Maciejowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lubomierz
Wysokość 320-400 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 152[1]
Strefa numeracyjna (+48) (0-75)
Kod pocztowy 59-623
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0190615
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Maciejowiec
Maciejowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Maciejowiec
Maciejowiec
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Maciejowiec
Maciejowiec
Ziemia 50°58′26″N 15°36′42″E/50,973889 15,611667

Maciejowiec (niem. Nieder-, Ober- Matzdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim w powiecie lwóweckim w gminie Lubomierz.

Położenie[edytuj]

Wieś łańcuchowa położona na wschodnim krańcu Wzgórz Radoniowskich, w dolinie Maciejowickiego Potoku (dorzecze Bobru), około 8 km na południowy wschód od Lubomierza. Zabudowania Maciejowca położone są na wysokości 320-400 m n.p.m.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj]

Maciejowiec powstał u stóp Zamkowej Góry, na której wznosił się wczesnośredniowieczny gródek Bobrzan. Jego ślady były ponoć widoczne jeszcze w XIX w. Górna część wsi była niegdyś oddzielną miejscowością o nazwie Drożna (Drossig). W latach 1478-1669 Maciejowiec znajdował się w posiadaniu rodziny von Spiller z Pasiecznika. Jej przedstawiciele wznieśli w północnej części wsi w latach 1627-1648 renesansowy dwór. Duże zniszczenia w Maciejowcu spowodowała wojna trzydziestoletnia i wojny napoleońskie. W 1925 r. liczba mieszkańców wioski wynosiła 453 osoby (w tym 94% ewangelików). Krótko po wojnie (1945-1947) Maciejowiec nosił nazwę Góra.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • zespół pałacowy
    • pałac klasycystyczny; w latach 1834-1838 rodzina Dolanów zbudowała nieopodal dworu klasycystyczny dwukondygnacyjny pałac, z obszernym gankiem, z kolumnadą rozplanowaną od strony południowej[3]. Zachowały się stiukowe ozdoby wnętrz. Właścicielką pałacu do 1945 r. była Emma von Kramsta, córka Emmy Pauline von Kramsta[4]
    • park pałacowy założony w latach 30. XIX wieku[3]
    • mauzoleum rodziny von Kramsta, z lat 1920-1930. Na obrzeżu parku, w pobliżu pałacu, zbudowano niewielkie neorenesansowe mauzoleum, gdzie pochowano Christiana Georga von Kramsta, męża Emmy Pauline von Kramsta, właścicielki pałacu[4]; we wnętrzu przetrwał ozdobny sarkofag[3]
    • kaplica z 1692 roku, obecnie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny[3]
  • Dwór obronny w Maciejowcu, z lat 1627-1632[5], przebudowany w roku 1834; powstał prawdopodobnie w wyniku rozbudowania zameczku pochodzącego z 2. połowy XVI w. Po pożarze odbudowano go w 1652 r. Przebudowany na początku XX w. pozostawał nie użytkowany od 1938. Remontowano go w 1958 r. Jest to trzyskrzydłowe założenie z kurtynowym murem od strony południowej, z podcieniami arkadowymi w skrzydłach wschodnim i północnym. W skrzydle wschodnim, od strony dziedzińca, zachował się renesansowy portal. W tym samym skrzydle, na pierwszym piętrze, można zobaczyć fragmenty drewnianego malowanego stropu. Również w murze kurtynowym umieszczono portal ozdobiony tarczami herbowymi. Całość wraz z przyległymi zabudowaniami stanowi przykład renesansowej architektury, jeden z wielu na Dolnym Śląsku.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 15.9.2012]. s. 117.
  3. a b c d Łuczyński R.M., 2010: Pałac w Maciejowcu. Sudety, 3.
  4. a b Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 2 (M-Ż) pod red. Marka Staffy, Wrocław, wyd. I-Bis, 2003, ISBN 83-85773-61-4 (M-Ż), s. 10-11
  5. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 244

Linki zewnętrzne[edytuj]