Pasiecznik (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°57′29″N 15°34′14″E
- błąd 39 m
WD 50°55'0.1"N, 15°34'59.9"E, 50°55'N, 15°33'E
- błąd 14 m
Odległość 4953 m
Pasiecznik
wieś
Ilustracja
Kościół św. Michała Archanioła w Pasieczniku
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lubomierz
Wysokość 380-435[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 587[2]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-623
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0190644
Położenie na mapie gminy Lubomierz
Mapa konturowa gminy Lubomierz, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Pasiecznik”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Pasiecznik”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Pasiecznik”
Położenie na mapie powiatu lwóweckiego
Mapa konturowa powiatu lwóweckiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Pasiecznik”
Ziemia50°57′29″N 15°34′14″E/50,958056 15,570556

Pasiecznikwieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Lubomierz.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pasiecznik to duża wieś łańcuchowa o długości około 2,8 km, leżąca na Pogórzu Izerskim, pomiędzy Przedgórzem Rębiszowskim na południowym zachodzie i Wzniesieniami Radoniowskimi na północnym wschodzie, na wysokości około 380-435 m n.p.m.[1] Przez miejscowość prowadzi droga krajowa nr 30[1].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) Pasiecznik liczył 587 mieszkańców[2]. Jest największą miejscowością gminy Lubomierz.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • gotycki kościół filialny pw. św. Michała Archanioła, z początku XVI wieki, przebudowany w drugiej połowy XIX wieku, wewnątrz fragment tryptyku ołtarzowego i renesansowa chrzcielnica z 1602[4]
  • cmentarz przy kościele
  • ogrodzenie, z XVIII wieku,
  • dom pogrzebowy, z drugiej połowy XIX wieku,
  • wieża-dzwonnica kościoła ewangelickiego, z początku XIX wieku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Cz. 2: M-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003. ISBN 83-85773-61-4.
  2. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 117. [dostęp 15.9.2012].
  4. Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas, Dolny Śląsk - przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka, 1977, s. 299.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]