Psalm 39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psalm 39 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. Psalm jest zaliczany do dzieł dawidowych[1]. W numeracji Septuaginty nosi numer 38.

Teologia Psalmu[edytuj]

Psalm ten łączy się tematycznie i merytorycznie z Psalmem 38[2]. Jest refleksją na temat życia psalmisty. Zawiera porównanie ze szczęśliwym życiem ludzi grzesznych. Pojawiają się tu kwestie podobne do pytań formułowanych w Księdze Hioba[2]. Poruszana jest tematyka śmierci i przemijania. Autor podaje, że z człowieka życie uchodzi na skutek jego grzechów. Jedyną nadzieją na ratunek pozostaje Bóg, który może udzielić łaski i miłosierdzia w ostatnich chwilach życia. Początkowe wersety są oznajmieniem podmiotu lirycznego o tym, że nie chce on grzeszyć, wypowiadać nierozważnych skarg ani dawać pretekstów do drwin i bluźnierstw[3].

Wersety 10–12 wyrażają przekonanie, że Bóg jest absolutem odpowiedzialnym za stan wszechrzeczy, także ludzkich nieszczęść[3]. Inny pogląd wyraża Jezus Chrystus w Nowym Testamencie, choćby w J 9,2–3.

W ostatnich wersetach psalmu podmiot liryczny błaga, by Bóg go wysłuchał. Podobnie jest we wcześniejszym psalmie. Zachodzi tu podobieństwo do wątków Księgi Hioba[2].

Symbolika[edytuj]

  • Mimo swojego pokutnego zabarwienia utwór nie został włączony w poczet psalmów pokutnych[4].
  • W psalmie dwukrotnie pojawia się niejasne słowo sela, którego znaczenie nie jest dokładnie znane[5].

Przypisy

  1. M.J. Mangano, Wstęp do Starego Testamentu cz. 2, Chrześcijański Instytut Biblijny, Warszawa 2009, s. 54, 55.
  2. a b c H.W. Jungling, Księga Psalmów, pierwsza (Ps 1–41), [w:] Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, red. W.R. Farmer, Warszawa 2001, s. 711, 712.
  3. a b Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, s. 1178.
  4. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, s. 1165.
  5. W. A. Beardslee, Sela, [w:] Słownik wiedzy biblijnej, red. B. M. Metzger, M. D. Coogan, 2004, s. 708.

Linki zewnętrzne[edytuj]