Podkowiec śródziemnomorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podkowiec śródziemnomorski
Rhinolophus euryale
(Blasius, 1853)
Podkowiec śródziemnomorski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina podkowcowate
Rodzaj podkowiec
Gatunek Podkowiec śródziemnomorski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Podkowiec śródziemnomorski (Rhinolophus euryale) – ssak należący do gatunku nietoperzy z rodziny podkowcowatych. Żyje na obszarze basenu Morza Śródziemnego, Półwyspie Bałkańskim, a także miejscami na Półwyspie Apenińskim.  

Ogólna charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Głowa i ciało mierzy zwykle 43-58 mm, wraz z 22-30 mm ogonem. Rozpiętość skrzydeł podkowca mieści się między 300 a 320 mm, zaś typowa waga pomiędzy 8 a 17,5 g.

Posiada puszyste futro porastające jasno-szarą skórę. Strona grzbietowa jest szaro-brązowa, czasem z rudawym odcieniem. Strona brzuszna jest szaro-biała bądź żółto-biała[2].

Używają echolokacji, której charakterystyka dźwięku jest skorelowana z wiekiem i długością skrzydeł, ale już w przeciwieństwie do swoich bliskich krewnych - nie z masą ciała[3].

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

R. euryale preferuje ciepłe, lesiste wzgórza i góry, zwłaszcza obszary wapienne z wieloma jaskiniami i dostępem do wody. Jaskinie zapewniają im schronienie, miejsce hibernacji i rozrodu. Schronienie to niejednokrotnie dzielą wraz z innymi podkowcowatymi, lecz nigdy nie mieszają się wzajemnie.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Niewiele wiadomo o cyklu reprodukcyjnym podkowca. Wylęgarnie mieszczą zwykle 50-400 samic oraz rzadziej występujące samce.

Polowanie[edytuj | edytuj kod]

Podkowiec śródziemnomorski opuszcza schronienie późnym wieczorem, polując nisko nad ziemią, na ciepłych zboczach, lecz czasem również w gęstych lasach, chwytając ćmy i inne drobne owady.

Podkowiec śródziemnomorski wykazuje 3 strategie polowania[4]:

  1. Ciągłe latanie slalomem, wraz z okrążaniem obranego celu.
  2. Latanie w koronie drzewa, często z nurkowaniem pomiędzy gałęziami.
  3. Zwisanie z drzewa, podczas którego nietoperz obserwuje ofiarę, by następnie się na nią rzucić.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rhinolophus euryale. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. Schober, Wilfried; Eckard Grimmberger (1989).
  3. D. RUSSO, G. JONES, M. MUCEDDA, Influence of age, sex and body size on echolocation calls of Mediterranean and Mehely’s horseshoe bats, Rhinolophus euryale and R. mehelyi (Chiroptera: Rhinolophidae), „Mammalia”, 65 (4), 2001, DOI10.1515/mamm.2001.65.4.429, ISSN 1864-1547 (ang.).
  4. Urtzi Goiti i inni, Influence of Habitat on the Foraging Behaviour of the Mediterranean Horseshoe Bat,Rhinolophus euryale, „Acta Chiropterologica”, 5 (1), s. 75–84, DOI10.3161/001.005.0106.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wilfried Schober, Eckard Grimmberger: A Guide to Bats of Britain and Europe. Wyd. 1st. UK: Hamlyn Publishing Group, 1989. ISBN 0-600-56424-X. (ang.)