Pańszczycka Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pańszczycka Przełęcz
Ilustracja
Od lewej: Żółta Przełęcz, Wierch pod Fajki, Pańszczycka Przełęcz, Pańszczyckie Czuby, Skrajny Granat
Państwo  Polska
Wysokość ok. 2115 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Skrajna Pańszczycka Czuba, Wierch pod Fajki
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Pańszczycka Przełęcz
Pańszczycka Przełęcz
Ziemia49°13′42,5″N 20°01′59,2″E/49,228472 20,033111

Pańszczycka Przełęcz (słow. Panščické sedlo, niem. Pańszczyca-Scharte, węg. Pańszczyca-csorba, ok. 2115 m n.p.m.[1]) – najniżej położona przełęcz w północnej grani Skrajnego Granatu, pomiędzy Skrajną Pańszczycką Czubą (ok. 2140 m) a Wierchem pod Fajki (2135 m). W kierunku Czarnego Stawu Gąsienicowego schodzi z niej kruchy i piarżysty żleb, do Pańszczycy opada wielką depresją z kilkudziesięciometrowej wysokości urwistym progiem[2].

Pańszczycka Przełęcz oddziela Pańszczyckie Czuby od Wierchu pod Fajki. Pańszczyckie Czuby przez W.H. Paryskiego były traktowane jako część Skrajnego Granatu[3], z dalsza bowiem zlewają się z jego masywem. W ujęciu Władysława Cywińskiego Granaty kończą się na Wyżniej Pańszczyckiej Przełączce, Pańszczyckie Czuby zatem nie należą już do Granatów[2].

Widok z Pańszczycy

Pierwsze wejścia turystyczne:

Nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny, ale można na niej uprawiać wspinaczkę skalną (ale tylko od strony Doliny Gąsienicowej)[4]. Drogi wspinaczkowe dla taterników:

  • Zachodnim żlebem (od żółtego szlaku turystycznego); 0 stopień trudności w skali tatrzańskiej, czas przejścia 30 min,
  • Trawers Wierchu pod Fajki po zachodniej stronie; 0, 25 min,
  • Północno-wschodnią depresją; IV, 1 1/2 godz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2018-12-28].
  2. a b Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  3. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część II. Zawrat – Żółta Turnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  4. Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN. [dostęp 2019-01-04].