Pitos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grecki pitos z Krety.

Pitos (gr. πίθος píthos ‘wielkie naczynie gliniane’, ‘kadź’) – w starożytności wyrób garncarski o kształcie zbliżonym do beczki, lub jajowatym, o wysokości, w niektórych przypadkach, dochodzącej do 2 m, służyło do przechowywania żywności (wody, oliwy, zbóż, orzechów itp.)[1], zwykle na podłodze najniższej kondygnacji budynku, często w zagłębieniach, obsypanych gruntem, lub pomieszczeniach wykutych w skale. Srebrny pitos był stosownym podarunkiem ślubnym[2]. W Grecji użytkowane jeszcze także w XIX wieku, do dziś wytwarzane są dla dekoracji plenerów.


Przypisy

  1. Mała Encyklopedia Kultury Antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1966, s. 688.
  2. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Rzeczpospolita, 2007, s. 489. ISBN 978-83-60688-76-2.