Piotr Nowina-Konopka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Nowina-Konopka
Piotr Nowina-Konopka Bern 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1949
Chorzów
Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej i Zakonie Maltańskim
Okres od 2013
do 2016
Poprzednik Hanna Suchocka
Następca Janusz Kotański
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN

Piotr Nowina-Konopka (ur. 27 maja 1949 w Chorzowie) – polski polityk, ekonomista, działacz społeczny, nauczyciel akademicki, poseł na Sejm I, II i III kadencji. Od 2013 do 2016 ambasador Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej oraz Zakonie Maltańskim

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1972 studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Następnie do 1989 był adiunktem w Instytucie Ekonomiki Handlu Zagranicznego UG. Na początku lat 80. zakładał Klub Inteligencji Katolickiej w Gdańsku. W 1980 wstąpił do „Solidarności”, był ekspertem ekonomicznym związku, w latach 1982–1989 rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy, zaś przy Okrągłym Stole rzecznikiem tzw. strony społecznej.

Z rekomendacji „Solidarności” pełnił następnie funkcję sekretarza stanu w kancelarii prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego. Od 1991 przez 10 lat sprawował mandat posła na Sejm I, II i III kadencji z okręgu radomskiego z ramienia Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Należał do założycieli i członków władz krajowych obu tych ugrupowań.

W rządzie Jerzego Buzka objął stanowisko zastępcy przewodniczącego Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Po konflikcie ze swoim przełożonym Ryszardem Czarneckim odszedł do KPRM, w której do marca 1999 był wiceprzewodniczącym zespołu negocjującego akcesję Polski do Unii Europejskiej. Po 2001 wycofał się z bieżącej działalności politycznej, przy czym w 2005 poparł inicjatywę powołania Partii Demokratycznej.

W 1991 należał do inicjatorów powstania Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana, promującej integrację europejską. Wchodzi w skład rady fundatorów i kieruje radą programową fundacji. W latach 2005–2006 sprawował funkcję jej prezesa. Od 1999 do 2004 pełnił funkcję zastępcy rektora Kolegium Europejskiego (rektora w Natolinie). Od 2006 pracował jako dyrektor Parlamentu Europejskiego (będąc pierwszym Polakiem na tak wysokim stanowisku w strukturze PE), początkowo był dyrektorem ds. kontaktów z parlamentami krajowymi, w 2010 został dyrektorem ds. kontaktów z Kongresem Stanów Zjednoczonych.

19 czerwca 2013 powołany na stanowisko ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej[1], a także ambasadora RP przy Zakonie Maltańskim[2]. Urzędy objął 6 lipca 2013, został odwołany w czerwcu 2016.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3], francuską Legią Honorową i niemieckim Krzyżem Zasługi I Klasy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]