Okręty podwodne typu U-48

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu U-48
Kraj budowy Austro-Węgry
Stocznia Cantiere Navale Triestino, Pola[1]
Zbudowane 0
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 kal. 450 mm[1]
2 kal. 450 mm[1]
Uzbrojenie 2 × 90 mm/L35 lub 120 mm/L35[1]
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,25 w. [1]
8,5 w. [1]
Wyporność:
• na powierzchni 818 t [1]
• w zanurzeniu 1184 t [1]
Długość 73,25 m[1]
Szerokość 6,68 m[1]
Napęd 3,3 m[1]
Zasięg 2 śruby
2 silniki diesla 2400 bhp
2 silniki elektryczne (1200 shp)[1]
Załoga 32[1] oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu U-48 – typ czterech okrętów podwodnych budowanych dla austro-węgierskiej marynarki Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w czasie I wojny światowej. Projekt okrętów bazował na planach niemieckich. Marynarka zleciła rozpocząć budowę okrętów w Poli we wrześniu 1916. Jedynie dwóm z czterech planowanych okrętów położono stępki, ale żadnego z nich nie zwodowano. Oba nieukończone kadłuby złomowano po zakończeniu wojny.

Projekt[edytuj]

Flota austro-węgierskich okrętów podwodnych była w większości przestarzała w momencie wybuchu I wojny światowej[2]. Przez pierwsze dwa lata wojny austro-węgierska marynarka skupiała swoje wysiłki na zbudowaniu podwodnej floty dla obrony własnych wybrzeży Adriatyku. Gdy jednostki tego rodzaju znajdowały się już w budowie lub zostały nabyte od Niemiec, skierowano wysiłki na zbudowanie większych okrętów, mogących operować także na znacznie większym akwenie Morza Śródziemnego[2].

W styczniu 1916 Cantiere Navale Triestino (CNT) zakupiła plany 800-tonowego okrętu podwodnego od niemieckiej firmy AG Weser z Bremy[1]. Austro-węgierskie modyfikacje planów spowodowały, że wyporność jednostki sięgnęła 818 t na powierzchni i 1184 t w zanurzeniu. Okręty miały mieć długość 73,25 m i szerokość 6,68 m oraz zanurzenie (na powierzchni) 3,3 m. Miały być napędzane dwoma silnikami diesla o mocy 2400 bhp (1800 kW) na powierzchni lub dwoma silnikami elektrycznymi o mocy 1200 shp (890 kW) w zanurzeniu, poruszającymi dwie śruby. Miało to zapewniać prędkość 16,25 węzła na powierzchni i 8,5 węzła w zanurzeniu. Okręty miały mieć załogę składającą się z 32 ludzi[1].

Projekt okrętów typu U-48 przewidywał uzbrojenie ich w sześć wyrzutni torpedowych kal. 450 mm – cztery na dziobie i dwie na rufie – oraz zapas dziewięciu torped. Według pierwotnych planów, uzbrojenie uzupełniały dwa działa pokładowe kal. 90 mm/L35, które na trzecim i czwartym okręcie miały zostać zamienione na dwa działa 120 mm/L35[1].

Budowa[edytuj]

We wrześniu 1916 roku, stocznia Cantiere Navale Triestino otrzymała od marynarki kontrakt na budowę dwóch jednostek: U-48 oraz U-49, z zastrzeżeniem, że okręty zostaną wybudowane w Budapeszcie, a jedynie końcowe wyposażanie przeprowadzone zostanie w stoczni w Poli[3][a]. Po rozpoczęciu budowy pierwszych dwóch okrętów, jeszcze przez zakończeniem wojny złożono zamówienie na dalsze jednostki U-58 oraz U-59[1]. Dwie pierwsze jednostki typu U-48 były dwoma okrętami z sześciu, nad którymi prowadzono prace w 1916 roku[2][b]

Pomimo tego, że CNT otrzymało kompletne plany od AG Weser, austro-węgierskie zmiany w planach opóźniły rozpoczęcie budowy. Dodatkowe zmiany dokonywane już po rozpoczęciu prac stoczniowych także opóźniały jej proces. Nakładający się na to brak zarówno materiałów, jak i wykwalifikowanej siły roboczej również przyczyniał się do spowolnienia postępów prac[3]. W rezultacie żaden z pierwszych okrętów nie został ukończony, ani nawet zwodowany, a budowa drugiej pary jednostek została anulowana przed położeniem stępek. U-48 był ukończony w 70% w momencie zakończenia wojny, a U-49 w 55%. Obie jednostki zostały zezłomowane na pochylniach w 1920[1].

Uwagi

  1. Główna stocznia CNT znajdująca się w Monfalcone została zajęta przez armię włoską, co spowodowało że CNT zaczęło korzystać ze stoczni w Poli.
  2. Pozostałe cztery jednostki to U-50 i U-51 typu U-50 oraz U-52 i U-53 typu U-52. Patrz: Gardiner, s. 341.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Gardiner, s. 344.
  2. a b c Gardiner, s. 341.
  3. a b Baumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) [dostęp 2011-07-14]

Bibliografia[edytuj]