Otton Steinborn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otton Steinborn
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1868
Nowy Sumin
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1936
Toruń
Burmistrz Torunia
Okres od 18 stycznia 1920
do 9 lutego 1921
Poprzednik Bolesław Wolszlegier
Następca Bronisław Dietl
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Ottona i Heleny Steinbornów na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu

Otton Andrzej Steinborn (ur. 26 maja 1868 w Nowym Suminie, zm. 4 lipca 1936 w Toruniu) – lekarz dermatolog, działacz społeczno-polityczny, burmistrz Torunia w 1920, senator I i II kadencji w latach 1926–1930.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wywodził się z rodziny niemieckiej. Ukończył biskupskie progimnazjum w Pelplinie (gdzie rozpoczął naukę w 1880), a następnie uczył się w gimnazjum chełmińskim, gdzie przystąpił do filomatów (tajnego stowarzyszenia polskiej młodzieży). Został przymusowo przeniesiony do gimnazjum w Dyminie, w którym w 1891 zdał maturę. Początkowo studiował teologię, ale po roku przeniósł się na medycynę. Studiował w Würzburgu, Berlinie, Rostocku i Lipsku, gdzie w 1899 obronił pracę doktorską. Po uzyskaniu doktoratu przybył do Torunia, gdzie rozpoczął praktykę lekarską. W 1900 ożenił się z Heleną Tomilą Kawczyńską. Działał w Towarzystwie Naukowym w Toruniu (w 1906 zasiadł w jego zarządzie). W czasie I wojny światowej był lekarzem w armii niemieckiej. Występował w obronie praw narodowych ludności polskiej, osobiście kierował przygotowaniami do powitania Wojska Polskiego w Toruniu. Po zakończeniu I wojny światowej był prezesem powstałej w listopadzie 1918 Polskiej Rady Ludowej w Toruniu. Jako reprezentant ludności polskiej powitał wojsko 18 stycznia 1920, które wkroczyło do miasta. Tegoż samego dnia objął stanowisko komisarycznego burmistrza Torunia. Pełnił tę funkcję do 9 lutego 1921. Działał potem w Narodowej Partii Robotniczej. W latach 1921–1933 był radnym Torunia. 27 marca 1926 złożył ślubowanie, obejmując mandat senatora Rzeczypospolitej I kadencji na miejsce Juliana Szychowskiego, który zrzekł się mandatu. Był również senatorem II kadencji (1928–1930) z województwa pomorskiego z listy Narodowej Partii Robotniczej[1].

Uhonorowany Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta.

Jego wnuczką jest Bożena Steinborn, historyk sztuki i była kurator wrocławskiego Muzeum Narodowego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928–1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 13, 165–166
  2. Dziadek Otton i niepodległa Polska, „Nowości”, 16 stycznia 2015

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]