Psalm 50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psalm 50 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. Psalm jest zaliczany do tzw. dzieł Asafa. W Septuagincie figuruje pod numerem 49[1].

Treść Psalmu[edytuj]

Psalm otrzymał miano „prorockiego”, ponieważ występuje przeciwko sformalizowanemu kultowi, który nie realizuje się w życiu osobistym[2]. W tekście Bóg oskarża swój lud o złamanie przymierza i gani za obłudę religijną[3]. Niektóre fragmenty zawierają słowa kierowane przez Boga do ludzi (50,5.7–15.16b–23). Głównym tematem wydaje się być niezrozumienie przez człowieka sensu składania ofiar. Według psalmisty Bóg oczekuje zamiast ofiar – dziękczynienia za wyratowanie z utrapienia. Psalm występuje również przeciwko obłudnikom, którzy błędnie założyli, że ofiarami odwrócą uwagę Boga od swoich występków[2]. Podobny sprzeciw oddzielający kult od moralności można dostrzec w Iz 1,11–13.16, Jr 6,20; 7,22, Oz 6,6, Am 5,21, Mt 15, 3–20[3].

Teologia psalmu[edytuj]

W drugim wersecie pojawia się zwrot Pan jest Bogiem nad bogami, podkreślający, że jest tylko jeden Bóg[3].

Wersety 9–13 ukazują w ironiczny sposób, iż rytuał ofiarny nie jest Bogu potrzebny. Mnogość ofiar, do których można zaliczyć ofiary całopalne (Holocaust) i biesiadne (Selamim), wydają się nie mieć odzwierciedlenia w niektórych księgach Starego Testamentu (np. wcześniej wymienione księgi Amosa i Izajasza). Niektóre z fragmentów z wyżej wymienionych ksiąg włącznie z Psalmem 50 wskazują, że ofiary są miłe Bogu tylko wtedy, gdy składa je człowiek, który stara się wypełniać wolę Bożą w swoim życiu[4].

Ofiary składane Bogu – jak na ironię są rygorystycznie przestrzegane. Bóg w wersecie 8 nie gani Izraelitów za brak pilności w przestrzeganiu obrzędów, lecz w dalszej części tekstu zarzuca brak oddawania prawdziwego uwielbienia odwzorowanego w pilności przestrzegania Bożej woli w życiu[3].

Ciekawostki[edytuj]

  • Sela – słowo występujące siedemdziesiąt jeden razy w Księdze Psalmów. W psalmie 50 powtarza się tylko raz. Do dziś jego znaczenie nie jest nam znane[5].

Psalm w Kościele starożytnym[edytuj]

Z 1. Listu Klemensa do Koryntian wynika, iż treść psalmu była cytowana w starożytnym kościele, jako przestroga, którą Bóg kieruje do chrześcijan[6].

Przypisy

  1. Comparison of Enumeration of the Psalms Book of Hours
  2. a b K. Farmer, Księga Psalmów, druga (Ps 42-72) i trzecia (Ps 73-89), [w:] Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, red. W.R. Farmer, Warszawa, 2001, s. 720, 721.
  3. a b c d Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, s. 1192
  4. T. Begg Christopher, Ofiara, [w:] Słownik Wiedzy Biblijnej, red. B.M. Metzger, M.D. Coogan, 2004, ss. 575, 576.
  5. W.A. Beardslee, Sela, [w:] Słownik Wiedzy Biblijnej, red. B.M. Metzger, M.D. Coogan, 2004, s. 708.
  6. 1 List Klemensa do Koryntian, rozd. 35, ww.7–12.

Bibliografia[edytuj]

  • Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, red. Farmer W.R., Verbinum, Warszawa 2001.
  • Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, Święty Paweł, Częstochowa 2009.
  • 1 List Klemensa do Koryntian w przekładzie Charles H. Hoole, 1885 r.
  • Słownik Wiedzy Biblijnej, red. Metzger B. M., Coogan M.D., Vocatio, Warszawa 2004.