Psalm 128

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psalm 128 – jeden z psalmów mądrościowych zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów.

Jego numer przyjęty został za Biblią hebrajską; Septuaginta i Wulgata nadają mu numer 127.

Gatunek literacki i okoliczności powstania[edytuj | edytuj kod]

Psalm 128, podobnie jak poprzedzający go Psalm 127 należy do utworów mądrościowych. Ma on charakter pouczenia i zachęty do dobrego postępowania.

Przyjmuje się, że psalm powstał po okresie niewoli.

Treść i teologia[edytuj | edytuj kod]

Psalm naucza o cechach prawdziwego szczęścia i błogosławieństwa Bożego. Jego warunkiem jest "bojaźń Pana" i kroczenie drogami jego przykazań[1], zaś widomymi znakami są: możliwość utrzymania z pracy własnych rąk, pomyślność materialna, udane życie rodzinne oraz liczne potomstwo. Psalm 128 przekonuje, że te wszystkie znaki są darem hojności Bożej, a od nich też zależy pomyślność Izraela.

Obrazy mające wyrażać szczęście rodzinne wzięte zostały z życia na wsi: m.in. żona - szczep winny z wieloma gronami oraz dzieci - gałązki drzewa oliwnego (uznawanego przez Izraelitów za symbol zamożności).

Psalm mógł służyć jako formuła błogosławieństwa dla narzeczonych i nowożeńców, którzy przybywali z pielgrzymką do Jerozolimy[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Łach: Księga Psalmów: Wstęp - przekład z oryginału - komentarz - ekskursy. Poznań: Pallotinum, 1990, s. 529-530.

Przypisy

  1. Ps 128,1
  2. Biblia Paulistów, Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2005, s. 799

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]