Okręty podwodne typu IA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu IA
Ilustracja
Kraj budowy  III Rzesza
Konstruktor IvS
Stocznia Echovarrieta y Larringa
AG Weser w Bremie
Zbudowane 3
Użytkownicy  Türk Deniz Kuvvetleri
 Kriegsmarine
Służba w latach 1934-1950
Stracone 2
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 × 533 mm
2 × 533 mm
Uzbrojenie 1 działo pokładowe 105 mm,
1 działko przeciwlotnicze 20 mm,
14 torped lub 28 min TMA
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 węzłów
9 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 862 ton
• w zanurzeniu 982 ton
Długość 72,5 metra
Szerokość 6,2 metra
Napęd 2 silniki wysokoprężne MAN, 8-cylindrowe, moc 3080 KM
podwodny: 2 silniki elektryczne, moc 1060 KM
Zasięg 7900 Mm przy 10 w (14615 km przy 18,5 km/h) na powierzchni
78 Mm przy 4 w (144 km przy 7,4 km/h) w zanurzeniu
Załoga 42 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu IA – niemieckie okręty podwodne (U-Booty) powstałe w 1936 r. jako próba stworzenia dla Kriegsmarine oceanicznego okrętu podwodnego. Ich konstrukcję oparto na projekcie opracowanym przez założone w Holandii w celu obejścia zakazów traktatu wersalskiego niemieckie przedsiębiorstwo IvS.

Historia[edytuj | edytuj kod]

IvS przygotowało projekt tych okrętów dla Hiszpanii jako typ E-1. Duża część struktury okrętu prototypowego została prefabrykowana w Holandii, po czym przetransportowana do Hiszpanii celem ostatecznego montażu. Władze nowo powstałej wówczas Republiki Hiszpańskiej odmówiły jednak zaakceptowania okrętu, który krótko przed ukończeniem w stoczni Echovarrieta y Larringa został w roku 1934 sprzedany w związku z tym Turcji, gdzie służył jako „Gür”. Taki sam projekt wykorzystano dla budowy oceanicznych jednostek dla Kriegsmarine, gdy III Rzesza postanowiła ponownie rozpocząć budowę okrętów podwodnych.

W stoczni AG Weser w Bremie, zbudowano tylko dwie jednostki tego typu dla Niemiec – U-25 i U-26, które miały jednak szereg wad. Jednostki te były niestateczne, zanurzały się powoli, miały problemy z manewrowaniem w zanurzeniu oraz inne mechaniczne usterki. Niemniej jednak oba okręty odnosiły sukcesy w pierwszych miesiącach II wojny światowej. U-25 zatopił osiem jednostek pływających i uszkodził jedną, a U-26 zatopił jedenaście i uszkodził dwie.

1 lipca 1940 roku U-26 został zatopiony w pobliżu Irlandii, po tym jak odniósł uszkodzenia zadane mu przez brytyjską korwetę HMS „Gladiolus” i australijską łódź latającą Short Sunderland. U-25 zatonął na minie niedaleko Terschelling 1 sierpnia 1940 roku. Turecki „Gür” natomiast został skreślony z listy okrętów floty w 1950 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 195. ISBN 1-85109-563-2.