Otus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otus[1]
Pennant, 1769[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – syczek zwyczajny (O. scops)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Podrodzina puszczyki
Rodzaj Otus
Typ nomenklatoryczny

Otus bakkamoena Pennant, 1769

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Otusrodzaj ptaka z podrodziny puszczyków (Striginae) w rodzinie puszczykowatych (Strigidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce[13][14].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 15–35 cm; masa ciała 45–310 g; rozpiętość skrzydeł 40–66 cm[13][14].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Otus: łac. otus „mała, uszata sowa”, od gr. ωτος ōtos „uszata sowa”[15].
  • Acnemis (Aenemis): gr. ακνημος aknēmos „bez łydki u nóg, cienkonogi”, od negatywnego przedrostka α- a-; κνημη knēmē „noga, goleń”[16]. Gatunek typowy: Ephialtes gymnopodus G.R. Gray, 1848 (= Scops sunia Hodgson, 1836).
  • Lempijius: epitet gatunkowy Strix lempiji Horsfield, 1821; jawajska nazwa Lempi ji dla syczka obrożnego[17]. Gatunek typowy: Srix lempiji[a] Horsfield, 1821.
  • Athenoptera: rodzaj Athene Boie, 1822, pójdźka; gr. πτερον pteron „skrzydło”[18]. Gatunek typowy: Ephialtes spilocephalus Blyth, 1846.
  • Gymnoscops: gr. γυμνος gumnos „goły, nagi”; rodzaj Scops Brünnich, 1772[19]. Gatunek typowy: Gymnoscops insularis Tristram, 1880.
  • Heteroscops: gr. ἑτερος heteros „różny, inny”; rodzaj Scops Brünnich, 1772[20]. Gatunek typowy: Scops luciae[b] Sharpe, 1888.
  • Mimizuku: japońska nazwa Mimizuku dla uszatki[21]. Gatunek typowy: Pseudoptynx gurneyi Tweeddale, 1879.
  • Pyrroglaux: gr. πυρρος purrhos „koloru płomienia, czerwony”, od πυρ pur, πυρος puros „ogień”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sóweczka”[22]. Gatunek typowy: Noctua podargina Hartlaub & Finsch, 1872.
  • Mascarenotus: Maskareny (ang. Mascarene Islands); łac. otus „mała, uszata sowa”[23]. Gatunek typowy: Strix sauzieri E. Newton & Gadow, 1893.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące współcześnie występujące gatunki[24]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek O. bakkamoena.
  2. Podgatunek O. spilocephalus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Otus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. T. Pennant: Indian zoology. London: 1769, s. 3. (ang.)
  3. J.J. Kaup. Uebericht der Eulen (Strigidae). „Isis von Oken”. 1848, s. kol. 769, 1848 (niem.). 
  4. J.J. Kaup: Monograph of the Owls — Strigidae. W: W. Jardine: Contributions to ornithology for 1848-1853. Cz. 4. Edinburgh: W.H. Lizars, 1852, s. 129. (ang.)
  5. Ch.L. Bonaparte. Conspectus Systematis Ornithologie. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Quatrième Série. 1, s. 112, 1854 (fr.). 
  6. Ch.L. Bonaparte. Tableau des Oiseaux de proie. „Revue et Magasin de Zoologie pure et Appliquée”. 2e Série. 6, s. 542, 1854 (fr.). 
  7. A.O. Hume: My scrap book: or rough notes on Indian zoology and ornithology. Calcutta: C.B. Lewis, Baptist Mission Press, 1869, s. 392. (ang.)
  8. H.B. Tristram. Description of a new Genus and Species of Owl from the Seychelles Islands. „Ibis”. Fourth Series. 4, s. 458, 1880 (ang.). 
  9. R.B. Sharpe. On the Ornithology of Northern Borneo. „Ibis”. Sixth Series. 1, s. 77, 1889 (ang.). 
  10. H. Hachisuka: The Birds of the Philippine Islands with Notes on the Mammal Fauna. London: H.F. & G. Witherby, 1934, s. 50. (ang.)
  11. Y. Yamashina. A new genus of the owl. „Tori”. 10 (46), s. 1, 1938. 
  12. C. Mourer-Chauviré, C.R. Bour, F. Moutou & S. Ribes. Mascarenotus Nov. Gen. (Aves: Strigiformes) Genre Endémique Éteint des Mascareignes et M. grucheti N. Sp. Espèce Éteinte de la Réunion. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. Série II. 318, s. 1700, 1994 (fr.). 
  13. a b J.S. Marks, R.J. Cannings & H. Mikkola: Family Strigidae (Typical Owls). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 5: Barn-owls to Hummingbirds. Barcelona: Lynx Edicions, 1999, s. 153–154, 157–160, 163–165, 167–170, 183. ISBN 84-87334-25-3. (ang.)
  14. a b J. Fjeldså: Species Accounts of New Species. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J.Sargatal, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. Specjalna: New Species and Global Index. Barcelona: Lynx Edicions, 2013, s. 202. ISBN 978-84-96553-88-0. (ang.)
  15. Jobling 2020 ↓, s. Otus.
  16. Jobling 2020 ↓, s. Acnemis.
  17. Jobling 2020 ↓, s. Lempijius.
  18. Jobling 2020 ↓, s. Athenoptera.
  19. Jobling 2020 ↓, s. Gymnoscops.
  20. Jobling 2020 ↓, s. Heteroscops.
  21. Jobling 2020 ↓, s. Mimizuku.
  22. Jobling 2020 ↓, s. Pyrroglaux.
  23. Jobling 2020 ↓, s. Mascarenotus.
  24. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Striginae Leach, 1820 - puszczyki (Wersja: 2020-01-13). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-25].
  25. a b c Antoine Louchart, Fabiola Bastian, Marilia Baptista, Perle Guarino‐Vignon, Julian P. Hume, Cécile Jacot‐des‐Combes, Cécile Mourer‐Chauviré, Catherine Hänni i Morgane Ollivier. Ancient DNA reveals the origins, colonization histories, and evolutionary pathways of two recently extinct species of giant scops owl from Mauritius and Rodrigues Islands (Mascarene Islands, south‐western Indian Ocean). „Journal of Biogeography”. 45 (12), s. 2678–2689, 2018. DOI: 10.1111/jbi.13450. 
  26. a b Michael Wink, Petra Heidrich, Hedi Sauer-Gürth, Abdel-Aziz Elsayed, Javier Gonzalez: Molecular Phylogeny and Systematics of Owls (Strigiformes). W: C. König & F. Weick: Owls: A Guide to Owls of the World. Wyd. 2. Londyn: Christopher Helm, 2008, s. 42-63. ISBN 0-300-07920-6.
  27. a b J.-M. Pons, G.M. Kirwan, R.F. Porter & J. Fuchs. A reappraisal of the systematic affinities of Socotran, Arabian and East African scops owls (Otus, Strigidae) using a combination of molecular, biometric and acoustic data. „Ibis”. 155 (3), s. 518-553, 2013. DOI: 10.1111/ibi.12041 (ang.). 
  28. G. Sangster, B.F. King, P. Verbelen & C.R. Trainor. A new owl species of the genus Otus (Aves: Strigidae) from Lombok, Indonesia. „PLoS ONE”. 8 (2), s. e53712, 2013. DOI: 10.1371/journal.pone.0053712 (ang.). 
  29. a b H.C. Miranda Jr, D.M. Brooks & R.S. Kennedy. Phylogeny and Taxonomic Review of Philippine Lowland Scops Owls (Strigiformes): Parallel Diversification of Highland and Lowland Clades. „The Wilson Journal of Ornithology”. 123 (3), s. 441-453, 2011. DOI: 10.1676/10-185.1 (ang.). 
  30. J.C. Rando, J.A. Alcover, S.L. Olson & H. Pieper. A new species of extinct scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from São Miguel Island (Azores Archipelago, North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3647 (2), s. 343–357, 2013. DOI: 10.11646/zootaxa.3647.2.6 (ang.). 
  31. J.C. Rando, H. Pieper, J.A. Alcover & S.L. Olson. A new species of extinct fossil scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from the Archipelago of Madeira (North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3182, s. 29–42, 2012 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-01-25]. (ang.)