Prawo Charles’a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Prawo Charlesa)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo Charles’a (Charles’a prawo objętości)[1] – jedno z praw gazowych:

Ciśnienie gazu w stałej objętości zwiększa się o stały ułamek ciśnienia tego gazu zmierzonego w temperaturze 0 °C przy wzroście temperatury o 1 °C[1]:

lub

gdzie:

ciśnienie gazu,
– ciśnienie gazu w temperaturze 0 °C,
temperatura bezwzględna,
[°C] = T [K] – 273,15 – temperatura w skali Celsjusza.

Prawo to zostało sformułowane przez francuskiego fizyka Jacques’a Charles’a. Podobne prawo dla objętości gazu jest efektem doświadczeń zapoczątkowanych przez Charles’a w 1787 r., lecz sformułowane zostało prawidłowo w 1802 r. przez Josepha Gay-Lussaca i jest obecnie znane jako prawo Gay-Lussaca[1].

Prawo Charles’a było wykorzystane wraz z innymi prawami gazowymi do sformułowania najbardziej ogólnego równania stanu gazu doskonałego, zwanego równaniem Clapeyrona. Z równania Clapeyrona otrzymuje się od razu:

gdzie:

– ilość moli gazu (liczność),
objętość,
stała gazowa,
– koncentracja molowa gazu.

Prawo Charles’a jest spełniane w pełni jedynie przez gaz doskonały[1], natomiast przez gazy rzeczywiste jedynie w przybliżeniu. Dla dostatecznie niskich ciśnień jest spełniane nawet dla par cieczy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d A Dictionary of Chemistry. John Daintith (red.). Oxford University Press, 2008, s. 114–115. ISBN 978-0-19-920463-2.