RMS Lusitania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy statku pasażerskiego RMS Lusitania. Zobacz też: inne artykuły związane z nazwą Lusitania.
RMS Lusitania
Ilustracja
Bandera  Wielka Brytania
Port macierzysty Liverpool
Armator Cunard Line
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Stocznia John Brown & Company
Data wodowania 7 czerwca 1906
Data zatonięcia 7 maja 1915
Dane techniczne
Liczba członków załogi 804
Liczba pasażerów 2165
Długość całkowita (L) 232,31 m
Szerokość (B) 26,82 m
Zanurzenie (D) 10,21 m
Pojemność brutto 31 932 RT
Napęd mechaniczny
Silnik 25 kotłów parowych, wał mocy 76000 KM (51 MW)
Liczba śrub napędowych 4
Prędkość maks. 26 w.
Transatlantyk „Lusitania”
Transatlantyk „Lusitania”

RMS (ang. Royal Mail Steamer) Lusitaniaparowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle na zamówienie Cunard Line, i zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą „Mauretanią” był to w swoim czasie największy, najszybszy i do momentu zbudowania „Olympica” i „Titanica” najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikalnym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć „Mauretania” była szybsza od „Lusitanii”, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Ich siostrzanym statkiem była „Aquitania”.

Błękitna Wstęga Atlantyku[edytuj | edytuj kod]

  • październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła
  • październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła
  • lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła
  • lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła
„Lusitania” po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907
„Lusitania” po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907

Zatopienie Lusitanii[edytuj | edytuj kod]

Tonąca „Lusitania”, storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20
Tonąca „Lusitania”

„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w jej 202. rejsie przez Atlantyk. Kapitan okrętu podwodnego, Walther Schwieger, twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę – jednak statek tego typu był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (mimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione[1]. Wśród nich wymienia się:

  • wybuch pyłu węglowego
  • wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom „Lusitania” przewoziła tego typu ładunek[2]
  • wybuch pyłu aluminiowego (46 ton), przewożonego dla Royal Arsenal
  • wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą.

Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów. Ocalały 764 osoby. Ta, największa od czasu „Titanica”, katastrofa odegrała ważną rolę we włączeniu się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • pojemność rejestrowa brutto – 31 938 BRT
  • wyporność – 44000 ton
  • wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp)
  • liczba kominów – 4
  • liczba masztów – 2
  • konstrukcja: stalowa
  • silniki: wysokoprężne turbiny parowe
  • prędkość – do 27 węzłów
  • zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
  • położenie stępki – 16 czerwca 1904
  • wodowanie – 7 czerwca 1906
  • dziewicza podróż – 7 września 1907
  • liczba miejsc dla pasażerów – 563 w pierwszej, 464 w drugiej i 1138 w trzeciej klasie

Teorie spiskowe[edytuj | edytuj kod]

Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo Amerykanów w I wojnie światowej było wynikiem sprowokowania Niemców przez ówczesnego amerykańskiego sekretarza stanu, Roberta Lansinga, do zatopienia „Lusitanii” z cywilami na pokładzie[potrzebny przypis]. W rezultacie amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska. Istnieją przekazy, że agenci niemieccy w Stanach Zjednoczonych, wiedząc o planowanej przez amerykańskich strategów operacji false flag, dążyli do uniknięcia tragedii (Niemcy bały się przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny), publikując w amerykańskiej prasie ostrzeżenia, by nie kupować biletów na rejsy statków pasażerskich wpływających na wody objęte działaniami wojennymi[potrzebny przypis].

Obecność w kulturze[edytuj | edytuj kod]

O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jasper Copping, No evidence that explosives speeded Lusitania's sinking, Independent.ie, 1 lipca 2012 [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  2. Bill Browne, Blackwater diver finds 'smoking gun' ammo on sunken Lusitania, Independent.ie, 2 października 2008 [dostęp 2017-11-26] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]