Maciejowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lubomierz
Wysokość 320-400 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 152[1]
Strefa numeracyjna (+48) (0-75)
Kod pocztowy 59-623
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0190615
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Maciejowiec
Maciejowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Maciejowiec
Maciejowiec
Ziemia50°58′26″N 15°36′42″E/50,973889 15,611667

Maciejowiec (niem. Nieder-, Ober- Matzdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim w powiecie lwóweckim w gminie Lubomierz.

Położenie[edytuj]

Wieś łańcuchowa położona na wschodnim krańcu Wzgórz Radoniowskich, w dolinie Maciejowickiego Potoku (dorzecze Bobru), około 8 km na południowy wschód od Lubomierza. Zabudowania Maciejowca położone są na wysokości 320-400 m n.p.m.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj]

Maciejowiec powstał u stóp Zamkowej Góry, na której wznosił się wczesnośredniowieczny gródek Bobrzan. Jego ślady były ponoć widoczne jeszcze w XIX w. Górna część wsi była niegdyś oddzielną miejscowością o nazwie Drożna (Drossig). W latach 1478-1669 Maciejowiec znajdował się w posiadaniu rodziny von Spiller z Pasiecznika. Jej przedstawiciele wznieśli w północnej części wsi w latach 1627-1648 renesansowy dwór. Duże zniszczenia w Maciejowcu spowodowała wojna trzydziestoletnia i wojny napoleońskie. W 1925 r. liczba mieszkańców wioski wynosiła 453 osoby (w tym 94% ewangelików). Krótko po wojnie (1945-1947) Maciejowiec nosił nazwę Góra.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • zespół pałacowy
    • pałac klasycystyczny; w latach 1834-1838 rodzina Dolanów zbudowała nieopodal dworu klasycystyczny dwukondygnacyjny pałac, z obszernym gankiem, z kolumnadą rozplanowaną od strony południowej[3]. Zachowały się stiukowe ozdoby wnętrz. Właścicielką pałacu do 1945 r. była Emma von Kramsta, córka Emmy Pauline von Kramsta[4]
    • park pałacowy założony w latach 30. XIX wieku[3]
    • mauzoleum rodziny von Kramsta, z lat 1920-1930. Na obrzeżu parku, w pobliżu pałacu, zbudowano niewielkie neorenesansowe mauzoleum, gdzie pochowano Christiana Georga von Kramsta, męża Emmy Pauline von Kramsta, właścicielki pałacu[4]; we wnętrzu przetrwał ozdobny sarkofag[3]
    • kaplica z 1692 roku, obecnie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny[3]
  • Dwór obronny w Maciejowcu, z lat 1627-1632[5], przebudowany w roku 1834; powstał prawdopodobnie w wyniku rozbudowania zameczku pochodzącego z 2. połowy XVI w. Po pożarze odbudowano go w 1652 r. Przebudowany na początku XX w. pozostawał nie użytkowany od 1938. Remontowano go w 1958 r. Jest to trzyskrzydłowe założenie z kurtynowym murem od strony południowej, z podcieniami arkadowymi w skrzydłach wschodnim i północnym. W skrzydle wschodnim, od strony dziedzińca, zachował się renesansowy portal. W tym samym skrzydle, na pierwszym piętrze, można zobaczyć fragmenty drewnianego malowanego stropu. Również w murze kurtynowym umieszczono portal ozdobiony tarczami herbowymi. Całość wraz z przyległymi zabudowaniami stanowi przykład renesansowej architektury, jeden z wielu na Dolnym Śląsku.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 15.9.2012]. s. 117.
  3. a b c d Łuczyński R.M., 2010: Pałac w Maciejowcu. Sudety, 3.
  4. a b Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 2 (M-Ż) pod red. Marka Staffy, Wrocław, wyd. I-Bis, 2003, ISBN 83-85773-61-4 (M-Ż), s. 10-11
  5. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 244

Linki zewnętrzne[edytuj]