Otto Magnus von Stackelberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Magnus von Stackelberg
Otto Magnus von Stackelberg
Otto-Magnus-von-Stackelberg 1736-1800.svg
Data urodzenia 1736
Data śmierci 1800
Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Otto Magnus von Stackelberg (ros. Отто Магнус фон Штакельберг, ur. 1736, zm. 1800) – dyplomata rosyjski, poseł w Madrycie (1767-1771), w latach (1772-1790) ambasador rosyjski w Warszawie i w Sztokholmie.

W czasie pełnienia służby w Rzeczypospolitej stał na czele Rady Nieustającej, będąc rzeczywistym zarządcą Polski z ramienia Katarzyny II. Jego synem był dyplomata Gustav von Stackelberg (1776-1850).

1772-1790 ambasador w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przeprowadził ratyfikację I rozbioru Polski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775. W 1773 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[1]. Po narzuceniu I Rzeczypospolitej gwarancji ustrojowych w 1775 roku, Stackelberg stał się faktycznym współrządcą państwa. Wszystkie decyzje króla Stanisława Augusta Poniatowskiego były uprzednio z nim konsultowane i przez niego zatwierdzane. Dyplomata rosyjski miał przemożny wpływ na rozdawanie urzędów, od jego decyzji zależało m.in. nadanie orderów Orła Białego i Świętego Stanisława[2].

Odwołany za nieskuteczne przeciwdziałanie reformom Sejmu Czteroletniego, zakończył swoją karierę jako poseł w Szwecji (1791-1793).

W 1780, działając w porozumieniu z nuncjuszem apostolskim Janem Andrzejem Archettim, doprowadził do przekupienia posłów i odrzucenia projektu kodyfikacji prawa, zawartego w Kodeksie Zamoyskiego.

Od 1783 należał do polskiej loży masońskiej Bouclier du Nord.

W 1773 król Stanisław August Poniatowski nadał mu Order Orła Białego.

1791-1793 ambasador w Szwecji[edytuj | edytuj kod]

W roku 1792 Stackelberg i ambasador Hiszpanii w Sztokholmie Ignacio Maria del Corral y Aguirre zaproponowali, by rozmowy w sprawie utworzenia koalicji przeciw rewolucjonistom francuskim, przenieść do szwedzkiej stolicy, ponieważ „mózgiem” całego projektu był król Szwecji Gustaw III.

Przypisy

  1. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 181.
  2. Jerzy Łojek, Stanisław August z dzisiejszej perspektywy, w: Tenże, Wokół sporów i polemik, Lublin 1991, s. 181; Ostatnie lata panowania Stanisława Augusta, wydał Walerian Kalinka, Poznań, 1868, s. CXCVI-CXCVII.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Anusik: Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787-1792. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2000, s. 472.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Kasper von Saldern
Flag of Poland.svg rosyjski ambasador w Polsce
1772-1790
Flag of Poland.svg Następca
Jakow Bułhakow