Heinrich Müller (szef Gestapo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy zbrodniarza hitlerowskiego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Heinrich Müller
Ilustracja
SS-Gruppenführer SS-Gruppenführer
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1900
Monachium, Królestwo Bawarii, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci nieznana; prawdopodobnie maj 1945
nieznane; prawdopodobnie Berlin
Przebieg służby
Formacja Kaiserstandarte.svg Deutsches Heer
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarer Republik Schutzpolizei
Flag of the Schutzstaffel.svg Allgemeine SS
Jednostki Luftstreitkräfte
Reichssicherheitshauptamt
Stanowiska Lotnik
Pracownik bawarskiej policji
Naczelnik IV Departamentu RSHA (Gestapo)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Aneksja Austrii
Aneksja Kraju Sudeckiego
Aneksja Kłajpedy
II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka Złota Partii
Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Rycerski Krzyża Zasługi Wojennej z mieczami (III Rzesza) Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami (III Rzesza) Krzyż Zasługi Wojennej II klasy z mieczami (III Rzesza) BAV Military Merit Order ribbon (war).svg Medal Pamiątkowy 13 marca 1938 Medal Pamiątkowy 1 października 1938 Medal Pamiątkowy za Powrót Kłajpedy DEU Ehrenkreuz des Weltkrieges Frontkaempfer BAR.svg Odznaka Honorowa Olimpijska (III Rzesza Niemiecka)

Heinrich Müller (ur. 28 kwietnia 1900 w Monachium, prawdopodobnie zm. maj 1945)[1]zbrodniarz hitlerowski, SS-Gruppenführer i generał-porucznik policji, radca i dyrektor kryminalny Rzeszy (Reichskriminaldirektor), od 27 września 1939 do końca II wojny światowej szef Gestapo – Urzędu IV w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA).

Kariera w SS[edytuj | edytuj kod]

Müller (pierwszy z prawej) podczas narady kierownictwa niemieckiej policji; siedzą od lewej: oficer SS Franz Josef Huber, szef Kripo Arthur Nebe, szef SS i policji Heinrich Himmler i szef RSHA Reinhard Heydrich; listopad 1939

Członek SS (nr 107043) od 1934, członek NSDAP od 1938. Jeden z ludzi Reinharda Heydricha, cieszący się też szczególnym zaufaniem Heinricha Himmlera. Jego kariera w SS rozwinęła się po tzw. nocy długich noży 30 czerwca 1934. Jako przywódca Gestapo Müller był odpowiedzialny tylko przed Heydrichem, a po jego śmierci przed Ernstem Kaltenbrunnerem.

Heinrich Müller był bezpośrednio odpowiedzialny za zbrodnie popełnione przez Gestapo podczas wojny. Z polecenia Himmlera zaplanował i kierował prowokacją w Gliwicach 31 sierpnia 1939. Uczestniczył w konferencji w Wannsee. Osobiście przesłuchiwał też co ważniejszych więźniów Gestapo, m.in. w 1943 generała „Grota” Roweckiego. 4 marca 1944 wydał rozporządzenie znane pod nazwą Kugel-Erlass (pol. „dekret o kulkach”), nakazujący zabijanie polskich i radzieckich jeńców wojennych, złapanych po nieudanej ucieczce. Kierował też specjalną komisją śledczą w RSHA, badającą sprawę zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944. Jego podwładnym był Adolf Eichmann, który należał do głównych „architektów” planów Holocaustu.

W opisach mu współczesnych[edytuj | edytuj kod]

Był szczupłym, niewielkiego wzrostu mężczyzną o szaroniebieskich oczach i „ujmującej powierzchowności” (według relacji oficera brytyjskiego wywiadu Sigismunda Payne’a Besta). W rozmówcę wpatrywał się badawczo, cechowała go skupiona uwaga i niezwykłe opanowanie. Unikał rozgłosu, rzadko pojawiając się publicznie, mało udzielał się w życiu towarzyskim elity III Rzeszy.

Spekulacje wokół zaginięcia i śmierci[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny Müller zniknął i został uznany za zmarłego w 1945. Istnieją jednak różne hipotezy jego zaginięcia i śmierci:

W 1963, po rozkopaniu grobu, w którym był rzekomo pochowany, okazało się, że znajdują się w nim szczątki trzech mężczyzn, z których, jak wykazały badania, żadne nie należały do dawnego szefa Gestapo.

Peter Malkin doświadczony agent Mosadu, który brał udział w akcji schwytania Adolfa Eichmanna w swojej książce Schwytałem Eichmanna utrzymuje, że rozpoznał Müllera w Brazylii w latach 50., podczas obserwacji jego syna przebywającego tam na urlopie[2].

Wraz z łączniczką, udając zakochaną parę, obserwowaliśmy kamienicę, w której mieszkał i zauważyliśmy wychodzącego na ulicę pana w średnim wieku. Nie było go na liście. Mieliśmy tylko zdjęcie syna, rodziny i matki. Po jego specyficznym kroku poznałem, że to był esesman! [...] Wieczorem przysłano nam zdjęcie Müllera. Pozostali byli dość sceptyczni, ale my dwoje mieliśmy absolutną pewność, że to był on. Nigdy więcej jednak nie pojawił się w tej kamienicy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

  • lipiec 1918 – funkcjonariusz Wydziału VI (ds. ścigania przestępstw politycznych) monachijskiej Dyrekcji Policji w Bawarii,
  • marzec 1933 – pracownik monachijskiej centrali Bawarskiej Policji Politycznej,
  • początek 1934 – pracownik Centralnego Urzędu Policji krajowej,
  • koniec kwietnia 1934 – funkcjonariusz Centralnego Urzędu Policji krajowej i jednocześnie kierownik podwydziału II 1A (ds. zwalczania lewicowego radykalizmu) w Pruskim Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • lipiec 1934 – kierownik Wydziału II (ds. Krajowej Policji Politycznej) w Pruskim (od października 1936 w Niemieckim) Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • 1938-1939 – inspektor Policji Bezpieczeństwa w Wiedniu i Pradze,
  • 27 września 1939 – szef Urzędu IV (Gestapo) w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy – RSHA,
  • od 1 maja 1945 – miejsce pobytu nieznane.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  2. Peter Z. Malkin, Harry Stein: Schwytałem Eichmanna. Wydawnictwo Studio Emka, s. 105,106. ISBN 83-88931-42-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  • Uwe Bahnsen, James O’Donnel: Katakumba, Ostatnie dni w bunkrze Hitlera. De facto 2005. ISBN 83-89667-29-0.
  • Karol Grünberg: SS-czarna gwardia Hitlera. Książka i Wiedza 1985. ISBN 83-05-11298-5.
  • Leszek Pawlikowicz: Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964. Oficyna Wydawnicza Rytm Książka i Wiedza 1985. ISBN 83-7399-074-7.
  • Alwin Ramme: Służba Bezpieczeństwa SS. Wydawnictwo MON, s. 36, 281, 291. ISBN 83-11-07070-9.