Obóz zagłady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ciała ofiar zagazowanych w komorach gazowych w obozie zagłady w Treblince

Obóz zagłady (również ośrodek zagłady, niem. Vernichtungslager) – obóz zorganizowany przez nazistowskie Niemcy[1] w okresie II wojny światowej, którego celem było natychmiastowe uśmiercanie przywożonych tam ludzi[2]. Obozy zagłady działały od grudnia 1941 do stycznia 1945, w ramach programu „ostatecznego rozwiązania” kwestii żydowskiej[3].

Ludobójstwo jakie odbywało się w obozach zagłady było częścią zorganizowanej polityki prowadzonej przez hitlerowskie Niemcy, służącej przede wszystkim fizycznej eliminacji narodu żydowskiego (znanej jako Holocaust), jak również fizycznej eliminacji Romów. W niektórych przypadkach obozy zagłady były też obozami koncentracyjnymi, w których wykorzystywano niewolniczą pracę więźniów. Obozy zagłady umiejscowione były przede wszystkim na przedwojennych terenach Polski.

Największym obozem zagłady był Birkenau, podobóz obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau; innymi były obozy: Treblinka, Sobibór, Bełżec, Kulmhof, a także w mniejszym stopniu Majdanek. Do grona obozów zagłady bywa także zaliczany obóz w Małym Trościeńcu na Białorusi.

Program Zagłady realizowano również na terenie gett i zwykłych obozów koncentracyjnych.

Przypisy

  1. Niemieckie obozy na ziemiach okupowanej Polski w latach 1939–1945. truthaboutcamps.eu. [dostęp 2017-01-19].
  2. Zagłada Żydów polskich w czasie ii wojny światowej. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2007, s. 17. ISBN 83-89078-87-2.
  3. ośrodki (obozy) zagłady. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-12-08].