Paul Blobel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul Blobel
Paul Blobel podczas 9 procesu w Norymberdze tzw. Procesu Einsatzgruppen

Paul Blobel (ur. 13 sierpnia 1894, stracony 8 czerwca 1951) – SS-Standartenführer, członek SD i jeden z najwyższych oficerów Einsatzgruppe C.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Poczdamie, uczestniczył w I wojnie światowej (za swoją dzielną postawę otrzymał Żelazny Krzyż pierwszej klasy). Po zakończeniu wojny studiował architekturę, następnie pracował w wyuczonym zawodzie. Po utracie pracy w 1931, wstąpił do NSDAP gdzie otrzymał numer 844662, a w 1932 do SS (nr SS 2910)[1]. Od 1934 był także członkiem SD, w której szybko awansował.

Od czerwca 1941 do 13 stycznia 1942 Blobel dowodził oddziałem Sonderkommando 4a wchodzącym w skład Einsatzgruppe C. Jego jednostka działała na okupowanych wschodnich terenach byłej II RP oraz Ukrainie, dokonując masowych morderstw na Żydach m.in. w Łucku, Dubnie, Żytomierzu i Berdyczowie. Podległy mu pododdział Augusta Häfnera dokonał także głośnej masakry 90 żydowskich sierot z Białej Cerkwi. Po upadku Kijowa Blobel dowodził wielką masakrą Żydów kijowskich w Babim Jarze (29 i 30 września 1941). Ostatnią akcją jaką przeprowadził była likwidacja Żydów w Charkowie w grudniu 1941. 13 stycznia 1942 został odwołany ze stanowiska dowódcy Sonderkommando 4a z powodów zdrowotnych (spowodowane one były nadużywaniem przez Blobela alkoholu). W sumie oblicza się, iż jest on odpowiedzialny za śmierć ok. 60 tysięcy osób.

Następnie Blobel został kierownikiem tzw. akcji 1005[2]. Jego zadaniem było usunięcie wszelkich śladów dokonanych przez nazistów zbrodni. Blobel kierował akcją z Łodzi, a jego bezpośrednim przełożonym był szef gestapo Heinrich Müller. Jego oddziały (tzw. Sonderkommanda 1005) w 1943 ekshumowały zwłoki pomordowanych ofiar na terenie ZSRR i Polski, a następnie paliły je na specjalnie przygotowanych paleniskach (sposób ten wynalazł sam Blobel i zastosował go po raz pierwszy w Chełmnie nad Nerem, następnie stosowany był on także m.in. w Auschwitz-Birkenau). W późniejszym okresie w obozach zagłady wybudowano specjalnie w tym celu wielkie krematoria. Soderkommanda 1005 składały się z Żydów oraz więźniów innych narodowości, których likwidowano bezzwłocznie po wykonaniu zadania.

Blobel znalazł się na ławie oskarżonych w dziewiątym procesie norymberskim przed amerykańskim trybunałem wojskowym (tzw. proces Einsatzgruppen). Przyznał się do wymordowania 10 do 15 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, jednak według dokładnych ustaleń trybunału liczba ta wynosiła ponad 59 tysięcy ludzi. 10 kwietnia 1948 r. Blobel skazany został na śmierć przez powieszenie i, wraz z trzema innymi oficerami Einsatzgruppen, stracony 7 czerwca 1951 r. w więzieniu Landsberg.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Oświęcim w oczach SS”, KAW, Katowice 1985, ​ISBN 83-03-01024-7​, s. 263.
  2. Dariusz Libionka: Zagłada Żydów w Generalnym Gubernatorstwie. Lublin: Państwowe Muzeum na Majdanku, 2017, s. 211. ISBN 978-83-62816-34-7.