Naná Vasconcelos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Naná Vasconcelos
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1944
Recife, Brazylia
Data i miejsce śmierci 9 marca 2016
Recife, Brazylia
Instrumenty instrumenty perkusyjne, berimbau
Gatunki jazz (latin jazz, fusion)
Zawód muzyk
Wytwórnie płytowe ECM
Powiązania Pat Metheny, Gato Barbieri, Don Cherry, Collin Walcott
Zespoły
Codona
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Kultury (Brazylia)
Strona internetowa

Naná Vasconcelos (ur. 2 sierpnia 1944 w Recife, zm. 9 marca 2016 tamże[1]) – brazylijski muzyk jazzowy, który grał na perkusji, berimbau i był także wokalistą.

Życiorys[edytuj]

Od 1967 roku jako perkusista grał w różnych projektach. Współpracował on m.in. z Jonem Hassellem, z którym w latach 1976–1980 nagrał cztery albumy (m.in. Possible Musics z Brianem Eno). Później Vasconcelos brał udział w kilku pracach zespołu Pat Metheny Group, a także koncertował od wczesnych lat 80. do początku 90. z norweskim saksofonistą Janem Garbarkiem. W 1984 roku wraz z Paulem Motianem pojawił się na albumie Singing Drums Pierre’a Favre’a. Razem z Ralphem Townerem Vasconcelos wziął udział w nagraniu albumu Arilda Andersena If You Look Far Enough.

Pod koniec lat 70., wraz z Collinem Walcottem i Donem Cherrym, stworzył zespół Codona. Wspólnie wydali trzy albumy w 1978, 1980 i 1982[2].

W 1981 roku wystąpił na Woodstock Jazz Festival w amerykańskiej miejscowości Woodstock (stan Nowy Jork), który odbył się z okazji 10. rocznicy Creative Music Studio. W 1998 roku wydany został charytatywny album kompilacyjny Onda Sonora: Red Hot + Lisbon, na którym znalazł się utwór nagrany przez Vasconcelosa „Luz De Candeeiro”; składanka została wyprodukowana na rzecz walki z AIDS przez Red Hot Organization.

W głosowaniach krytyków (Critics Poll) amerykańskiego czasopisma „Down Beat” w latach 1983–1991 Vasconcelos wyróżniany był tytułem Best Percussionist of the Year (tłum. najlepszy perkusista roku)[3]. W 2011 roku Vasconcelos wygrał w kategorii Best Native Brazilian Roots Album z płytą Sinfonia & Batuques zdobywając nagrodę Grammy[4].

W połowie 2015 roku u Vasconcelosa zdiagnozowano raka płuc[5]. Muzyk zmarł w marcu 2016 roku z powodu powikłań związanych z nowotworem. Został pochowany w mieście Santo Amaro. Po jego śmierci rząd stanu Pernambuco ogłosił trzydniową żałobę[6].

Dyskografia[edytuj]

Jako lider[edytuj]

Nazwiska podane w nawiasie oznaczają muzyków, z którymi Vasconcelos współpracował podczas nagrań.

Jako współtwórca[edytuj]

Gato Barbieri
  • 1971: Fenix (Flying Dutchman)
  • 1971: El Pampero (Flying Dutchman)
Walter Bishop, Jr.
  • 1977: Illumination
Safy Boutella
  • 1992: Mejnoun
Codona
  • 1979: Codona (ECM)
  • 1981: Codona 2 (ECM)
  • 1983: Codona 3 (ECM)
Don Cherry
  • 1972: Organic Music Society (Caprice)
  • 1990: Multikuti (A&M)
Pierre Favre
  • 1984: Singing Drums (ECM)
Jan Garbarek
Egberto Gismonti
Danny Gottlieb
Pat Metheny
Jim Pepper
  • 1983: Comin’ and Goin’ (Europa)
Woody Shaw
Gary Thomas
  • 1989: By Any Means Necessary (JMT)
Talking Heads
Jon Hassell
Ginger Baker
  • 2007: Dust to Dust
  • 1986: Horses & Trees
Paul Simon
B.B. King
  • 1980: Now Appearing at Ole Miss
Mauricio Maestro
  • Upside Down
Arto Lindsay
  • 1998: Noon Chill
  • 1996: Subtle Body
Milton Nascimento
  • 2005: Maria Maria / Último Trem
  • 1999: Melhor de Milton Nascimento
  • 1994: Angelus
  • 1989: Miltons
  • 1979: Journey to Dawn
  • 1976: Geraes
  • 1973: Milagre dos Peixes
Os Mutantes
Herb Alpert
  • 1974: You Smile – The Song Begins
Naná Vasconcelos, 2012
Ron Carter
  • 1980: Patrao
Chaka Khan
  • 1980: Naughty
Collin Walcott
  • 1980: Works
Sérgio Mendes
  • 1986: Brasil ’88
Jack DeJohnette
  • 1987: Invisible Forces
Ambitious Lovers
  • 1988: Greed
  • 1991: Lust
Laurie Anderson
Caetano Veloso
Debbie Harry
Carly Simon
  • 1990: Have You Seen Me Lately?
Ryūichi Sakamoto
Trilok Gurtu
  • 1991: Living Magic
Wiener Sängerknaben
  • 1991: Around the World: Where Jazz Meets World Music
David Sanborn
  • 1992: Upfront
John Zorn
Penguin Cafe Orchestra
  • 1993: Union Café

Przypisy

  1. Lenda da percussão brasileira, Naná Vasconcelos morre aos 71 anos (port.). UOL. [dostęp 2016-03-09].
  2. Mark C. Carnes: American National Biography. T. 2: Supplement. Oxford University Press, 2005, s. 90. ISBN 9780195222029. [dostęp 29 kwietnia 2016].
  3. DownBeat Magazine (In Memoriam: Naná Vasconcelos) (ang.). downbeat.com, 11 marca 2016. [dostęp 2016-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 kwietnia 2016)].
  4. Latin Grammy Winners | GRAMMY.com (ang.). grammy.com. [dostęp 2016-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 kwietnia 2016)].
  5. Percussionist Naná Vasconcelos dies – Jazz FM (ang.). jazzfm.com, 9 marca 2016. [dostęp 2016-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (7 kwietnia 2016)].
  6. Parentes e amigos velam corpo de Naná Vasconcelos na Assembleia. [dostęp 2016-03-12].

Linki zewnętrzne[edytuj]