzęsienia ziemi w południowo-wschodniej Azji )[10][11][12].

6 kwietnia 2005 Amuro wydała singel Want Me, Want Me, który został skrytykowany za prowokacyjność. Sprzedano jednak ponad 100 tys. egzemplarzy. Singel otrzymał złoty certyfikat RIAJ (Recording Industry Association of Japan). W maju Amuro, która rozwiodła się z mężem w 2002[13] odebrała mu pełne prawo do opieki nad ich dzieckiem. Uprzednio za nieoficjalnym uzgodnieniem tylko SAM zajmował się Haruto.

29 maja 2005 Amuro wystąpiła na MTV Video Music Awards Japan czwarty rok z rzędu. Zdobyła dwie nagrody – Best R&B Video oraz Most Impressive Performing Asian Artist. W lipcu wydano szósty album – Queen of Hip-Pop, który otrzymał podwójny platynowy certyfikat RIAJ. We współpracy ze studiem MGM Amuro zdobyła licencję na użycie w swoim albumie motywu muzycznego z "Różowej pantery".

2007–2010: PLAY, Best Fiction i Past<Future[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2007 roku wydała singel "Baby Don’t Cry" do japońskiego serialu "Himitsu no Hanazono". W marcu, m-flo wydał album COSMICOLOR. Razem z Namie nagrali piosenkę "Luvotomy". Następnie 4 kwietnia 2007 wydała singel "Funky Town". A w czerwcu ukazał się jej ósmy album "PLAY", zdobył najwyższe miejsce od siedmiu lat. W sierpniu pojawiła się jako artysta w MTV STUDENT AWARDS 2007, otrzymała nagrodę "STUDENT VOICE" RESPECT AWARD". Od 18 sierpnia 2007 do 13 kwietnia 2008 Namie odbyła swoją trasę koncertową po Japonii "Namie Amuro Play tour 2007-2008". Pierwotnie miała się składać z 53 występów, lecz wzrosła o 12 do 65 występów[14]. We wrześniu świętował swoje 30 urodziny.

Na początku 2008 roku, Namie potwierdziła, że będzie promować w Japonii firmę Vidal Sassoon podczas ich nowej kampanii marketingowej Moda x Muzyka x VS, z nowym singlem. Singel 60s 70s 80s składał się z trzech utworów: „New Look”, „Rock Steady” i „What a Feeling”. Stał się ogromny sukces w Japonii, osiągając numer jeden na liście Oricon Singles Chart i stał się jej pierwszym singlem numer jeden od „I Have Never Seen”. 25 marca 2008, Namie został nagrodzona za „Najlepszy żeński teledysk”, „Hide and Seek” (z albumu PLAY) w Space Shower Music Video Awards 2008[15]. "Hide & Seek" również otrzymał nagrodę za "Best R&B Video" podczas MTV Video Music Awards 2008, które odbyło się 31 maja w Saitama Super Arena[16]. W maju 2008 Namie nagrała we współpracy z japońską piosenkarką Double piosenkę "Black Diamond"[17]. 26 lipca 2008 uczestniczyła w koncercie A-Nation, do którego została zaproszona po raz pierwszy od siedmiu lat. 30 lipca wydała trzeci album z największymi przebojami, "Best Fiction". Składający się z utworów z lat 2003-2008. W pierwszym tygodniu sprzedano 681,000 albumów i zadebiutował jako numer jeden na liście albumów Oricon. A w trzecim tygodniu, "Best Fiction" sprzedało się ponad milion albumów. Namie stała się pierwszym artystą ze sprzedażą milion certyfikowanych albumów w ciągu trzech kolejnych dekad. "Best Fiction" ostatecznie spędził sześć kolejnych tygodni na pozycji numer jeden[18]. Z końcem 2008 roku Best Fiction stał się drugim najlepiej sprzedającym się albumem (pierwszym był Exile Love zespołu Exile), a także drugim najlepiej sprzedającym się albumem cyfrowym japońskiego artysty, za albumem Hikaru Utady Heart Station. Best Fiction otrzymał nagrodę Album roku podczas 50th Japan Record Awards. Artystka, aby promować album, wyruszyła w trasę koncertową "Best Fiction 2008-2009", począwszy od Makuhari Messe[19]. Namie została zaproszona ponownie do 59th NHK Kōhaku Uta Gassen, lecz odmówiła.

20 stycznia 2009 Namie rozpoczęła pracę nad jej dziewiątym albumem studyjnym. Wydała również singel, "Wild/Dr", 18 marca 2009. Piosenki okazały się sukcesem, osiągając pierwsze miejsce na liście Oricon Singles Chart. 1 października Vidal Sassoon[20] wydany nowe reklamy z Namie, i dwoma utworami z jej dziewiątego albumu, "My Love" i "Copy That." 16 grudnia ukazał się dziewiąty album, "Past<Future". Album odniósł sukces na Oricon Albums Chart, osiągając pierwsze miejsce[21].

W marcu 2010 Namie zdobyła nagrodę "Najlepszy artysta Azjatycki" podczas World Music Award w Monako, zaśpiewała tam utwór "Hide & Seek" z albumu PLAY[22]. W kwietniu 2010 Namie rozpoczęła trasę koncertową "Past<Future" podróżując po 26 miastach w Japonii, trasa trwała dziewięć miesięcy[23]. 28 lipca wydała single "Break It" i "Get Myself Back". Ponadto 15 grudnia wydała DVD "Namie Amuro PAST FUTURE TOUR 2010", które osiągnęło pierwsze miejsce na liście Oricon DVD.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Namie Amuro.

Albumy Studyjne

Kompilacje

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Seriale telewizyjne

  • 1993 – Ichigo hakusho
  • 1994 – Toki wo Kakeru Shoujo
  • 1995 – Watashi, mikata desu
  • 1995 – Station
  • 1995 – 湘南リバプール学院
  • 1996 – That's Cunning! Shijo Saidai no Sakusen
  • 2000 – Yonigeya Honpo

Filmy

  • 1996 – That's Cunning! Shijo Saidan no Sakusen
  • 1996 – Gakko II: The Learning Circle

Piosenki w reklamach

  • 1995 – "You're My Sunshine" – Sea Breeze
  • 2000 – "Love 2000" – Love 2000
  • 2001 – "Please smile again" – Fran
  • 2001 – "think of me" – Fran
  • 2001 – "Say The Word" – Kose
  • 2003 – "shine more" – Lucido L
  • 2003 – "So Crazy" – Lucido L
  • 2004 – "ALARM" – Lucido L
  • 2004 – "Girl Talk" – Lucido L
  • 2004 – "The Speed Star" – Lucido L
  • 2005 – "WoWa" – Lucido L
  • 2007 – "Funky Town" – Lipton Limone Ice Tea
  • 2007 – "Pink Key" – Lipton Chiffon Milk Tea
  • 2008 – "New Look" – Vidal Sassoon – 60's
  • 2008 – "Rock Steady" – Vidal Sassoon – 70's
  • 2008 – "What A Feeling" – Vidal Sassoon – 80's
  • 2008 – "Do me more – Vidal Sassoon – NAMIE AMURO X SHOWGIRL

Piosenki w serialach i filmach

  • 1995 – "Chase The Chance" — The Chef
  • 1997 – "Can You Celebrate?" — Virgin Road
  • 1999 – "I Have Never Seen" — Yonigeya Honpo
  • 2004 – "All for You" — Kimi ga omoi de ni Naru Mae ni
  • 2007 – "Baby Don't Cry" — Himitsu no Hanazono'
  • 2008 – "Sexy Girl" — Otome no Punch
  • 2010 – "The Meaning Of Us" — Onnatachi wa Nido Asobu
  • 2011 – "Tempest" — Tempest
  • 2011 – "Love Story", "Sit!Stay!Wait!Down!" — Watashi ga Ren'ai Dekinai Riyuu
  • 2013 – "Contrail" — Sora Tobu Kouhoushitsu
  • 2014 – "Brighter Day" — First Class 2
  • 2016 – "Mint" — Boku no Yabai Tsuma
  • 2016 – "Fighter" — Death Note ~ New Generation
  • 2016 – "Dear Diary" — Death Note: Light Up the New World (film)
  • 2017 – "Just You and I" — Haha ni Naru
  • 2017 – "Showtime" — Kangoku no Ohimesama

Piosenki w anime

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Japan Record Awards[edytuj | edytuj kod]

Rok Przedmiot
nominacji
Kategoria
1995 utwór Try Me Excellence Prize
1996 utwór Don't Wanna Cry Excellence Prize
1996 album Sweet 19 Blues Best Album
1996 utwór Don't Wanna Cry The Award
1997 singel Can You Celebrate? Excellence Prize
1997 utwór Can You Celebrate? The Award
2000 singel Never End Special Award

Japan Gold Disc Award[edytuj | edytuj kod]

Rok Przedmiot
nominacji
Kategoria
1997 Best 5 Artist
1997 singel Don't Wanna Cry Best 5 Single
1997 Music Video
1997 singel Can You Celebrate? The Award
1998 album Concentration 20 Pop Album of the Year
1998 utwór Can You Celebrate? Song of the Year
1999 album 181920 Pop Album of the Year

All Japan Request Awards[edytuj | edytuj kod]

Rok Przedmiot
nominacji
Kategoria
1999 utwór Something 'bout the Kiss Tadashi Yoshida Award
2000 singel Never End Millennium Special Award

MTV Video Music Awards Japan[edytuj | edytuj kod]

Rok Przedmiot
nominacji
Kategoria
2002 Inspiration Award Japan
2003 Best Collaboration
2004 Best R&B Video
2004 buzzAsia from Japan
2005 teledysk Girl Talk Best R&B Video
2005 Most Impressivle Performing Artist in Asia
2008 teledysk Hide & Seek Best R&B Video[24]

Inne nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1996:
    • Golden Arrow Awards – Music Award
    • Best Dresser Awards – Female
    • Idol Music Awards – Best Idol
  • 1997: Japan Record Sales Awards – Best Single za singel Can You Celebrate?
  • 2000: Citizen in Honor, Naha City, Okinawa
  • 2007: MTV Student Voice Awards 2007 – "Student Voice" Respect Award[25]
  • 2008: Space Shower Music Video Awards 08 – Best Female Video za teledysk Hide & Seek[26]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Namie Amuro | Biography & History | AllMusic, www.allmusic.com [dostęp 2017-11-25] (ang.).
  2. Namie Amuro | Billboard, www.billboard.com [dostęp 2017-11-25].
  3. Namie Amuro reviews, music, news – sputnikmusic, www.sputnikmusic.com [dostęp 2017-11-25].
  4. http://thisisjapan.asia/best-selling_jpop_artists/
  5. J-pop diva Namie Amuro plans to exit showbiz next September after 25-year career, „The Japan Times”, japantimes.co.jp, 21 września 2017 [dostęp 2017-12-28] (ang.).
  6. The Songbird Who Made Okinawa Cool (ang.). [dostęp 15 sierpnia 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-01-25)].
  7. Tragedy; mom of Amuro slain (ang.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  8. SUITE CHIC (jap.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  9. Namie Amuro So Crazy Tour (ang.). [dostęp 11 sierpnia 2008].
  10. Tsunami disaster – countries in crisis (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  11. Global stars play Asia Aid show (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  12. Simple Plan Travel to Thailand to Help Tsunami Victims and Families (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  13. Pop star Namie Amuro files for divorce (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  14. 安室奈美恵が大胆なコスプレに挑戦!? (jap.). Oricon. [dostęp 2017-01-18].
  15. <MVA08>、BUMP OF CHICKENが史上初の3冠. barks.jp. [dostęp 2018-01-18].
  16. マライアからファーギーまで、MTV VMAJ08授賞式. livedoor.com. [dostęp 2018-01-18].
  17. R&B queen Double adds jewel to crown. japantimes.co.jp. [dostęp 2018-01-18].
  18. 安室奈美恵の勢い衰えず!ドリカム以来14年8ヶ月ぶりの6週連続首位. Oricon. [dostęp 2018-01-18].
  19. 安室奈美恵:ファンクラブ先行受付ご案内の発送に関して. rising-pro.jp. [dostęp 2018-01-18].
  20. 安室奈美恵が王女様気分!?入浴シーン披露. sanspo.com. [dostęp 10 kwietnia 2009].
  21. ゴールドディスク認定. RIAJ. [dostęp 18 stycznia 2018].
  22. Namie attended 'WORLD MUSIC AWARDS 2010'. riaj.or.jp. [dostęp 19 maja 2010].
  23. 安室奈美恵 【namie amuro PAST < FUTURE tour 2010】. billboard-japan.com. [dostęp 5 października 2010].
  24. Namie Amuro Triumph At The MTV Video Music Awards Japan 2004 (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  25. Micro named Best Artist at Student Voice Awards (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].
  26. Space Shower MVA (ang.). [dostęp 12 sierpnia 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]