Pietro Giordani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pietro Giordani

Pietro Giordani (ur. 1 stycznia 1774 w Piacenzy, zm. 2 września 1848 w Parmie) - włoski pisarz. Kształcił się w kierunkach filozoficznych oraz prawie. Był benedyktynem, jednakże w roku 1803 powrócił do stanu świeckiego. W latach 1808-1815 piastował urząd sekretarza Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. Wygnany z Piacenzy, w 1824 roku, za swoje wolnomyślne poglądy, udał się do Florencji, skąd został przepędzony, w roku 1830, udając się do Parmy. Był estetą, pisarzem listów, panegirystą i pamflecistą politycznym. Utwory jego są dość liczne, jednakże stosunkowo krótkie. Należał do odnowicieli czystego stylu włoskiego.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Lettere e carteggi
  • 1806: Descrizione del Foro Bonaparte
  • 1807: Sullo stile poetico del signor marchese di Montrone
  • 1807: Panegirico alla sacra maestà di Napoleone
  • 1810: Sulla vita e sulle opere del cardinal Sforza Pallavicino
  • 1810: Panegirico ad Antonio Canova
  • 1811: Sopra un dipinto del cav. Landi e uno del cav. Camuccini
  • 1815: Discorso per le tre legazioni riacquistate dal papa
  • 1816: L’Alicarnasso del Mai
  • 1832: Sopra tre poesie dipinte a fresco
  • 1845: Proemio al terzo volume delle opere di Giacomo Leopardi