Jakob Sievers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jakob Sievers
Jacob Sievers by Joseph Grassi.JPG
Portret z lat 1790-1795 pędzla Józefa Grassi
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1731
Rakvere
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1808
Valmiera
gubernator guberni nowogrodzkiej
Okres od 1764
do 1776
Poprzednik Stiepan Uszakow
Następca Frantz Kliczka
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)
Jakob Sievers
Яков Ефимович Сиверс
generał
Przebieg służby
Lata służby 1759 - 1764
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy Wojna siedmioletnia

Jakob Johann Sievers (ros. Яков Ефимович Сиверс; ur. 19 września 1731 w Wesenbergu, ob. Rakvere w Estonii, zm. 23 lipca 1808 w Bauenhofie w Liwonii) – hrabia, generał rosyjski, dyplomata, wolnomularz[1]. 5 grudnia 1792 r. mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym Katarzyny II w Rzeczypospolitej, misję tę pełnił od 16 lutego do 28 grudnia 1793 roku.

Był bałtyckim Niemcem, pochodził ze zubożałej rodziny szlachty inflanckiej. W latach 1756-1763 brał udział w wojnie siedmioletniej. W latach 1759-1760 stał na czele komisji zajmującej się wymianą jeńców z Prusami. W 1764 został gubernatorem nowogrodzkim, w 1776 mianowany generał-gubernatorem nowogrodzkim, twerskim i pskowskim. Przeprowadził pomyślnie dla Rosji II rozbiór Polski, zatwierdzony na zwołanym w asyście rosyjskich armat sejmie grodzieńskim. Doprowadził do rozwiązania konfederacji targowickiej i zawiązania konfederacji grodzieńskiej[2]. W uznaniu zasług dla imperium rosyjskiego car Paweł I nadał mu w 1798 tytuł hrabiego. W 1800 opuścił służbę państwową.

Był odznaczony Orderem Orła Białego (1793) i Orderem Świętego Stanisława (1793)[3].

Pozostawił po sobie pamiętniki pt. Jak doprowadziłem do drugiego rozbioru Polski (Warszawa, 1992, ISBN 83-85083-25-1).

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Drugi rozbiór Polski : z pamiętników Sieversa t. 1 - 3, Drukarnia Józefa Sikorskiego, Warszawa 1906
  • Karl Ludwig Blum: Ein russischer Staatsmann, Denkwürdigkeiten des Grafen von Sievers, Leipzig 1857-1858, 4 Bände
  • Karl Ludwig Blum: Graf Jacob Johann von Sievers und Russland zu dessen Zeit. Leipzig; Heidelberg: Winter, 1864
  • Jones, Robert E: Provincial Development in Russia. Catherine II and Jacob Sievers. Rutgers University Press 1984

Przypisy

  1. Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 271.
  2. Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792-1793, Warszawa 1993, s. 204-216.
  3. Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 271.
Poprzednik
Jakow Bułhakow
Flag of Poland.svg Rosyjski ambasador w Polsce
1793
Flag of Poland.svg Następca
Osip Igelström