Okręty podwodne typu VIIA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu VIIA
Ilustracja
Rodzaj okrętu SS
Kraj budowy  III Rzesza
Projekt IvS
Stocznia AG Weser, Germaniawerft
Zbudowane 10
Użytkownicy  Kriegsmarine
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 × 533 mm
1 × 533 mm
Uzbrojenie 11 torped
1 działo 88 mm
1 × 20 mm działo AA
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16 węzłów
8 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 626 ton
• w zanurzeniu 745 ton
Napęd 2 silniki Diesla
2 silniki elektryczne Brown-Boveri
2 wały napędowe (2300 KM)
Załoga 44 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu VIIA – typ 10 okrętów podwodnych Kriegsmarine zbudowanych w latach 1936-1937 przez niemieckie stocznie Deschimag AG Weser i Friedrich Krupp Germaniawerft. Konstrukcja tych jednostek opierała się na ulepszonym projekcie opracowanych dla Finlandii przez założone w Holandii niemieckie biuro konstrukcyjne Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS) okrętów typu Vetehinen. Okręty typu VIIA były prekursorami najważniejszego "atlantyckiego" typu U-Bootów Kriegsmarine w trakcie drugiej wojny światowej. Podczas prowadzonej kampanii wojennej miały status okrętów operacyjnych do końca roku 1940, kiedy ocalałe jednostki tego typu skierowano do działań szkoleniowych.

Służba operacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dwa ocalałe okręty zostały zatopione 4 maja 1945 roku we Flensburgu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1-85109-563-2.