Nikabrik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nikabrik – postać fikcyjna w cyklu Opowieści z Narnii autorstwa C.S. Lewisa, przedstawiciel tzw. Czarnych Karłów („a więc włosy miał czarne, grube i sztywne jak końska grzywa”)[1]. Pojawia się w Księciu Kaspianie, jako towarzysz karła Zuchona i borsuka Truflogona. Kaspian uciekając przed swym okrutnym stryjem Mirazem trafia pod opiekę tej właśnie trójki, choć Nikabrik gotów jest pozbawić go życia, kiedy tylko dowiaduje się o pochodzeniu Kaspiana (nie znosi on Telmarów jako okupantów Starej Narnii i jest przekonany, że Kaspian jest takim samym wrogiem Narnii jak jego wuj. „(...) teraz musimy w końcu postanowić, co zrobić z tym ludzkim pomiotem. Wam dwóm wydaje się, że zrobiliście coś wspaniałego nie pozwalając mi go zabić. A skutek jest taki, że teraz trzeba by go gdzieś uwięzić na całe życie”[2]. Kiedy wydaje się, że próba wezwania Wielkiego Króla Piotra i jego towarzyszy nie powiodła się, Nikabrik opracowuje własny plan odrodzenia Starej Narnii: wraz z wilkołakiem i czarownicą proponują wezwać Biała Czarownicę. Próba ta nie udaje się, a Nikabrik i jego niecni sprzymierzeńcy giną z rąk Kaspiana i jego towarzyszy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. C.S. Lewis, Książę Kaspian, 1996, Media Rodzina of Poznań, s.70
  2. tamże, s. 70-71