RMS Lusitania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy statku pasażerskiego RMS Lusitania. Zobacz też: inne artykuły związane z nazwą Lusitania.
RMS Lusitania
Ilustracja
Bandera  Wielka Brytania
Port macierzysty Liverpool
Armator Cunard Line
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Stocznia John Brown & Company
Data wodowania 7 czerwca 1906
Data zatonięcia 7 maja 1915
Dane techniczne
Liczba członków załogi 804
Liczba pasażerów 2165
Długość całkowita (L) 232,31 m
Szerokość (B) 26,82 m
Zanurzenie (D) 10,21 m
Pojemność brutto 31 932 RT
Napęd mechaniczny
Silnik 25 kotłów parowych, wał mocy 76000 KM (51 MW)
Liczba śrub napędowych 4
Prędkość maks. 26 w.
Transatlantyk „Lusitania”
Transatlantyk „Lusitania”

RMS (ang. Royal Mail Steamer) Lusitaniaparowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle na zamówienie Cunard Line, zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą „Mauretanią” był to w swoim czasie największy i najszybszy statek na szlaku atlantyckim i do wprowadzenia do eksploatacji „Olympica” i „Titanica” najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikalnym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć „Mauretania” była szybsza od „Lusitanii”, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Ich siostrzanym statkiem była trzecia z tej serii „Aquitania” (zwodowana w kwietniu 1913 r.).

Błękitna Wstęga Atlantyku[edytuj | edytuj kod]

  • październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła
  • październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła
  • lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła
  • lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła
„Lusitania” po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907
„Lusitania” po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907

Zatopienie Lusitanii[edytuj | edytuj kod]

Tonąca „Lusitania”, storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20
Tonąca „Lusitania”

„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w jej 202. rejsie przez Atlantyk. Kapitan okrętu podwodnego, Walther Schwieger, twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę – jednak statek tego typu był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (mimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione[1]. Wśród nich wymienia się:

  • wybuch pyłu węglowego
  • wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom „Lusitania” przewoziła tego typu ładunek[2]
  • wybuch pyłu aluminiowego (46 ton), przewożonego dla Royal Arsenal
  • wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą.

Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów - była to największa katastrofa od czasu zatonięcia „Titanica". Ocalały 764 osoby. Przeświadczenie, że katastrofa ta odegrała kluczową rolę we włączeniu się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, zdecydowanie kwestionuje Erik Larson w swojej publikacji o tragedii "Lusitanii"[3]. Statek został zatopiony 7 maja 1915 r., natomiast Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny dopiero 6 kwietnia 1917 roku.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • pojemność rejestrowa brutto – 31 938 BRT
  • wyporność – 44 000 ton
  • wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp)
  • liczba kominów – 4
  • liczba masztów – 2
  • konstrukcja: stalowa
  • silniki: wysokoprężne turbiny parowe
  • prędkość – do 27 węzłów
  • zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
  • położenie stępki – 16 czerwca 1904
  • wodowanie – 7 czerwca 1906
  • dziewicza podróż – 7 września 1907
  • liczba miejsc dla pasażerów – 2165 w trzech klasach:
    • 563 w pierwszej
    • 464 w drugiej
    • 1138 w trzeciej

Teorie spiskowe[edytuj | edytuj kod]

Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo Amerykanów w I wojnie światowej było wynikiem sprowokowania Niemców przez ówczesnego amerykańskiego sekretarza stanu, Roberta Lansinga, do zatopienia „Lusitanii” z cywilami na pokładzie[potrzebny przypis]. W rezultacie amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska. Istnieją przekazy, że agenci niemieccy w Stanach Zjednoczonych, wiedząc o planowanej przez amerykańskich strategów operacji false flag, dążyli do uniknięcia tragedii (Niemcy bały się przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny), publikując w amerykańskiej prasie ostrzeżenia, by nie kupować biletów na rejsy statków pasażerskich wpływających na wody objęte działaniami wojennymi[potrzebny przypis].

Obecność w kulturze[edytuj | edytuj kod]

O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jasper Copping, No evidence that explosives speeded Lusitania's sinking, Independent.ie, 1 lipca 2012 [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  2. Bill Browne, Blackwater diver finds 'smoking gun' ammo on sunken Lusitania, Independent.ie, 2 października 2008 [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  3. Larson E., Tragedia Lusitanii, wyd. Sonia Draga, Katowice 2016, s. 415.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]