Rachunek bieżący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rachunku bankowego. Zobacz też: rachunek bieżący bilansu płatniczego.

Rachunek bieżący – rodzaj rachunku bankowego przeznaczonego do gromadzenia środków pieniężnych oraz przeprowadzania rozliczeń pieniężnych przez jednostki gospodarcze oraz osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.

Rachunek bieżący jest prowadzony przez bank na podstawie umowy o prowadzenie rachunku bankowego i posiada swój unikatowy numer. Rozliczenia – w zależności od szczegółowej oferty banku prowadzącego rachunek – mogą być dokonywane poleceniem przelewu (w formie papierowej lub elektronicznej), czekiem lub kartą płatniczą. Na rachunek bankowy (własny lub kontrahenta) można dokonywać wpłat gotówkowych, a z własnego – wypłat gotówkowych.

Podmioty gospodarcze mają obowiązek posiadania rachunku bieżącego, a w przypadkach określonych przepisami również prowadzenia za jego pomocą bezgotówkowych rozliczeń z kontrahentami[1] Z obowiązku takiego zwolnione są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w formie karty podatkowej lub zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych.

Do rachunku bieżącego mogą być prowadzone rachunki pomocnicze.

Podmiotem prowadzącym obsługę centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa jest Narodowy Bank Polski[2].

Stan rachunku[edytuj | edytuj kod]

Aktualny stan rachunku bieżącego może być opisany następującymi parametrami:

  • saldo księgowe – jest to ogólna suma wszystkich zaksięgowanych operacji uznaniowych, pomniejszona o sumę wszystkich zaksięgowanych operacji obciążeniowych. Od wysokości salda księgowego (dodatniego bądź ujemnego) bank nalicza odsetki, zgodnie z aktualną stopą oprocentowania.
  • odsetki zawieszone – jest to suma odsetek jakie bank naliczył od ostatniej kapitalizacji. Kwota ta nie wchodzi w skład salda księgowego, zostanie do niego dopisana dopiero w momencie następnej kapitalizacji.
  • limit kredytowy (inaczej: dopuszczalny debet, overdraft) – jest to kwota o jaką, zgodnie z umową, może zostać przekroczone saldo księgowe. Wysokość limitu uzależniona jest m.in. od zdolności kredytowej klienta. Bieżące wpływy na rachunek w pierwszej kolejności pokrywają wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, a następnie uzupełniają wkład własny klienta.
  • blokady i operacje nierozliczone – jest to ogólna kwota, jaka została zablokowana na rachunku – środki, które nie mogą zostać wypłacone. Blokady mogą powstawać wskutek operacji, na które bank udzielił autoryzacji, ale ich jeszcze nie zaksięgował. Przykładem mogą być płatności dokonane kartami, które jeszcze nie zostały ostatecznie rozliczone. Ponadto bank może zakładać blokady na wniosek uprawnionego organu (np. zajęcia komornicze). Blokady mogą także służyć jako zabezpieczenie spłaty wierzytelności wobec banku lub osób trzecich. Także potwierdzenie czeku skutkuje założeniem blokady, która trwa przez określony czas lub do chwili realizacji czeku.
  • saldo dostępne (inaczej: saldo autoryzacyjne, dostępne środki) – jest to ogólna kwota postawiona do dyspozycji klienta. Wynika ona z salda księgowego, powiększonego o kwotę limitu kredytowego (o ile bank takowy udzielił) i pomniejszonego o ewentualne blokady. Niektóre systemy bankowe mogą do salda dostępnego uwzględnić jeszcze kwotę odsetek zawieszonych.

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z dnia 6 sierpnia 2004 r. Nr 173, poz. 1807 z późniejszymi zmianami).
  2. Rozporządzenie ministra finansów z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad obsługi centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa, zakresu informacji dotyczących wykonania budżetu państwa oraz terminów ich udostępniania w ramach obsługi centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2004 r.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]