Okręty podwodne typu U-50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu U-50
Kraj budowy Austro-Węgry
Stocznia Ganz Danubius
Zbudowane 0
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 kal. 450 mm[1]
2 kal. 450 mm[1]
Uzbrojenie 2 × 10 cm/L35
lub
2 × 120 mm/L35[1]
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,5 węzła[1]
9 węzłów[1]
Wyporność:
• na powierzchni 840 t[1]
• w zanurzeniu 1100 t[1]
Długość 73 m[1]
Szerokość 6,30 m[1]
Napęd 2 śruby napędowe
2 × silniki diesla, łącznie 2300 bhp (1700 kW)
2 × silniki elektryczne, łącznie 1200 shp (890 kW)[1]

Okręty podwodne typu U-50 – typ czterech oceanicznych okrętów podwodnych budowanych dla marynarki austro-węgierskiej Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w czasie I wojny światowej. Projekt okrętów bazował na projekcie niemieckim. Austro-węgierska marynarka autoryzowała umowę z Ganz Danubius na budowę jednostek w Fiume w lutym 1916. Jedynie dla dwóch jednostek położono stępki, ale żadna z nich nie została zwodowana ani ukończona. Nieukończone kadłuby zostały zezłomowane po zakończeniu wojny.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Flota austro-węgierskich okrętów podwodnych była w większości przestarzała w momencie wybuchu I wojny światowej[2]. Przez pierwsze dwa lata wojny austro-węgierska marynarka skupiała swoje wysiłki na zbudowaniu podwodnej floty dla obrony własnych wybrzeży Adriatyku. Gdy jednostki tego rodzaju znajdowały się już w budowie lub zostały nabyte od Niemiec, skierowano wysiłki na zbudowanie większych okrętów, mogących operować także na znacznie większym akwenie Morza Śródziemnego[2].

Z tego powodu austro-węgierska marynarka 11 lipca 1915 zakupiła plany okrętów podwodnych projektu 835 od Germaniawerft w celu budowy ich na licencji nad Adriatykiem. Planowano budowę okrętów o wyporności 840 t na powierzchni i 1100 t w zanurzeniu. Okręty miały mieć długość 73 m, szerokość 6,3 m i zanurzenie 3,94 m. Napęd okrętu miały stanowić na powierzchni dwa silniki diesla o łącznej mocy 2300 bhp oraz dwa silniki elektryczne o mocy łącznej 1200 shp pod wodą. Odpowiednio prędkość maksymalna miała wynosić 16,5 węzła i 9 węzłów. Okręty miały być wyposażone w dwie śruby napędowe. Załogę okrętów typu U-50 miało stanowić 33 ludzi[1].

Okręty miały być uzbrojone w sześć wyrzutni torpedowych kal. 450 mm. Cztery z nich miały być umieszczone na dziobie, dwie na rufie. Okręty miały mieć zapas 9 torped. Pierwotny projekt zakładał uzbrojenie jednostek w dwa działa kal. 100 mm/L35, co zostało zmienione na dwa działa kal. 120 mm/L35 w przypadku trzeciej i czwartej jednostki tego typu[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

7 lutego 1916 Ganz Danubius otrzymał autoryzację kontraktu na budowę dwóch okrętów typu U-50: U-50 i U-51[3]. Były to dwie jednostki z sześciu okrętów oceanicznych budowanych w 1916[2][a]. Kolejne dwa okręty tego typu, U-56 i U-57, zamówiono we wrześniu 1918[1].

Brak zarówno materiałów, jak i wykwalifikowanej siły roboczej, przyczyniał się do spowolnienia postępów w budowie[3] i w rezultacie żaden z okrętów nie został zwodowany ani ukończony[1]. Kontrakt na budowę drugiej pary jednostek został anulowany przed położeniem ich stępek. W momencie zakończenia wojny U-50 był ukończony w 90%, U-51 był ukończony jedynie w 60%. Obie jednostki zostały zezłomowane na pochylni w 1920[1].

Uwagi

  1. Inne okręty to U-48 i U-49 typu U-48 oraz U-52 i U-53 należące do typu U-52. Patrz: Gardiner, s. 341.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Gardiner, s. 344.
  2. a b c Gardiner, s. 341.
  3. a b Baumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) Data dostępu 2 grudnia 2008.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]