Ragtime

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drugie wydanie „Maple Leaf Rag”. To jeden z najbardziej znanych utworów tej formy muzycznej
Ragtime
Pochodzenie blues, muzyka poważna, walk-around[1], cake-walk[1], marsz[1], polka[1], kadryl[1], wodewil, muzyka taneczna
Czas i miejsce powstania koniec XIX wieku[1], USA[1]
Instrumenty fortepian, pianino, pianola, gitara klasyczna, gitara akustyczna[2], gitara 12-sto strunowa[3]
Największa popularność koniec XIX wieku, początek i pierwsza dekada XX wieku
Gatunki pokrewne jazz
Podgatunki
dixieland[1], jazz nowoorleański
Style regionalne
Nowy Orlean[1], Sedalia[1], St. Louis[1], Nowy Jork[1]
Inne tematy
ragtime bands[1]

Ragtimeforma muzyczna wywodząca się z formy tanecznej[4]. Metrum parzyste 2/4 (z wyjątkami), tempo umiarkowane, rytm złożony i kunsztowny, silnie synkopowany[4] (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów ragged time – poszarpane metrum[5]), z jednostajnym, zazwyczaj ósemkowym akompaniamentem w partii basowej[4] (faktura homofoniczna).

Ragtime do poziomu sztuki wyniósł afroamerykański kompozytor i pianista Scott Joplin. Ragtime standardowo był grany na solowym instrumencie klawiszowym (pianino, fortepian[4], pianola) i z tymi instrumentami najczęściej jest utożsamiany, jednak Big Bandy w takich ośrodkach jak Nowy Orlean i Nowy Jork, powstały właśnie na tej formie muzycznej.

Ragtime również powiązany jest z bluesem, można go grać na gitarze (głównie 12-strunowej). Wielu bluesmanów łączyło swą muzykę z właśnie ragtimem. Przykładem fuzji bluesa i ragtime jest Blind Willie McTell i jego utwór „Georgia Rag[6].

Wybrane ragtime’y[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Poniżej wymieniono najbardziej znanych kompozytorów muzyki ragtime, wraz z reprezentowanymi przez nich odmianami regionalnymi tego stylu:

Kompozytorzy, odnoszący się do stylu ragtime:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Ragtime (pol.). rmfclassic.pl. [dostęp 2020-07-10].
  2. Henry Russell: Ikony bluesa i soul. 2013. (pol.)
  3. Henry Russell: Ikony bluesa i soul. 2013. (pol.)
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae RAGTIME - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-10-07].
  5. Joachim Ernst Berendt: Wszystko o jazzie. Od Nowego Orleanu do jazz-rocka. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1991, s. 20. ISBN 83-224-0411-5.
  6. a b c Henry Russell, Ikony bluesa i soul, 2003.
  7. a b c Scott Joplin, RagPiano.com [dostęp 2020-10-27] (ang.).
  8. Znajdź piosenki, utwory i inną muzykę Scott Joplin, Last.fm [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  9. Gladiolus Rag, Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA [dostęp 2020-10-27].
  10. a b c Lucian Porter Gibson (Aug. 8, 1890 - Aug. 28, 1959), rec.music.ragtime.narkive.com [dostęp 2020-10-25].
  11. John Goodman, Jelly Roll Morton – “King Porter Stomp” (Track of the Day), North Shore News [dostęp 2020-10-25].
  12. RagPiano.com - Jelly Roll Morton Compositions, RagPiano.com [dostęp 2020-10-27] (ang.).
  13. James Hubert "Eubie" Blake, RagPiano.com [dostęp 2020-10-25] (ang.).
  14. The Chevy Chase, ragpiano.com [dostęp 2020-10-25].
  15. a b c d On the Pike with the Rags of James Scott by Ted Tjaden, www.ragtimepiano.ca [dostęp 2020-10-25].
  16. Jazzbows Music: Jazzbows.com, jazzbows.com [dostęp 2020-10-25].
  17. James Sylvester Scott, RagPiano.com [dostęp 2020-10-07] (ang.).
  18. James Reese Europe | Facts, Biography, & Harlem Hellfighters, Encyclopedia Britannica [dostęp 2020-10-25] (ang.).