Radostów Pierwszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°13′21″N 18°18′36″E
- błąd 39 m
WD 51°12'54"N, 18°17'46"E
- błąd 39 m
Odległość 1349 m
Radostów Pierwszy
wieś
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat wieruszowski
Gmina Czastary
Liczba ludności (2006) 280
Strefa numeracyjna 62
Kod pocztowy 98-410
Tablice rejestracyjne EWE
SIMC 0196180
Położenie na mapie gminy Czastary
Mapa konturowa gminy Czastary, na dole znajduje się punkt z opisem „Radostów Pierwszy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Radostów Pierwszy”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Radostów Pierwszy”
Położenie na mapie powiatu wieruszowskiego
Mapa konturowa powiatu wieruszowskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Radostów Pierwszy”
Ziemia51°13′21″N 18°18′36″E/51,222500 18,310000

Radostów Pierwszywieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Czastary.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radostów został założony w 1299 roku i wchodził w tzw. "klucz łubnicki". W 1299 roku Ubysław nadał Michałowi sołectwo w Radostowie celem lokowania wsi na prawie średzkim na 40 łanach. W 1303 Ubysław, kasztelan kaliski, nadał Radostów klasztorowi w Ołoboku W 1356 konwent ołobocki dał osadnikom 10 lat wolnizny. W 1518 roku Radostów podlegał pod powiat wielkopolski, a w 1520 roku pod parafię Łubnice.

W okresie międzywojennym w Radostowie znajdowała się komenda Korpusu Ochrony Pogranicza[potrzebny przypis] granicy polsko-niemieckiej. Podczas II wojny światowej Niemcy spalili część zabudowań oraz zmienili nazwę wsi na Ristau. We wschodniej części dawnego budynku KOP zorganizowali posterunek żandarmerii. Część zachodnia przeznaczona była na mieszkania żandarmów. Na posterunku zamordowano ogółem 26 mieszkańców okolicznych wsi. Przy budynku stoi pomnik upamiętniający ofiary tej zbrodni. W 1999 roku obchodzono 700-lecie istnienia miejscowości.

W okresie międzywojennym stacjonował w miejscowości komisariat Straży Granicznej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 180. ISBN 83-87424-77-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]