Heinrich Müller (szef Gestapo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy zbrodniarza hitlerowskiego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Heinrich Müller
Ilustracja
SS-Gruppenführer SS-Gruppenführer
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1900
Monachium, Królestwo Bawarii, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci nieznana; prawdopodobnie maj 1945
nieznane; prawdopodobnie Berlin
Przebieg służby
Formacja Kaiserstandarte.svg Deutsches Heer
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarer Republik Schutzpolizei
Flag of the Schutzstaffel.svg Allgemeine SS
Jednostki Luftstreitkräfte
Reichssicherheitshauptamt
Stanowiska Lotnik
Pracownik bawarskiej policji
Naczelnik IV Departamentu RSHA (Gestapo)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Aneksja Austrii
Aneksja Kraju Sudeckiego
Aneksja Kłajpedy
II wojna światowa
Odznaczenia
DEU KVK Ritter swords BAR.svg
DEU EK 1Kl 1939Clasp BAR.svg DEU EK 2Kl 1939Clasp BAR.svg Wojenny Krzyż Zasługi z mieczami Wojenny Krzyż Zasługi z mieczami BAV Military Merit Order ribbon (war).svg Medal Pamiątkowy 13 marca 1938 Medal Pamiątkowy 1 października 1938 Medal Pamiątkowy za Powrót Kłajpedy DEU Ehrenkreuz des Weltkrieges Frontkaempfer BAR.svg Odznaka Honorowa Olimpijska I stopnia
ParteiabzeichenGold

Heinrich Müller (ur. 28 kwietnia 1900 w Monachium, prawdopodobnie zm. maj 1945)[1] – zbrodniarz hitlerowski, SS-Gruppenführer i generał-porucznik policji, radca i dyrektor kryminalny Rzeszy (Reichskriminaldirektor), od 27 września 1939 do końca II wojny światowej szef Gestapo – Urzędu IV w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA).

Kariera w SS[edytuj | edytuj kod]

Müller (pierwszy z prawej) podczas narady kierownictwa niemieckiej policji; siedzą od lewej: oficer SS Franz Josef Huber, szef Kripo Arthur Nebe, szef SS i policji Heinrich Himmler i szef RSHA Reinhard Heydrich; listopad 1939

Członek SS (nr 107043) od 1934, członek NSDAP od 1938. Jeden z ludzi Reinharda Heydricha, cieszący się też szczególnym zaufaniem Heinricha Himmlera. Jego kariera w SS rozwinęła się po tzw. nocy długich noży 30 czerwca 1934. Jako przywódca Gestapo Müller był odpowiedzialny tylko przed Heydrichem, a po jego śmierci przed Ernstem Kaltenbrunnerem.

Heinrich Müller był bezpośrednio odpowiedzialny za zbrodnie popełnione przez Gestapo podczas wojny. Z polecenia Himmlera zaplanował i kierował prowokacją w Gliwicach 31 sierpnia 1939. Uczestniczył w konferencji w Wannsee. Osobiście przesłuchiwał też co ważniejszych więźniów Gestapo, m.in. w 1943 generała „Grota” Roweckiego. 4 marca 1944 wydał rozporządzenie znane pod nazwą Kugel-Erlass (pol. „dekret o kulkach”), nakazujący zabijanie polskich i radzieckich jeńców wojennych, złapanych po nieudanej ucieczce. Kierował też specjalną komisją śledczą w RSHA, badającą sprawę zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944. Jego podwładnym był Adolf Eichmann, który należał do głównych „architektów” planów Holocaustu.

W opisach mu współczesnych[edytuj | edytuj kod]

Był szczupłym, niewielkiego wzrostu mężczyzną o szaroniebieskich oczach i „ujmującej powierzchowności” (według relacji oficera brytyjskiego wywiadu Sigismunda Payne’a Besta). W rozmówcę wpatrywał się badawczo, cechowała go skupiona uwaga i niezwykłe opanowanie. Unikał rozgłosu, rzadko pojawiając się publicznie, mało udzielał się w życiu towarzyskim elity III Rzeszy.

Spekulacje wokół zaginięcia i śmierci[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny Müller zniknął i został uznany za zmarłego w 1945. Istnieją jednak różne hipotezy jego zaginięcia i śmierci:

W 1963, po rozkopaniu grobu, w którym był rzekomo pochowany, okazało się, że znajdują się w nim szczątki trzech mężczyzn, z których, jak wykazały badania, żadne nie należały do dawnego szefa Gestapo.

Peter Malkin doświadczony agent Mosadu, który brał udział w akcji schwytania Adolfa Eichmanna w swojej książce „Schwytałem Eichmanna” utrzymuje, że rozpoznał Müllera w Brazylii w latach 50 podczas obserwacji jego syna przebywającego tam na urlopie[2].

Quote-alpha.png
Wraz z łączniczką, udając zakochaną parę, obserwowaliśmy kamienicę, w której mieszkał i zauważyliśmy wychodzącego na ulicę pana w średnim wieku. Nie było go na liście. Mieliśmy tylko zdjęcie syna, rodziny i matki. Po jego specyficznym kroku poznałem, że to był esesman![...]. Wieczorem przysłano nam zdjęcie Müllera. Pozostali byli dość sceptyczni, ale my dwoje mieliśmy absolutną pewność, że to był on. Nigdy więcej jednak nie pojawił się w tej kamienicy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

  • lipiec 1918 – funkcjonariusz Wydziału VI (ds. ścigania przestępstw politycznych) monachijskiej Dyrekcji Policji w Bawarii,
  • marzec 1933 – pracownik monachijskiej centrali Bawarskiej Policji Politycznej,
  • początek 1934 – pracownik Centralnego Urzędu Policji krajowej,
  • koniec kwietnia 1934 – funkcjonariusz Centralnego Urzędu Policji krajowej i jednocześnie kierownik podwydziału II 1A (ds. zwalczania lewicowego radykalizmu) w Pruskim Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • lipiec 1934 – kierownik Wydziału II (ds. Krajowej Policji Politycznej) w Pruskim (od października 1936 w Niemieckim) Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • 1938-1939 – inspektor Policji Bezpieczeństwa w Wiedniu i Pradze,
  • 27 września 1939 – szef Urzędu IV (Gestapo) w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy – RSHA,
  • od 1 maja 1945 – miejsce pobytu nieznane.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  2. Peter Z. Malkin, Harry Stein: Schwytałem Eichmanna. Wydawnictwo Studio Emka, s. 105,106. ISBN 83-88931-42-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  • Uwe Bahnsen, James O’Donnel: Katakumba, Ostatnie dni w bunkrze Hitlera. De facto 2005. ISBN 83-89667-29-0.
  • Karol Grünberg: SS-czarna gwardia Hitlera. Książka i Wiedza 1985. ISBN 83-05-11298-5.
  • Leszek Pawlikowicz: Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964. Oficyna Wydawnicza Rytm Książka i Wiedza 1985. ISBN 83-7399-074-7.
  • Alwin Ramme: Służba Bezpieczeństwa SS. Wydawnictwo MON, s. 36, 281, 291. ISBN 83-11-07070-9.