Przejdź do zawartości

Nowy Sojusz Flamandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nowy Sojusz Flamandzki
Nieuw-Vlaamse Alliantie
Ilustracja
Państwo

 Belgia

Skrót

N-VA

Przewodniczący

Valerie Van Peel

Data założenia

2001

Adres siedziby

Bruksela

Ideologia polityczna

regionalizm, konserwatyzm

Grupa w Parlamencie
Europejskim

Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy

Barwy

złota, czarna

Strona internetowa

Nowy Sojusz Flamandzki (niderl. Nieuw-Vlaamse Alliantie, N-VA) – belgijska partia polityczna o profilu konserwatywnym[1] z Regionu Flamandzkiego.

Ugrupowanie opowiada się za secesją Flandrii, przeprowadzoną na drodze pokojowej. Głosi także postulaty wprowadzenia regulacji wymuszających używanie wyłącznie języka niderlandzkiego jako języka urzędowego w tym regionie[2].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Partia powstała w 2001 w wyniku rozłamu w Unii Ludowej, która podzieliła się na socjalliberalny Spirit i zrzeszający działaczy prawicowego skrzydła N-VA. W 2003 sojusz wprowadził jednego posła w wyborach krajowych. Cztery lata później wystartował w kartelu wyborczym z flamandzkimi chadekami, co przyniosło mu początkowo 5 miejsc w parlamencie[3]. Współpraca wyborcza tych formacji trwała od eurowyborów z 2004, została oficjalnie zakończona w 2008.

W 2009 Nowy Sojusz Flamandzki (podobnie jak pięć lat wcześniej) wprowadził jednego swojego przedstawiciela do Parlamentu Europejskiego (Friedę Brepoels). W tym samym roku N-VA podjął w Europarlamencie współpracę z Wolnym Sojuszem Europejskim. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2010 partia pod hasłami stopniowej autonomizacji i rozdziału państwa zwyciężyła w Regionie Flamandzkim, uzyskując (w skali kraju) około 17,5% głosów, co przełożyło się na 27 mandatów w Izbie Reprezentantów i 9 w Senacie[4][5]. Partia nie weszła jednak do koalicji rządowej.

W 2014 sojusz wygrał w Belgii wybory europejskie, wybory do Parlamentu Flamandzkiego, a także ponownie do Izby Reprezentantów, gdzie z wynikiem 20,3% głosów wprowadził 33 posłów[3]. Po kilkumiesięcznych negocjacjach sojusz dołączył do koalicji tworzącej nowy gabinet, na czele którego stanął Charles Michel[6]. W 2018 N-VA, sprzeciwiając się przyjęciu światowego paktu w sprawie migracji, opuścił koalicję rządową[7]. W 2019 partia ponownie zajęła pierwsze miejsce we Flandrii w wyborach europejskich, a także w krajowych (16,0% głosów i 25 miejsc w niższej izbie federalnego parlamentu[3]). W 2024 utrzymało trzyosobową reprezentację w Europarlamencie[8]. Uzyskało również ponownie największą reprezentację w Izbie Reprezentantów (16,7% głosów i 24 mandaty)[9]. Pod koniec stycznia 2025 N-VA zawarł porozumienie z MR, LE, Vooruit oraz CD&V w sprawie utworzenia koalicji rządowej na szczeblu federalnym. 3 lutego 2025 przewodniczący partii Bart De Wever objął urząd premiera Belgii[10].

Przewodniczący

[edytuj | edytuj kod]

Wyniki wyborcze

[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Reprezentantów

[edytuj | edytuj kod]
  • 2003: 3,1% głosów, 1 mandat[13]
  • 2007: 18,5% głosów, 30 mandatów – kartel wyborczy z partią CD&V[14]
  • 2010: 17,4% głosów, 27 mandatów[15]
  • 2014: 20,3% głosów, 33 mandatów[16]
  • 2019: 12,0% głosów, 18 mandatów[17]
  • 2024: 16,7% głosów, 24 mandatów[18]

Wybory do Parlamentu Flamandzkiego

[edytuj | edytuj kod]
  • 2004: 26,1% głosów, 35 mandatów – kartel wyborczy z partią CD&V[19]
  • 2009: 13,1% głosów, 16 mandatów[20]
  • 2014: 31,9% głosów, 43 mandatów[21]
  • 2019: 24,8% głosów, 35 mandatów[22]
  • 2024: 23,9% głosów, 31 mandatów[23]

Wybory do Parlamentu Europejskiego

[edytuj | edytuj kod]
  • 2004: 17,4% głosów, 4 mandaty – kartel wyborczy z partią CD&V[24]
  • 2009: 6,1% głosów, 1 mandat[25]
  • 2014: 16,8% głosów, 4 mandaty[26]
  • 2019: 14,2% głosów, 3 mandaty[27]
  • 2024: 14,0% głosów, 3 mandaty[28]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Laurens Cerulus: Belgium’s Mr. Right. politico.eu, 3 grudnia 2015. [dostęp 2022-09-24]. (ang.).
  2. ↑ Manifest van de Nieuw-Vlaamse Alliantie. n-va.be. [dostęp 2014-10-10]. (niderl.).
  3. ↑ a b c Parties and Elections in Europe: Belgium. parties-and-elections.eu. [dostęp 2019-06-01]. (ang.).
  4. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 13 juni 2010. electionresults.belgium.be. [dostęp 2023-12-01]. (niderl.).
  5. ↑ Resultaat Senaat 13 juni 2010. electionresults.belgium.be. [dostęp 2023-12-01]. (niderl.).
  6. ↑ Belgium agrees to form coalition government. dw.be, 7 października 2014. [dostęp 2014-10-10]. (ang.).
  7. ↑ Belgia z rządem mniejszościowym. tvn24.pl, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
  8. ↑ Maria Udrescu, Olivier le Bussy: Élections européennes: quels sont les gagnants et les perdants du scrutin en Belgique?. lalibre.be, 10 czerwca 2024. [dostęp 2024-06-11]. (fr.).
  9. ↑ Verkiezingen 9 juni 2024: Resultaten in cijfers. elections2024.belgium.be. [dostęp 2024-06-12]. (niderl.).
  10. ↑ Jowita Kiwnik Pargana: Bart De Wever zaprzysiężony na urząd premiera Belgii. pap.pl, 3 lutego 2025. [dostęp 2025-02-03].
  11. ↑ Yente Van der Sande: Burgemeester van Hasselt Steven Vandeput wordt tijdelijk nieuwe partijvoorzitter N-VA: „Ik doe wat de partij van mij verwacht”. vrt.be, 2 lutego 2025. [dostęp 2025-02-03]. (niderl.).
  12. ↑ Cisse Michiels: Na 20 jaar Bart De Wever: Valerie Van Peel met 96 procent van de stemmen verkozen tot nieuwe voorzitter van N-VA. vrt.be, 26 kwietnia 2025. [dostęp 2025-04-26]. (niderl.).
  13. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 18 mei 2003. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  14. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 10 juni 2007. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  15. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 13 juni 2010. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  16. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 25 mei 2014. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  17. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 26 mei 2019. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  18. ↑ Resultaat Kamer van Volksvertegenwoordigers 9 juni 2024. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  19. ↑ Resultaat Vlaams Parlement 13 juni 2004. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  20. ↑ Resultaat Vlaams Parlement 7 juni 2009. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  21. ↑ Resultaat Vlaams Parlement 25 mei 2014. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  22. ↑ Resultaat Vlaams Parlement 26 mei 2019. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  23. ↑ Resultaat Vlaams Parlement 9 juni 2024. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  24. ↑ Resultaat Europees Parlement 13 juni 2004. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  25. ↑ Resultaat Europees Parlement 7 juni 2009. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  26. ↑ Resultaat Europees Parlement 25 mei 2014. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  27. ↑ Resultaat Europees Parlement 26 mei 2019. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
  28. ↑ Resultaat Europees Parlement 9 juni 2024. verkiezingsresultaten.belgium.be. [dostęp 2025-02-16]. (niderl.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nowy_Sojusz_Flamandzki&oldid=77875711”