Piotr Radzikowski
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
profesor nauk humanistycznych | |
Specjalność: historia powszechna po 1945 | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Habilitacja | |
Profesura | |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia |
Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie |
Piotr Radzikowski (ur. 1944 w Samborze[1], zm. 26 lipca 2003 w Karpatach Wschodnich, Rumunia[2]) – polski historyk i politolog.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Młodość spędził w Krakowie. W latach 1961–1966 odbył studia z zakresu historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracę magisterską poświęconą postaci cesarza Lucjusza Domicjusza Aureliana przygotował pod kierunkiem Józefa Wolskiego. Na UJ podjął również studia prawnicze, zakończone w 1968 roku uzyskaniem przezeń tytułu zawodowego magistra. Rozprawę doktorską pt. Antykomunistyczna ekspansja ideologiczna Stanów Zjednoczonych w Afryce 1960–1972, której promotorem był Henryk Kocój, obronił w 1978 na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach[1]. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1984 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w oparciu o rozprawę Partie komunistyczne krajów Europy Zachodniej wobec kapitalistycznej integracji gospodarczej i politycznej kontynentu (1957–1980). Postanowieniem Prezydenta RP z 18 czerwca 1998 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[3].
Po uzyskaniu doktoratu podjął pracę na stanowisku adiunkta w Śląskim Instytucie Naukowym w Katowicach. W 1983 roku został zatrudniony w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Związany był z Instytutem Nauk Politycznych – w latach 1985–1986 pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych, natomiast od 1988 do 1991 roku był jego dyrektorem. Przejściowo prowadził również wykłady w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (1986–1987). W 1990 roku podjął pracę w Instytucie Historii na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. Od 1991 kierował Zakładem Historii Polski po 1945 roku, a później Zakładem Historii Powszechnej po II Wojnie Światowej[1].
Zajmował się stosunkiem zachodnioeuropejskich partii lewicowych do wspólnot europejskich oraz dziejami krajów afrykańskich. Badał również XX-wieczne Włochy. Współpracował z węgierskim Uniwersytetem w Miszkolcu, czeskim Uniwersytetem Ostrawskim i niemiecką Akademią we Freibergu. W latach 1987–1988 był stypendystą włoskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Od 1985 uczestniczył w pracach Komisji Nauk Politycznych Oddziału PAN w Krakowie[1]. Wypromował dwóch doktorantów (Włodzimierz Batóg i Mariusz Nowak)[3].
Zginął w lipcu 2003 roku podczas podróży krajoznawczej w Karpatach Wschodnich (Rumunia)[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Rakowice_Cemetery%2C_tomb_of_Piotr_Radzikowski_%28Polish_historian%29%2C_26_Rakowicka_street%2C_Krak%C3%B3w%2C_Poland.jpg/240px-Rakowice_Cemetery%2C_tomb_of_Piotr_Radzikowski_%28Polish_historian%29%2C_26_Rakowicka_street%2C_Krak%C3%B3w%2C_Poland.jpg)
Grób Piotra Radzikowskiego.
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Partie komunistyczne krajów Europy Zachodniej wobec kapitalistycznej integracji gospodarczej i politycznej kontynentu. 1957–1980, Katowice 1983
- Od antyfaszyzmu do eurolewicy. Giorgio Amendola – działacz i teoretyk Włoskiej Partii Komunistycznej, Warszawa 1988
- Od stalinizmu do socjaldemokracji. Komunizm włoski 1945–1991, Kielce 1996
- Historia powszechna 1945–1994, wyd. 3 popr. i uzup., Kielce 1996
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d M. Nowak, Profesor zw. dr hab. Piotr Radzikowski (1944–2003), w: Z perspektywy czterdziestolecia. Księga pamiątkowa Instytutu Historii Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach (1970–2010), pod red. R. Gryza, Kielce 2010, s. 127-130.
- ↑ a b Śmierć w górach, „Słowo Ludu” 2003, nr 174, s. 3.
- ↑ a b Prof. dr hab. Piotr Radzikowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-09-30] .