RMS Lusitania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy statku pasażerskiego RMS Lusitania. Zobacz też: inne artykuły związane z nazwą Lusitania.
"Lusitania" po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907
"Lusitania" po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907
RMS Lusitania
Ilustracja
Data wodowania 7 czerwca 1906
Data zatonięcia 7 maja 1915
Typ statek pasażerski
Stocznia John Brown & Company
Armator Cunard Line
Bandera  Wielka Brytania
Port macierzysty Liverpool
Liczba członków załogi 804
Liczba pasażerów 2165
Długość całkowita (L) 232,31 m
Szerokość (B) 26,82 m
Zanurzenie (D) 10,21 m
Prędkość maks. 26 w
Pojemność brutto 31 932 RT
Dane napędu 25 kotłów parowych, wał mocy 76000 KM (51 MW)
Liczba śrub napędowych 3
Transatlantyk "Lusitania"
Liniowiec "Lusitania"

RMS (ang. Royal Mail Steamer) Lusitaniaparowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle i zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą „Mauretanią” był to w swoim czasie największy, najszybszy i do momentu zbudowania „Olympica” i „Titanica” najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikalnym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć „Mauretania” była szybsza od „Lusitanii”, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Jego siostrzane statki to RMS „Mauretania” i RMS „Aquitania”.

Błękitna Wstęga Atlantyku[edytuj]

  • Październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła.
  • Październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła.
  • Lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła.
  • Lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła.

Zatonięcie Lusitanii[edytuj]

Zatonięcie „Lusitanii” z 1200 pasażerami
Tonąca „Lusitania” storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20

„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej dnia 7 maja 1915 po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w jej 202. rejsie przez Atlantyk. Kapitan okrętu podwodnego Walther Schwieger twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę. Jednak statek typu „Lusitanii” był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (pomimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione.[1] Wśród nich wymienia się:

  • wybuch pyłu węglowego;
  • wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom "Lusitania" przewoziła tego typu ładunek[2];
  • wybuch pyłu aluminiowego (46 ton), przewożonego dla Arsenału Woolwich;
  • wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą.

Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów. Ocalały 764 osoby. Ta największa od czasu „Titanica” katastrofa, odegrała ważną rolę we włączeniu się USA do I wojny światowej.

Dane techniczne[edytuj]

Teorie spiskowe[edytuj]

Istnieje szereg teorii spiskowych, twierdzących, że uczestnictwo USA w I wojnie światowej było wynikiem sprowokowania Niemców przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych USA do zatopienia statku „Lusitania” z cywilami na pokładzie. W rezultacie amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska. Istnieją przekazy, iż agenci niemieccy w USA, wiedząc o planowanej przez USA operacji w stylu false flag, dążyli do uniknięcia tragedii (Niemcy bały się przystąpienia USA do wojny), publikując w amerykańskiej prasie ostrzeżenia, by amerykańscy pasażerowie nie wykupywali biletów na rejsy statków pasażerskich, wpływających na wody objęte działaniami wojennymi.

Obecność w kulturze[edytuj]

O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy