Karczowniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Nornikowate)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karczowniki
Arvicolinae[1]
Gray, 1821
Nornica ruda
Nornica ruda
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Myomorpha
Nadrodzina Muroidea
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaje

zobacz opis w tekście

Karczowniki[2], dawniej określane także jako: nornikowate[3] (Arvicolinae[4]) – podrodzina gryzoni z rodziny chomikowatych, wydzielana czasami jako odrębna rodzina Arvicolidae lub Microtidae. Obejmuje około 200 gatunków. W Polsce żyje 9 z nich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Żyją w norach, w których gromadzą zapasy pożywienia. Zamieszkują umiarkowaną i chłodną strefę Europy, Azji, Indochin i Ameryki Płn.. Jeden gatunek zamieszkuje północną Afrykę. Karczowniki to gryzonie o niewielkich rozmiarach, krępej budowie ciała, dużej głowie, krótkim ogonie, małych oczach i uszach. Zęby trzonowe rosną przez całe życie. Samice kilka razy w roku rodzą młode, które po upływie kilku tygodni osiągają dojrzałość rozrodczą. Nie zapadają w sen zimowy. Żyją pojedynczo, w grupach rodzinnych lub koloniach. Roślinożerne, pożywienie norników stanowi w głównej mierze pokarm roślinny: korzenie, kłącza, trawy, zioła, nasiona, warzywa uprawne, owoce. Niektóre gatunki zjadają również bezkręgowce. W latach gdy pojawiają się masowo – średnio co 4 lata – niektóre gatunki stają się poważnymi szkodnikami upraw roślinnych.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do karczowników należą między innymi następujące rodzaje[4]:

Podział na plemiona takie jak Arvicolini, Ondatrini i Pliomyini został uznany za zbędny[4].

Przodkami nornikowatych były żyjące w pliocenie gryzonie z rodzaju Baranomys[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Arvicolinae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. 3,0 3,1 JAKUB GRYZ , GRZEGORZ LESIŃSKI , MAREK KOWALSKI , DAGNY KRAUZE. Pokarm puszczyka w Puszczy Białowieskiej. „Chrońmy Przyrodę Ojczystą”. 68 (2), s. 100 –108, 2012. Państwowa Rada Ochrony Przyrody (pol.). 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arvicolinae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 listopada 2007]
  5. 5,0 5,1 E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 2. Warszawa: Horyzont, 2001. ISBN 83-7227-614-5.
  6. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.