Obóz zagłady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kości pomordowanych na terenie obozu zagłady Treblinka II, zdjęcie wykonane latem 1945

Obóz zagłady (również ośrodek zagłady, niem. Vernichtungslager) – obozy nazistowskie w czasie II wojny światowej, których celem było natychmiastowe uśmiercanie przywożonych tam ludzi[1]. Obozy te działały od grudnia 1941 do stycznia 1945, w ramach programu „ostatecznego rozwiązania” kwestii żydowskiej[2].

Ludobójstwo jakie odbywało się w obozach zagłady było częścią zorganizowanej polityki prowadzonej przez nazistów, służącej przede wszystkim fizycznej eliminacji narodu żydowskiego (znanej jako Holocaust), jak również fizycznej eliminacji Romów. W niektórych przypadkach obozy zagłady były też obozami koncentracyjnymi, w których wykorzystywano niewolniczą pracę więźniów. Obozy zagłady umiejscowione były przede wszystkim na przedwojennych terenach Polski.

Największym nazistowskim obozem zagłady był podobóz obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau: Birkenau, innymi były obozy: Treblinka, Sobibór, Bełżec, Kulmhof, a także w mniejszym stopniu Majdanek. Do grona nazistowskich obozów zagłady bywa także zaliczany obóz w Małym Trościeńcu na Białorusi.

Program Zagłady realizowano również na terenie gett i zwykłych obozów koncentracyjnych.

Przypisy

  1. Zagłada Żydów polskich w czasie ii wojny światowej. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2007, s. 17. ISBN 83-89078-87-2.
  2. ośrodki (obozy) zagłady. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-12-08].